Συνέντευξη με την Χρύσα Καψούλη

Λίγα λόγια για το έργο

Η δράση περιορίζεται στο σαλόνι μιας ευκατάστατης οικίας. Το σαλόνι γίνεται εδώ πεδίο της πυρηνικής αναμέτρησης του Καλού και του Κακού, του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου, του κατεστημένου και των δυνάμεων ανατροπής. Το κεντρικό πρόσωπο στον Φαέθοντα είναι ο Πατέρας. Είναι ο Θεός, ο ηγεμών, το κράτος, η αρχή που επιβάλλει συνθήκες τρόμου. Ο Άμνετ Λομ βιάζει συστηματικά τη γυναίκα του και
τα παιδιά του. Είναι μισάνθρωπος, ένα τέρας που επιμένει να μιλάει για τη σημασία της ελπίδας που παρέχει στον άνθρωπο η χριστιανική πίστη για τη μετά θάνατον ζωή. Ο γιος του, στα τριάντα του πια, αγόρι που δεν μεγάλωσε ποτέ, θα τον σκοτώσει, ακολουθώντας μια αντίστροφη της μυθολογικής πορεία: δεν θα πέσει καιόμενος στη Γη, αλλά θα αναληφθεί στον ουρανό, θα πάει να συναντήσει τον απόλυτο πατέρα, με το παιδικό καροτσάκι του σαν άλλο άρμα του Ήλιου.

Το Artistico. gr ήθελε πολύ να μιλήσει με την σκηνοθέτη και να εξιχνιάσει αυτή την ενδιαφέρουσα ανατροπή του μύθου.

Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη έχει δύο αναφορές στην αρχαία ελληνική τραγωδία και στο σαιξπηρικό έργο.

- Το έργο που σκηνοθετείτε αντιστρέφει τον μύθο του Φαέθοντα. Ο Φαέθων του Δημήτρη Δημητριάδη δεν θα πέσει καιόμενος στη γη, αλλά θα αναληφθεί με το άρμα του Ήλιου στον ουρανό. Το έργο πραγματεύεται τις διαφορετικές μορφές καταπίεσης στην εποχή μας, βία που πηγάζει από την οικογένεια και τους σύνθετους μηχανισμούς λειτουργίας της. Πώς το αντιμετωπίζετε αυτό;

Ο Φαέθων του Δημήτρη Δημητριάδη προσεγγίζει τον αρχαίο μύθο μέσα από ένα σκοτεινό, αποπνικτικό οικογενειακό περιβάλλον, όπου η βία και η καταπίεση δεν εκδηλώνονται ανοιχτά αλλά λειτουργούν υπόγεια. Στο κέντρο αυτής της συνθήκης βρίσκεται η απόλυτη εξουσία του πατριάρχη Άμνετ Λομ, ο οποίος, επικαλούμενος την πίστη και την ηθική, επιβάλλει ένα σύστημα ελέγχου που καθιστά την κακοποίηση αόρατη, όπως ακριβώς και στην αρχαία τραγωδία.

Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας —η μητέρα και οι κόρες— έχουν αφομοιώσει την ενοχή και την τιμωρία ως φυσική κατάσταση, ζώντας σε μια διαρκή συναισθηματική καταστολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο γιος Λέλο, αν και εμφανίζεται ως το πιο αδύναμο και εξουσιαζόμενο πρόσωπο, αναλαμβάνει να αρθρώσει μια ριζική απάντηση στο υπαρξιακό δίλημμα «να ζει κανείς ή να μη ζει». Ο χώρος του σπιτιού μετατρέπεται έτσι σε σκηνή σύγκρουσης ανάμεσα στον εξουσιαστή και τον εξουσιαζόμενο, στο Καλό και το Κακό, οδηγώντας σε μια ανατροπή όπου ο Φαέθων δεν συντρίβεται, αλλά τελικά δικαιώνεται και θεοποιείται.

