Συνέντευξη με τον Μίμη Καπέρδο

Ο Μίμης Καπέρδος είναι σκηνοθέτης και συγγραφέας.
Δείγμα της δουλειάς του στο θέατρο είναι οι παραστάσεις:
«Δάχτυλο στο μέλι» (2022), το «Αϊ Σώσου» (2024) και τώρα το « The loop» (2026).

- Το “Δάχτυλο στο Μέλι” είναι το πρώτο σας θεατρικό έργο, που ανέβηκε και αυτό με επιτυχία στο Θέατρο Eliart. Πρόκειται για μια κωμωδία εποχής που αγγίζει με χιουμοριστικό τρόπο κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της δεκαετίας του ’80, ενώ αντανακλά και τις σύγχρονες κοινωνικές πραγματικότητες. Έχει πάρει το βραβείο για τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία του έργου αυτού σε φεστιβάλ νέων δημιουργών δια χειρός Μάρως Κοντού-Δημήτρη Πιατά και άλλων σπουδαίων θεατράνθρωπων. Αυτή η βράβευση είναι μια εμπειρία νομίζω καθοριστική για την αρχή της
καριέρας σας. Νομίζετε ότι τα βραβεία υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν σαν τροχοπέδη;Πώς λειτούργησε σε σας;

Το δάχτυλο στο μέλι για μένα ήταν ένα πάρα πολύ δυνατό ξεκίνημα, όχι μόνο γιατί είχε την επιτυχία που είχε, αλλά γιατί ήταν η αρχή στο να τολμάω πράγματα. Το έκανα σε πάρα πολύ μικρή ηλικία, στα 21, με το που βγήκα από τη δραματική σχολή, οπότε ήταν μια πολύ δυνατή αρχή για τη μετέπειτα πορεία. Ναι, τα βραβεία μπορεί να γίνουν τροχοπέδη αν τα αφήσεις να σε εγκλωβίσουν σε μια ασφαλή συνταγή. Για μένα λειτούργησε περισσότερο σαν ευθύνη να συνεχίσω να ρισκάρω, να αλλάζω, να μην επαναλαμβάνομαι. Και αυτός είναι ο λόγος που σκέφτομαι πολύ κάθε επόμενο βήμα συγγραφικά!

- Σκηνοθετήσατε την παράσταση «Η Μελίτα και τα μυστικά της κυψέλης» για παιδιά προσχολικής ηλικίας, ώστε να εξοικειωθούν με τον κόσμο των μελισσών. Η παράσταση παίχτηκε με επιτυχία στο Eliart. Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία να απευθύνεσαι σε μικρά παιδιά έτσι δεν είναι; Απαιτείται άλλος χειρισμός.

Νομίζω ότι το παιδικό θέατρο είναι ένα σχολείο από το οποίο, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να περάσει κάθε ηθοποιός και κάθε σκηνοθέτης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κρατήσεις ένα παιδί συγκεντρωμένο στη θέση του, χωρίς να φάει, χωρίς να μιλήσει με τον διπλανό του, χωρίς κάτι να του αποσπάσει την προσοχή. Αν σε ένα παιδί δεν αρέσει κάτι, θα το εκφράσει εκείνη την ώρα. Δεν είναι όπως ένας ενήλικας που, ακόμη κι αν δεν του αρέσει η παράσταση, μπορεί να περιμένει ευγενικά να τελειώσει και να φύγει· το παιδί θα απαντήσει την ώρα της παράστασης.

Γι’ αυτό και το θεωρούσα πάντα ένα πολύ μεγάλο challenge. Έχω ασχοληθεί με το παιδικό θέατρο για πολλά χρόνια, έχω γράψει παιδικά έργα που παρουσιάστηκαν σε παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και σε παραγωγές που ταξίδεψαν σε όλη την Ελλάδα, και νιώθω ότι το καθένα μου έδωσε κάτι διαφορετικό — στον τρόπο που σκέφτομαι τη σκηνοθεσία για παιδιά, αλλά και στο γράψιμο γενικότερα.

- Εμπειρία ζωής! Φύγατε το 2024 για έναν κύκλο θεατρικών σπουδών σε μια από τις πιο διάσημες θεατρικές σχολές της Αμερικής, ίσως την ιστορικότερη σχολή, την Αmerican Αcademy of Dramatic Arts, σχολή, όπου έχουν φοιτήσει οι Danny DeVito, η Anne Hathaway, ο Robert Redford, η Grace Kelly, ο James Dean ,η Julia Roberts και πολλοί άλλοι διάσημοι. Θέλετε να μας πείτε πόσο σας καθόρισε αυτή η εμπειρία; Τι διαφορετικό αποκομίσατε σε σχέση με την σχολή σας εδώ;

Το κεφάλαιο Αμερική είναι κάτι που νομίζω δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν ένα όνειρο ζωής που κατάφερα να πραγματοποιήσω και πιστεύω πως πάντα θα υπάρχει στο μυαλό μου ένα μικρό παράθυρο ότι κάποια στιγμή μπορεί να ξαναγυρίσω. Η εμπειρία που αποκόμισα από εκεί ήταν τεράστια. Μπορεί να έμεινα σχετικά λίγο, αλλά μου προσέφερε πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμουν

