Συνέντευξη με την Υακύνθη Λάγιου
Η Υακύνθη Λάγιου, κόρη του Δημήτρη Λάγιου συμμετέχει στην παράσταση «Άη λαός» σε σκηνοθεσία του Στέλιου Βραχνή και μας κάνει την τιμή να μιλήσει με το artistico.gr
📍Επιμέλεια συνέντευξης : Θεατρολόγος Μαρία Μαρή
Σας ευχαριστώ, που μας δεχτήκατε για μια μικρή συνομιλία, ενώ ανυπομονούμε να σας δούμε στην περιόδεία σας.
- Συμμετέχετε στην ενδιαφέρουσα αυτή παράσταση βασισμένη στον ιστορικό δίσκο «Άη Λαός» σε μουσική του Δημήτρη Λάγιου. Πόσο πολύ σας καθόρισε η μουσική όπως τη βιώνατε «κοντά» στον πατέρα σας;
Η σύλληψη αυτής της τόσο πρωτότυπης ιδέας από τον Στέλιο Βραχνή χάραξε βαθιά στην ψυχή μου ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης.
Ο πατέρας μου πρόλαβε να με “θρέψει” με την αγάπη για τη μουσική. Δεν με δίδαξε μόνο νότες ή έργα, με δίδαξε να ακούω. Αυτή η αγάπη με συνοδεύει μέχρι σήμερα και στις ραδιοφωνικές μου εκπομπές στον Αθήνα 9.84 όπου αναφέρομαι στο έργο και τη ζωή των κλασικών δημιουργών. Νιώθω πως δε πρέπει να λησμονούνται οι μεγάλες δημιουργίες, νιώθω πως πρέπει να γίνονται αποτυπώματα, για ένα καθοδηγούν τις σκέψεις μας και να τροφοδοτούν τις εμπνεύσεις μας.
Η αναπάντεχη επικοινωνία με τον σκηνοθέτη Στέλιο Βραχνή ήταν μια συγκλονιστική έκπληξη. Έκπληξη ζωής! Μόλις εντάχθηκα στην καλλιτεχνική ομάδα του αισθάνθηκα πως είμαι σε ένα “ιερό διδασκαλείο”.
- Σπουδάσατε μουσική στην Ελλάδα και την Αγγλία πρωτοσυνεργαστήκατε με την Ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη και αργότερα με το φωνητικό σύνολο "Διάσταση", τον Γιώργο Νταλάρα και με μια πλειάδα νέων καλλιτεχνών από Ελλάδα και Κύπρο. Νομίζω ότι όλο αυτό είναι κληρονομικό χάρισμα. Πώς το νιώθετε εσείς; Νιώθετε ότι κουβαλάτε οργανικά μια σπουδαία κληρονομιά;
Νιώθω βαθιά ευλογημένη που στη διαδρομή μου με αγκάλιασαν σπουδαίοι δάσκαλοι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αγγλία. Όμως, κυρίως, τα άκρως συναισθηματικά συναπαντήματα μου με τα ιερά πρόσωπα στα οποία αναφέρεστε είναι πολύτιμη παρακαταθήκη στη ζωή μου. Επηρέασαν τη σκέψη μου, τη γνώση μου και πολύ έντονα την ψυχή μου. Δεν το ξέρουν, αλλά πάντα με καθοδηγούν. Καθόρισαν βαθιά το ταξίδι της ζωής μου.
- Ο Δημήτρης Λάγιος δεν είχε τον χρόνο με το μέρος του, δυστυχώς γιατί έφυγε νωρίς, είχε όμως τον τρόπο να κάνει τα πάντα να μοιάζουν παντοτινά με το τεράστιο ταλέντο του. Μέσα σε μια σύντομη διαδρομή, μόλις 39 χρόνων, κατάφερε να δώσει φωνή στον Σολωμό και τον Ελύτη, τον Καρυωτάκη, να γίνει ένα με την Κύπρο και να γράψει μουσικές που, 35 χρόνια μετά την απώλειά του, αποτελούν ζωτικό κομμάτι της μουσικής μας ταυτότητας. Πόσο αυτό σας καθορίζει; Πόσο μπορούμε αυτόν τον πλούτο να τον κληροδοτήσουμε σε πιο νέα άτομα;
Συγκινούμαι κάθε φορά που τον “ανεβάζουν στη σκηνή”. Αισθάνομαι πως ανάβουν ένα κερί στη μνήμη του. Πράξη αγάπης και τιμής προς το έργο του και την ψυχή του.
Ο Λάγιος αυτοχαρακτηριζόταν “δόκιμος” ως δημιουργός αλλά και ως άνθρωπος. Εύχομαι οι νέοι άνθρωποι να ανιχνεύουν το έργο του και να αντλούν έμπνευση από αυτό.
- Η εκπομπή “Και φευγαλέοι και αιώνιοι”, είναι μια τακτική μουσική εκπομπή κλασικής μουσικής στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84, την οποία επιμελείστε και εξερευνάε το μουσικό αποτύπωμα των κλασικών συνθετών, αναδεικνύοντας τα ίχνη εκείνα που φανερώνουν την ευθραυστότητα και το βάθος της ψυχής τους. Γιατί στους Δημιουργούς, δεν αρμόζει η λήθη. Συμφωνώ μαζί σας και θα ήθελα να μου πείτε πόσο βαρύ νιώθετε το βάρος αυτό της μνήμης για τους μεγάλους της ιστορίας μας. Η μνήμη μπορεί να μας προφυλάξει από τις ιστορικές κακοτοπιές;
Σας ευχαριστώ που αναφέρεστε στην εκπομπή μου “Και φευγαλέοι και αιώνιοι”, στον ιστορικό πλέον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Αθήνας, τον οποίο επίσης ευχαριστώ βαθιά για τη φιλοξενία και την εμπιστοσύνη. Ο Πολιτισμός, πιστεύω, έχει πάντοτε τη δύναμη να ενώνει και να εμπνέει ήθος. Όταν η Τέχνη ανοίγει τις πύλες της, συμβαίνει κάτι μοναδικό: συναντούμε σε βάθος την αγάπη μας για τον άνθρωπο. Όσοι μέσα από την Τέχνη έγιναν “φάροι”, κατέκτησαν πρώτα την ιερότητα της γνώσης και ύστερα κατάφεραν να αγγίξουν και να ζεστάνουν τα δικά μας συναισθήματα. Η μνήμη δεν είναι μόνο ένας τρόπος να τιμούμε το παρελθόν, είναι και ένας τρόπος να κατανοούμε το παρόν και να προχωρούμε με μεγαλύτερη συνείδηση προς το μέλλον.
- Μπορεί η αισθητική, η μουσική , η φιλοσοφία, η παιδεία να σώσει αυτόν τον Άγιο καταπονημένο λαό, που ξέρει μόνο υπομένει; Και δεν μιλώ μόνο για τον ελληνικό λαό αλλά για τον απανταχού αδικημένο λαό.
Η υπομονή, νομίζω, ενσαρκώνει κυρίως τη δύναμη της ψυχής μας. Και πολύ συχνά σκέφτομαι πως η μνήμη είναι πράξη ευθύνης που μακάρι να μην σωπαίνει. Παρακαλώ δεχτείτε το βαθύ ευχαριστώ μου στις όμορφες ερωτήσεις σας !
Σας ευχαριστώ προσωπικά και εκ μέρους του artistico.gr
Επικοινωνία
“Είμαστε κοντά σε κάθε σκηνή
που ζωντανεύει τον πολιτισμό.”
Ακολουθήστε μας
Newsletter
© 2025. All rights reserved.