- Σας συγκινεί το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη και έχετε ανεβάσει έργα του και άλλες φορές. Πληροφορήθηκα ότι εσείς προτείνατε στη θεατρική ομάδα Bonaventura το το κείμενο του Φαέθοντα.
Με ποιό κίνητρο κάνατε αυτή την πρόταση; Τί πραγματικά κέντρισε το ενδιαφέρον σας;
Πού αποσκοπούσατε;

Η ομάδα Bonaventura επέλεξε το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη Φαέθων. Εγώ πρότεινα αρχικά επτά κείμενα σύγχρονων νεοελλήνων συγγραφέων γιατί με ενδιαφέρει πολύ το σύγχρονο θεατρικο κείμενο.
Η ομάδα επέλεξε λοιπόν το συγκεκριμένο, όχι μόνο γιατί ο λόγος του Δημητριάδη είναι καίριος, ποιητικός
και σπουδαίος αλλά και γιατί θίγει αυτό το πυρηνικό ζήτημα της δυσλειτουργικής οικογένειας, τον εγκλωβισμό των μελών της από τον πατριάρχη Πατέρα και την παθογένεια που αυτή τη στιγμή βλέπουμε να διαχέεται στην ελληνική πραγματικότητα (και όχι μόνο).

- Το θέμα του έργου είναι αυτό της πυρηνικής οικογένειας. Ο κύκλος της ζωή, τα ζητήματα, που θίγει το συγκεκριμένο κείμενο είναι καίριας σημασίας. Η θρησκοληψία, το πώς αυτό ποδηγετεί την κοινωνία, το θέμα του δικαίου, τι είναι και τί δεν είναι το δίκαιο, το αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου, η πατριαρχία, η ελλειμματική μας εκπαίδευση, ποιό το ζητούμενο ζωής για κάθε άνθρωπο και ποιές οι αποφάσεις και οι επιλογές της ίδιας μας της ζωής.

Όπως λέει ο Σαίξπηρ αυτό αφορά τον καθένα ξεχωριστά. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του, για αυτό που μπορεί να υλοποιήσει στο περιβάλλον όπου ζει, με τις δυνατότητες που του δίνει αυτό το περιβάλλον. Επίσης είναι υπεύθυνος να βρει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να αποτινάξει τα βαρίδια που τον κρατάνε δέσμιο σε μια μίζερη ζωή, ανελεύθερη, η οποία τον ορίζει και τον εμποδίζει να χαράξει την πορεία του και να ζήσει πιο ευτυχισμένος. Το ζήτημα πάντα είναι να επιλέγει κανείς τη ζωή. Η ζωή έχει φως, έχει χρώμα, έχει φιλίες, έχει αγάπη.

- Πώς ορίζετε την οικογένεια; Είναι μια φωλιά; Είναι καταφύγιο; Είναι ένας χώρος, που μέσα του αναπτύσσονται ομαλά και με σεβασμό και ενθάρρυνση οι νέες προσωπικότητες ή μήπως είναι αυτό που λέει ο Αντρέ Ζιντ «Οικογένειες, σας μισώ. Κλειστά σπίτια, κλειστές πόρτες, ζηλόφθονες των αγαθών της ευτυχίας.» Ο Ζιντ, προερχόμενος από μεγαλοαστικό περιβάλλον, συχνά απεικονίζει την οικογένεια ως περιοριστική για την ατομική ελευθερία, αναφέροντας χαρακτηριστικά τα «κλειστά σπίτια».

Ωραία τα λέτε αλλά στη μεγάλη εικόνα πολλές φορές χάνουμε την ουσία. Η ουσία είναι με ποιον τρόπο
ο κάθε άνθρωπος μπορεί -και αν μπορεί- να ορίσει τον εαυτό του, την ύπαρξή του μέσα στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο. Οι κοινωνίες μας τρέχουν με ιλιγγιώδη ρυθμό και σχεδον δεν μπορούμε να τις προλάβουμε,
οι ειδήσεις από το πρωί ως το βράδυ έχουν τόσο πολύ αλλάξει, είμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με τόσο διαφορετικά γεγονότα και με μια επικαιρότητα η οποία τρέχει με τέτοιους ρυθμούς και μεις από πίσω σχεδόν δεν την προλαβαίνουμε. Θέλω να λέω, χωρίς να είμαι σίγουρη ότι το πιστεύω απόλυτα, ότι ο πολιτισμός
θα μας σώσει. Αλλά μετά γυρίζω σπίτι μου και βλέπω τη λέμβο με τους δεκαπέντε μετανάστες που χάθηκαν στο Αιγαίο.