Αυτό που με εντυπωσίασε πρώτα απ’ όλα ήταν η νοοτροπία. Το να δουλεύεις με καθηγητές που έχουν εικοσαετή εμπειρία στο Broadway και στο Hollywood είναι συγκλονιστικό. Με εντυπωσίασε η απλότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τη δουλειά, η όρεξη που είχαν να σου μεταφέρουν και να σου διδάξουν πράγματα, καθώς και το πόσο ακομπλεξάριστοι είναι…

Εξίσου δυνατή εμπειρία ήταν και οι συνάδελφοί μου. Ο κύκλος μαθημάτων είχε ανθρώπους από όλο τον κόσμο, κάτι που δημιούργησε ένα περιβάλλον πολυφωνίας. Αυτό με βοήθησε να δω πώς σκέφτονται και πώς λειτουργούν άνθρωποι του θεάτρου σε διαφορετικές χώρες και να καταλάβω πόσο διαφορετικά αλλά και πόσο κοινά προσεγγίζουμε το θέατρο, ανάλογα με τον τόπο και το πολιτισμικό μας υπόβαθρο.

Και τέλος, κάτι που μπορεί να ακούγεται ασήμαντο, αλλά για μένα δεν ήταν καθόλου: το δέος. Το να βρίσκομαι σε αίθουσες και χώρους όπου, χρόνια πριν, είχαν υπάρξει τεράστιοι καλλιτέχνες. Αυτή η σκέψη με έκανε να είμαι ακόμη πιο δημιουργικός και πιο συγκεντρωμένος σε αυτό που πήγα να κάνω.

- Επιστρέφοντας από Αμερική περάσατε από το Θέατρο Της Ημέρας με το νέο σας θεατρικό έργο, μια κωμωδία με τίτλο «Αϊ Σώσου» μια κωμωδία σας με στοιχεία θρίλερ που σκηνοθέτησε η Κατερίνα Παπασιδέρη. Το έργο αναφέρεται στο παρόν του σύγχρονου Έλληνα, που βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα αδιέξοδο ζωής απ΄όπου δεν μπορεί να απεμπλακεί. Το έργο προσκαλεί με κωμικό τρόπο τον θεατή να σκεφτεί πάνω στην πορεία της ζωής του. Πάντα υπάρχει η δυνατότητα αναθεώρησης και ενεργής παρατήρησης. Και εδώ αναφέρεστε στη δυσκολία των σχέσεων των ανθρώπων, πόσο χειριστικοί μπορούν αν γίνουν οι άνθρωποι με τους γύρω τους ακόμα και σε μια σχέση προσωπική. Πόσο είναι σύνηθες να το βλέπουμε αυτό γύρω μας; Πώς μπορεί κάποιος να το αντιμετωπίσει;

Το «Αϊ Σώσου» επικοινωνούσε όντως πολύ σοβαρά πράγματα μέσα από καθαρή κωμωδία και νομίζω πως αυτή είναι και η ουσία αλλά και η επιτυχία της κωμωδίας. Το έργο μιλάει για τον σύγχρονο άνθρωπο που νιώθει εγκλωβισμένος, όχι μόνο σε κοινωνικό επίπεδο αλλά και σε συναισθηματικό· για έναν άνθρωπο που συχνά βρίσκεται σε αδιέξοδα εξαιτίας των ίδιων του των επιλογών. Και πιστεύω ότι η αντιμετώπιση ξεκινά από την ενεργή παρατήρηση της ζωής μας και την ανάληψη ευθύνης για όσα επιλέγουμε

- Να φτάσουμε τώρα στο «The loop», το έργο που τώρα ανεβαίνει στο Eliart κάθε Πέμπτη στις 21:15. Η ηρωίδα σας είναι και αυτή φοιτήτρια σε σχολή υποκριτικής, όπως και εσείς. Έχετε αντλήσει πραγματικά στοιχεία από τη δική σας φοιτητική ζωή εδώ στη Αθήνα ή και στη Νέα Υόρκη;

Η αλήθεια είναι πως αυτό που έχω κρατήσει και έχω εντάξει στον χαρακτήρα της Δήμητρας, με βάση την εμπειρία μου στη δραματική σχολή τόσο στην Αθήνα όσο και στη Νέα Υόρκη, είναι το όνειρο. Το όνειρο και το κατά πόσο είσαι διατεθειμένος να το ακολουθήσεις. Αυτό είναι και το βασικό κοινό χαρακτηριστικό. Ένα όνειρο που υπάρχει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς και αν θα το αξιοποιήσει η πρωταγωνίστριά μας. Αυτό είναι κάτι που θα το μάθει ο κόσμος μέσα από την ίδια την παράσταση.

