Συνέντευξη με τον Γιώργο Παπαπαύλου

- Γιώργο Παπαπαύλου, πες μου σε πέντε λέξεις: ποια είναι η Δεσποινίς Μαργαρίτα;
Δασκάλα που διαμορφώνει υπάκουους ανθρώπους.

- Πρώτη σκηνοθεσία. Ενθουσιασμός ή τρόμος;

Και τα δύο. Αν φύγει ο τρόμος, κάτι πάει πολύ λάθος. Αν φύγει ο ενθουσιασμός, δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις.

Σκηνοθετώ σημαίνει…;

Να οργανώνεις το χάος χωρίς να το σκοτώνεις.

- Τι σε τράβηξε σε αυτό το έργο — τώρα;

Με ενδιαφέρει το έργο γιατί η Μαργαρίτα δεν είναι παρελθόν, είναι μηχανισμός που λειτουργεί σήμερα, παντού: στην εκπαίδευση, στην πολιτική, στις σχέσεις, ακόμα και μέσα μας.

Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε έναν λόγο που ακούγεται λογικός, αλλά στην πραγματικότητα είναι βία με επιχειρήματα. Το κάνω τώρα γιατί με αφορά προσωπικά. Είμαι δάσκαλος. Έχω λόγο. Έχω επιρροή. Και θέλω να κοιτάξω κατάματα αυτό το σημείο: πότε η καθοδήγηση γίνεται έλεγχος.

- Η Δεσποινίς Μαργαρίτα σήμερα: δασκάλα ή δικτάτορας;

Μια δασκάλα που γίνεται δικτάτορας.

- Αν η παράσταση ήταν συναίσθημα, ποιο θα ήταν;

Άβολη αναγνώριση.

- Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που πέταξες από το «κλασικό» ανέβασμα;

Την ασφάλεια του ενός ερμηνευτή. Οι 7 Μαργαρίτες στην παράστασή δεν είναι απλώς μια σκηνοθετική ιδέα.Είναι μια δήλωση: ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένας άνθρωπος.Είναι ένα σύστημα που διαχέεται, μπαίνει παντού και τελικώς αναπαράγεται.

- Οι ηθοποιοί-μαθητές σου: σε ακολουθούν ή σε αμφισβητούν;

Αν με ακολουθούν μόνο, έχω αποτύχει.

Αν με αμφισβητούν, αρχίζουμε να δουλεύουμε.

- Τι δεν θέλεις με τίποτα να νιώσει το κοινό φεύγοντας;

Ανακούφιση.

- Και τι θέλεις να κουβαλήσει μαζί του φεύγοντας;

Την υποψία ότι η Μαργαρίτα δεν είναι κάποια άλλη ούτε είναι μόνο έξω, γύρω μας. Είναι μια πιθανότητα/δυνατότητα μέσα μας.