- Πόσο η οικογένεια στον Φαέθοντα μοιάζει με την οικογένεια εκείνη που παρουσιάζει ο Λάνθιμος στον «Κυνόδοντα»;

Απολύτως. Έχει τον ίδιο προβληματισμό αλλά τελείως διαφορετικό φινάλε.
Η ποίηση του Λάνθιμου σταματάει στα κακώς κείμενα ενώ η ποίηση του Δημητριάδη περνάει σε άλλη διάσταση.

- Η ενδοοικογενειακή βία είναι σημείο των καιρών με όλες τις συνέπειες, που αυτό μπορεί να έχει
για την κοινωνία. Από πού πηγάζει αυτή η βία;

Πιστεύω όπως μου έλεγε και μια φίλη μου ότι παλιά δεν τα μαθαίναμε. Μπορεί να συνέβαιναν τόσα κι άλλα τόσα και δεν τα μαθαίναμε. Ξέρουμε τι γινόταν πίσω από κλειστές πόρτες τον 13ο, τον 15ο ή τον 18ο αιώνα; Για να μην πούμε ότι ορισμένα πράγματα αντιμετωπίζονταν στην οικογένεια ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που γράφει ο Δημητριάδης. Κι εγώ έχω εικόνες από την παιδική μου ηλικία που οι πατεράδες χτυπουσαν με βούρδουλα τους ενήλικους γιους τους. Αυτό που αλλάζει είναι ότι τώρα όλα βγήκαν στην επιφάνεια λόγω της εξελιξης που έχουμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας. Μπορεί εμείς να κάνουμε τώρα ένα έργο στο Φούρνο και την ίδια στιγμή να έχουμε την πληροφορία για το τι μπορεί να συμβαίνει σε ένα σπίτι στο Αφγανιστάν. Μια συμφορά. Τους θανάτους στο Ιράν. Τη βία του ICE στη Μινεάπολη.

- Δεν ξέρω πόσο μπορεί το θέατρο σαν καθρέφτης της κοινωνίας να διαμορφώσει την κοινωνία, να φέρει στην επιφάνεια τις πληγές της και να τις θεραπεύσει. Πόσο πολύ μπορεί να ενεργοποιήσει τον άνθρωπο, ώστε να κινηθεί από τη βολή του καναπέ του και την αποβλάκωση της τηλεόρασης και να βγει να σηκώσει το ανάστημά του και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Δεν είμαι φιλόσοφος ούτε πολιτικός. Έχω επιλέξει να κάνω θέατρο και θέλω να σας πω ότι πιστεύω ότι με αυτό που κάνουμε, με τον κόπο που καταβάλλουμε προσπαθούμε να μετακινήσουμε ανθρώπους. Για να γίνει όμως αυτό πραγματικά χρειάζονται πολλά άλλα. Η Παιδεία για παράδειγμα. Η Παιδεία είναι ένα τεράστιο έλλειμμα της κοινωνίας μας.

- Τι είδους ζωή επιθυμούμε; Πόσο ελεγμένη είναι η ζωή μας και οι προοπτικές μας αν αυτές υπάρχουν
για όλους;

Ο Σαίξπηρ στο έργο του Όπως αγαπάτε έβαλε τον ήρωά του που βρισκόταν σε αδιέξοδο, τον Ορλάντο, να πάει στο δάσος για να ανακαλύψει εκ νέου τι ζωή επιθυμεί και πώς θέλει να ζήσει. Όπως καταλαβαίνετε σας απαντώ μεταφορικά. Δεν μπορώ να απαντήσω για όλους τους ανθρώπους ούτε για όλες τις κοινωνίες. Ας είμαστε ο καθένας υπεύθυνος για αυτό που του αναλογεί.