- Η Δήμητρα η ηρωίδα σας είναι ένα εσωστρεφές πλάσμα που αντιμετωπίζει τις υποχρεώσει των σπουδών της και βέβαια τις αγκυλώσεις της σχέσης της. Επανέρχεστε στο θέμα των προσωπικών σχέσεων και της δυναμικής τους. Πόσο καθοριστικό το θεωρείτε για την ευτυχία ενός ανθρώπου; Η αποχή από σχέσεις μήπως είναι μια λύση; Θα πρέπει να βασιζόμαστε σε έναν από μηχανής θεό, που θα δρα καταλυτικά, όπως εδώ ο αυθεντικός, γνήσιος, ειλικρινής Δημήτρης, ένας νέος γείτονας, μάγειρας, ονειροπόλος, που λειτουργεί σαν λυδία λίθος για τη Δήμητρα;

Νομίζω πως η απάντηση σε αυτή την ερώτηση έχει να κάνει με το κατά πόσο είμαστε πραγματικά έτοιμοι να μπούμε σε μια σχέση. Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν μπαίνουν πάντα σε σχέσεις επειδή είναι έτοιμοι· συχνά μπαίνουν από ανασφάλειες, από φόβους ή από συνήθεια. Και αυτό είναι κάτι που δημιουργεί λούπες και αδιέξοδα.

Σαφώς, η εμφάνιση ενός ανθρώπου μπορεί να μας πάει παρακάτω, να μας ξεκολλήσει ή να μας εξελίξει όταν μπει στη ζωή μας. Όμως, αν δεν έχεις κάνει πρώτα δουλειά με τον εαυτό σου, δεν μπορείς πραγματικά να δεις τίποτα. Το πιο πιθανό είναι να μη δεις καν το καλό που μπορεί να υπάρχει μέσα σε αυτή τη συνάντηση. Για μένα, μια ανθρώπινη σχέση θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως κάτι βαθιά σημαντικό πόσο μάλλον μια ερωτική σχέση.

- Είστε αισιόδοξος; Πιστεύεται ότι κάποτε οι άνθρωποι θα μπορούν να αναγνωρίσουν την διαφορετικότητα του διπλανού τους και επιτέλους να συνεννοηθούν; Το ρωτώ γιατί σε παγκόσμια κλίμακα ο ένας έχει να λέει για τον άλλον, να του καταλογίζει ευθύνες και να τον χρήζει αποδιοπομπαίο τράγο.

Όλα ξεκινούν από το πόσο ειλικρινείς είμαστε πρώτα με τον εαυτό μας. Συνήθως, όταν κάνουμε ένα λάθος, είναι πιο εύκολο να σκεφτούμε ότι φταίει κάποιος άλλος και όχι εμείς — από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα πράγματα. Και δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αλλάξει κάτι, όταν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάζουμε. Συχνά περιμένουμε να αλλάξει ο άλλος, χωρίς να έχουμε αλλάξει πρώτα εμείς.

Πρέπει να μάθουμε να λέμε «φταίξαμε», να παραδεχόμαστε ότι κάτι δεν το ξέραμε, να κάνουμε εμείς την αρχή. Αν αυτή η αρχή δεν γίνει σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να αλλάξει ούτε στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη διαφορετικότητα, ούτε στον τρόπο που φερόμαστε ο ένας στον άλλον.

- Θέλετε να μας μιλήσετε για την συνεργασία σας με τους συντελεστές της παράστασή σας;

Δεν θέλω να ακουστεί ως κοινοτοπία, αλλά νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός με τους συνεργάτες μου. Από τους ηθοποιούς που βρίσκονται πάνω στη σκηνή μέχρι τους ανθρώπους που δουλεύουν αθόρυβα πίσω από αυτήν. Προσπαθώ κάθε χρόνο να επιλέγω προσεκτικά τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι, γιατί ξέρω ότι αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τη δουλειά που θα ακολουθήσει. Ο χαρακτήρας, η στάση και η ενέργεια των ανθρώπων που στέκονται δίπλα μου είναι για μένα το πιο σημαντικό στοιχείο. Και όταν αυτό συνδυάζεται με ταλέντο όπως συμβαίνει φέτος τότε δεν μπορώ παρά να νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη και μεγάλη χαρά

- Πόσο δύσκολο είναι να σκηνοθετείτε δικό σας έργο, και να πρωταγωνιστείτε σε αυτό;

Το πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό, αν δεν το έχει τολμήσει κάποιος, δύσκολα μπορεί να το καταλάβει. Είναι κάτι που γνωρίζει πολύ καλά και ο βοηθός μου, ο Νίκος Αμπουσαάρ, γιατί σε όλη τη διάρκεια των προβών, μέχρι να στηθεί το έργο, είναι εκείνος που ουσιαστικά υποδύεται τον ρόλο μου. Κι όταν όλα είναι έτοιμα, είναι και ο άνθρωπος που με καθοδηγεί, ώστε να μπορέσω κι εγώ να κάνω τη δική μου πρόβα και να ενταχθώ ομαλά στην υπόλοιπη ομάδα.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και την συζήτησή μας!

Ανυπομονούμε να δούμε την παράσταση! Σας εύχομαι Καλή Επιτυχία!