- Πώς εννοείτε την φράση του έργου; «Να ζεις – αυτό είναι όλο το ζήτημα. Να ζεις» , φράση που λέει ο «Άμλετ» του Δημητριάδη, ο Λέλο Λομ, ο γιος και συνεχίζει «Ζω σημαίνει, πώς θα καταφέρω να ζω, πώς να ζήσω, πώς θα τα βγάλω πέρα». Διαφέρει από τον Άμλετ γιατί δεν απαρνιέται τη ζωή. Ο Λέλο δηλώνει ότι «Ο θάνατος δεν είναι ύπνος , δεν έχει όνειρα αυτός , δεν έχει τίποτε. Ανάλωση ως την εκμηδένιση μέσα στο παγωμένο χώμα».

Ο Άμλετ πεθαίνει. Ο Λέλο Λομ αναλήπτεται. Παίρνει στα χέρια του την τύχη του και την τύχη όλης της οικογένειάς του. Γίνεται πατροκτόνος, αποτινάσσει το κακό και βρίσκει την ελευθερία του.

- «Το Καλό θα νικήσει; » Είστε αισιόδοξη για την εξέλιξη, για την συνέχεια;

Προφανώς εννοείτε του θεάτρου. Αν δεν το πίστευα δε θα έκανα θέατρο. Δε θα δούλευα σε κάτι το οποίο
δε θα μετακινούσε τον κόσμο. Αν μια πεταλούδα πετάξει στην Ιαπωνία μπορεί να δημιουργήσει κύμα στην άλλη άκρη της γης. Είναι στα κύτταρά μας, για να μην πω στη φύση μας, να πιστεύουμε σε ό,τι επιλέγουμε αλλιώς δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Πιστεύω ότι οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Αυτό μας κάνει να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας κάθε πρωί. Η επικοινωνία είναι το ζητούμενο κάθε ανθρώπου.
Το αντίθετο είναι ο θάνατος.

- Η συνείδηση είναι καθοριστικό στοιχείο για τον Λέλο. Τον κάνει να νιώθει λιγότερο δειλός, γιατί έχει επίγνωση του τι του συμβαίνει. Συμφωνείτε ότι με ένα σωρό τρόπους γίνεται προσπάθεια ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να αποπροσανατολίζεται και να μην έχει επίγνωση των δεινών , που του επιφυλάσσουν;

Η συνείδηση είναι ίδιον του ανθρώπου. Σε κάθε πολιτική, κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα πασχίζει να την κρατήσει ζωντανή. Υπάρχει το συλλογικό ασυνείδητο στο οποίο συμμετέχουμε μη ηθελημένα αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η προσωπική σκέψη και αίσθηση που μας τραβάει προς το δικό μας δρόμο. Έχουμε ευθύνη να κρατάμε αυτή τη συνείδηση και τη σκέψη ενεργή και να προσπαθούμε πάντα να διαχωρίζουμε τι είναι δικό μας και μας ανήκει και τι δεν μπορούμε να επηρεάσουμε.

- «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς αν δεν έχει το θάρρος να χάσει την ακτή από τα μάτια του», γράφει ο Ζιντ. Ο νέος άνθρωπος αν δεν αναιρέσει, δεν σκοτώσει μέσα του τους γονείς του δεν θα μπορέσει να εξελιχθεί, να προχωρήσει. Συμφωνείτε;

Μεταφορικά ναι. Άλλωστε οι γονείς δε μοιάζουν όλοι μεταξύ τους. Ούτε οι οικογένειες.
Εγώ παραδείγματος χάρη είχα μια πάρα πολύ καλή οικογένεια και είμαι ευγνώμων για αυτό. Εκτός από τον Ζιντ υπάρχουν και οι Doors οι οποίοι λενε επίσης να σκοτώσουμε τον πατέρα και να προχωρήσουμε.
Οι Pink Floyd τραγουδάνε “We don't need no education We don't need no thought control”.

Όπως καταλαβαίνετε υπάρχουν πολλές ιδέες που χρειάζεται να αποτινάξουμε ή να πιστέψουμε για να προχωρήσουμε μπροστά. Εγώ βάζω δύο πυλώνες: την Παιδεία και την Δημοκρατία.

- Νομίζετε ότι η σύγχρονη ελληνική οικογένεια αφήνει τέτοια περιθώρια;

Υπάρχει διαστρωμάτωση και διαφορετική παιδεία σε κάθε οικογένεια και αυτό δεν αφορά τους πλούσιους και τους φτωχούς αλλά όταν βλέπεις τον άλλον και τον θεωρείς κτήμα σου αυτό στη συνέχεια μόνο διαστρεβλώσεις μπορεί να έχει. Όπως ένας πατέρας ο οποίος πιστεύει ότι του ανήκουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ή αντιλαμβάνεται τη φροντίδα της οικογένειάς του ως ένα σταυρό που ο ίδιος σηκώνει, ενώ η ευθύνη του είναι να αφήσει τους ανθρώπους ελεύθερους να ανθίσουν με το δικό τους τρόπο. Η ευθύνη του είναι να τους προσφέρει ό,τι μπορεί να τους προσφέρει για να προχωρήσουν και αυτοί με τη σειρά τους. Δεν έχω άλλες απαντήσεις. Εμπιστεύομαι το χάος και τη δύναμη του χάους και ότι μέσα από το χάος γεννιέται μια δυναμική.

- Όπως και σε άλλα έργα του, έτσι και στον Φαέθοντα τον Δημήτρη Δημητριάδη τον απασχολούν τα ζητήματα που αντλούν από τα προνομιακά πεδία του ενδιαφέροντός του, τη φιλοσοφία και το ίδιο το θέατρο. Η φιλοσοφία δίνει τις αφορμές για σκέψη. Ο τίτλος παραπέμπει στο πλούσιο ορυχείο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας: ο γιος του Ήλιου, που πήρε το άρμα του πατέρα του, επειδή πλησίασε πολύ τη Γη, ο Δίας τον κεραυνοβόλησε. Ο Δίας, που πήρε την εξουσία του από τον δικό του πατέρα του, τον Κρόνο, που έτρωγε τα παιδιά του, γιατί φοβόταν ότι κάποιο από αυτά θα τον εκτόπιζε, όπως εκείνος είχε κάνει με τον δικό του πατέρα, τον Ουρανό. Αυτός ο κύκλος του αίματος οδηγεί σε μια φαύλη κυκλική πραγματικότητα, που γίνεται φυσικός νόμος;Μήπως αυτό είναι σημαντικό για να ωριμάσει ένας άνθρωπος, πρέπει να « σκοτώσει» τον γονιό του μέσα του ;

Ο Δημήτρης Δημητριάδης όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς, όπως και οι Γερμανοί συγγραφείς του 19ου και 20ου αιώνα, άντλησαν πάρα πολύ από την ελληνική πραγματεία γιατί υπάρχει πολύς πλούτος. Η τέχνη αυτό κάνει, αντλεί από το παρελθόν και το μετασχηματίζει σύμφωνα με το δικό της τώρα, δηλαδή σύμφωνα με το τι ζούμε στον αιώνα που διανύουμε. Είναι και μια συνέχεια να απαντήσεις στον Αισχύλο, στον Ευριπίδη. Να αντλήσεις από τον Όμηρο για να ανακαλύψεις την εποχή σου. Η κάθε εποχή φτιάχνει τη δική της Βίβλο.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο που μας διαθέσατε.
Εύχομαι καλή επιτυχία στην παράστασή σας.

Βιογραφικό Σημείωμα Χρύσα Καψούλη

Είναι απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης, της Δραματικής Σχολής του Πέλου Κατσέλη και της Αγγλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε σπουδές θεάτρου, φωνής και κίνησης στην Freie Universitát του Βερολίνου. Εργάζεται ως ηθοποιός από το 1982. Μετά από πρόσκληση του Μ. Βολανάκη (1987) ξεκινάει συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως Μιχαήλ Μαρμαρινό, Ανδρέα Βουτσινά, Γιάννη Ρήγα, Βασίλη Παπαβασιλείου, Εύρη Γαβριηλίδη, Νίκο Χουρμουζιάδη, Σωτήρη Χατζάκη κ.α. Έπαιξε ρόλους όπως Λούλου (Βέντεκιντ), Οφηλία-Ηλέκτρα (Χάινερ Μύλλερ), Ίριδα (Αριστοφάνη), Ανίνα (Γκολντόνι), Ορλάντο (Σαίξπηρ), Ξενοδόχα (Κούντερα), Κόμισσα Ελένα (Φον Κλάιστ) καθώς και χορογράφος στις Τρωάδες του Ανδρέα Βουτσινά. Το 1998 δημιουργεί την εταιρεία θεάτρου – χορού DameBlanche. Σκηνοθετεί και παίζει: Υλικό Μήδεια (Χάινερ Μύλλερ), η Γυναίκα της Ζάκυθος (Διονύσιου Σολωμού), Λόλα Βάλλερυ Στάιν (Μαργκερίτ Ντυράς), Ονείρου Οδύσσεια (Άκη Δήμου, Έλενας Πέγκα, κ.ά.), Οι Γάτες έχουν Επτά Ζωές (Τζένυ Έρπενμπεκ), Οδυσσέας – Ιθάκη – Όμηρος (Δημήτρη Δημητριάδη), Ιουδίθ (Χάουαρντ Μπάρκερ) και Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας (Δ. Δημητριάδη) με το οποίο συμμετείχε στην ΧIV Διεθνή Συνάντηση Αρχαίου Δράματος Δελφών, (Ιούλιος 2009) και στα 44α Δημήτρια (Θεσσαλονίκη 2009). Τον Νοέμβριο του 2010 παρουσίασε την Ιουδίθ στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο πλαίσιο του τριπτύχου Παράσταση-Συζήτηση-Έκθεση: Συνομιλώντας με τον Barker. Την περίοδο 2011- 2012 παρουσιάζει την παράσταση Lulu Α’ και Β’ Σχεδίασμα (Φρανκ Βεντεκιντ) στο Booze Cooperativa και Στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τη θεατρική περίοδο 2012-2013 παρουσίασε τον Επισκέπτη (Τ. Ουίλλιαμς), την Αφροδίτη στον Άδη (Θέατρο στο Λουτρό των Αέρηδων) και Το Δέντρο της Μαρίας Λαϊνά στην αίθουσα εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου (‘Αναγνώσεις’ της Σίσσυ Παπαθανασίου). Την Θεατρική περίοδο 2013-2014 παρουσίασε Το Δέντρο στο Θέατρο Σημείο, Τον Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας – Spoken Word Performance του Δημήτρη Δημητριάδη στην Βιβλιοθήκη Μίνου Βολανάκη, το έργο της Νίνας Ράπη Αγάπη ρε στα πλαίσια του Queer Festival του θεάτρου Εμπρός, τους Μικρούς Μάρτυρες (αποτέλεσμα 3μηνου θεατρικού σεμιναρίου) στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Μια χειρονομία και το φίλημά της της Άννας Καραμπά στην πλατφόρμα αναγνώσεων σύγχρονων έργων στο Βυρσοδεψείο. Το φθινόπωρο του 2104 και 2015 παρουσίασε τις Άγριες Νότες στο Φεστιβάλ Σύγχρονου Ελληνικού Έργου στο Αγγέλων Βήμα, Τον Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας - Γ’ Σχεδίασμα (Φεβρουάριος 2015) στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, και το Κ - Μια αλληγορία για τον Κ.όσμο του Τσιμάρα Τζανάτου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (12 Ιουνίου 2015). Το φθινόπωρο του 2017 σκηνοθετεί και συμμετέχει ως ηθοποιός στην παράσταση Ροστμπίφ της Λείας Βιτάλη στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας. Το καλοκαίρι του 2017 παρουσίασε το Κώστας Νούρος: ξένος δυο φορές σε δραματουργία του Τσιμάρα Τζανάτου στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το καλοκαίρι του 2018 συμμετείχε ως ηθοποιός στο Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη – Η κόκκινη παράσταση, στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς παρουσίασε το «1945» του Pai Sam-Sik στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αναλόγιο και στην συνέχεια το έργο Δεσποινίς Δυστυχία του Τσιμάρα Τζανάτου στο Θέατρο Φούρνος. Τη θεατρική περίοδο 2019-2020, παρουσιάζει το Ντέστινυ του Άκη Δήμου και στην συνέχεια την Μεταγωγή του Γιώργου Βέλτσου στο A Small Argo full of Art, την δεύτερη σκηνή του Θεάτρου Αργώ, της οποίας τυγχάνει να είναι και curator. Την θεατρική περίοδο 2022-2023 παρουσιάζει το έργο Δεσποινίς Κλάιν του Νίκολας Ράιτ στο Θέατρο Αργώ, όπως επίσης και το θεατρικό έργο Μένγκελε, όνειρο για δύο πρόσωπα σε ένα βαγόνι του Θανάση Τριαρίδη στο Θέατρο Φούρνος. Την άνοιξη του 2023 παρουσιάζει το έργο Η Σκιά του Μαρτ του Στιγκ Ντάγκερμαν στο Θέατρο Αργώ και το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς παρουσιάζει το έργο Η Σάντρα στο Φως του Άκη Δήμου στο Θέατρο Φούρνος. Την άνοιξη του 2024 παρουσίασε το έργο Τιμάνδρα του Θοδωρή Καλλιφατίδη στο Θέατρο ΕΛΕΡ.

Η εταιρεία DameBlanche επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού από το 2006. Συνεργάστηκε με τους: Μ. Lohman (Βιέννη), Tilo Crigar (Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα 97), Αττίλα Ρέτλυ, Δημήτρη Καμαρωτό και Μιχάλη Δέλτα. Εκτός Dameblanche, έχει πρωταγωνιστήσει σε παραγωγές όπως Δεύτερη Λύση (σκην. Αλεξάνδρας Παπαγεωργίου, Θέατρο του Νέου Κόσμου), είχε τον ομώνυμο ρόλο στη Γυναίκα του Γκόρκι σε κείμενο και σκηνοθεσία της Έλενας Πέγκα (Κινητήρας Studio, 2011), στο Χορό των Αλόγων/Pferdetanz του Μάνου Λαμπράκη σε σκηνοθεσία Σίσσυς Παπαθανασίου (Θέατρο Τέχνης και Μουσείο Άγγελου και Εύας Σικελιανού, Δελφοί, 2016) και στο Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη – Η κόκκινη παράσταση σε δραματουργία Ρούλας Πατεράκη, Μάνου Λαμπράκη, Θοδωρή Τσαπακίδη, Δανάης Παπουτσή (Ελληνικό Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, 2018)

Δίδαξε υποκριτική (1987-1994) στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ, στο μεταπτυχιακό του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας, ΑΠΘ, στο Δημοτικό Θέατρο Καβάλας καθώς και σε σεμινάρια που διοργανώνει η DameBlanche σε συνεργασία με το Γερμανικό Ινστιτούτο Goethe Θεσσαλονίκης, την Ανώτερη Σχολή Χορού Αμαλίας Στρινοπούλου, το Study Space (Θεσσαλονίκη), και την Animart (Βιωματικό Σχολείο Τεχνών και Forum Νέων Καλλιτεχνών, Δελφοί 2016). Έχει συνεργαστεί με το θέατρο Χώρα και το Κέντρο Ψυχοθεραπείας μέσω Δράματος και διδάσκει στο Θέατρο των Αλλαγών έως και σήμερα. Έχει επίσης διατελέσει Γενική Γραμματέας Ένωσης Μη Κερδοσκοπικών Θιάσων (Ε.Μ.ΚΕ.ΘΙ.). Από το 2020 μέχρι και σήμερα διατελεί Πρόεδρος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Ανώτερων Σχολών Δραματικής Τέχνης του Υπουργείου Πολιτισμού.
Επίσημος διαδικτυακός τόπος: www.dameblanche.gr