Συνέντευξη θεατρικών ομάδων OFF OFF theater Athens Festival στο θέατρο Επί Κολωνώ Vol 2

Απαντούν οι ομάδες: Ομάδα 11η | Θεατρική ομάδα: Lauras & Ομάδα 12η | Θεατρική ομάδα: the defects

📍Επιμέλεια συνέντευξης : Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

- Πόσο η οικονομική κρίση, η αγωνία εύρεσης εργασίας αποτυπώνεται τόσο στο έργο σας, όσο και στη συμμετοχή σας στο φεστιβάλ και βέβαια στην ερμηνεία σας; Το θέατρο είναι δουλειά; Τί περιμένει κάποιος από αυτή τη δουλειά. Μας θέλουν να ζούμε για να δουλεύουμε, όμως στην τέχνη είναι κάπως διαφορετικά; Για ποιο λόγο «μετοικούν» οι άνθρωποι από τόπο σε τόπο; Τί αναζητούν; Να ξεφύγουν από τον πόλεμο; Να βρουν καλύτερη ζωή;

Ομάδα 11η | Θεατρική ομάδα: Lauras
Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 20:15 & Σάββατο 6 Ιουνίου στις 22:00
«Είδα όνειρο, να στο πω;»
Το θέατρο είναι δουλειά απλώς τυχαίνει να κατατάσσεται στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα και γι’ αυτό είναι και πιο ρευστό και άρα και πιο εκτεθειμένο από άλλα. Η αγωνία της επιβίωσης και της εύρεσης εργασίας επηρεάζει αναπόφευκτα κάθε νέα ομάδα, ακόμη κι αν δεν αποτυπώνεται πάντα άμεσα στο έργο. Το θέατρο απαιτεί έναν διαρκή κόπο και μια αφοσίωση που δεν ανταμείβεται κατά αναλογία. Παρ’ όλα αυτά, η ευκαιρία που μας δίνει το φεστιβάλ για δημιουργία και επαφή αποτελούν για εμάς έναν τρόπο να συνομιλούμε ουσιαστικά μέσα στον κόσμο. Η οικονομική κρίση, ο φόβος και η αβεβαιότητα επηρεάζουν τη ζωή όλων μας και πολλές φορές καθορίζουν τις επιλογές και τις μετακινήσεις των ανθρώπων. Οι άνθρωποι «μετοικούν» από τόπο σε τόπο γιατί αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής, ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ελευθερία· συχνά προσπαθούν απλώς να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια ή τον φόβο. Αντίστοιχα και στην τέχνη, υπάρχει μια εσωτερική μετακίνηση: η ανάγκη να ξεπεράσουμε τα όριά και τη βολή μας, να αναζητήσουμε έναν κοινό τόπο επικοινωνίας και να γίνουμε κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη είμαστε, τόσο ως δημιουργοί όσο και ως θεατές. Μέσα σε μια εποχή διαρκούς πίεσης και αβεβαιότητας, το να διατηρεί κανείς ζωντανή τη δημιουργικότητα και τη διάθεση για διάλογο μοιάζει από μόνο του μια μικρή επανάσταση.

Ομάδα 12η | Θεατρική ομάδα: the defects
Σάββατο 6 Ιουνίου στις 20:15 & Κυριακή 7 Ιουνίου στις 22:00
«Το παιδί»

Η πραγματικότητα είναι πως δεν αποτυπώνεται καθόλου. Το έργο κατά βάση μιλάει καθαρά για την ανθρώπινη συνθήκη και το τραύμα. Δεν πρόκειται για κοινωνικό έργο, ούτε για φιλοσοφικό.

Το θέατρο θα έπρεπε να είναι δουλειά. Στο κάτω-κάτω οι δραματικές σχολές είναι σχολές και οι σχολές έχουν στόχο να σε κάνουν επαγγελματία · άνθρωπο που βιοπορίζεται από τον εκάστοτε τομέα. Δυστυχώς, όμως, το θέατρο δεν είναι ικανό για να βιοπορίσει τους καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Τι περιμένουμε από αυτή τη δουλειά; Ό, τι περιμένει η πλειοψηφία των ανθρώπων. Να ζήσει μια ζωή μέσα στην οποία μπορεί να πραγματώσει το όνειρό του. Για το αν στην τέχνη τα πράγματα είναι διαφορετικά η απάντηση είναι Ναι και όχι. «Όχι» γιατί πλέον η τέχνη και συγκεκριμένα στο θέατρο -στην Ελλάδα τουλάχιστον- δεν αφήνει κανέναν χρόνο για ζωή, ανάμεσα σε πρόβες ακροάσεις, καθώς και δημιουργεί την ανάγκη για παράλληλη δουλειά εκτός χώρου, γιατί αλλιώς δεν μπορεί κανείς να ζήσει οικονομικά. «Ναι» γιατί η ουσία της τέχνης ξεπερνάει τον όρο της δουλειάς, είναι κάτι πολύ ανώτερο. Ο καθένας ψάχνει ένα σπίτι · το λέει και η λέξη. Το σπίτι, όμως, για τον καθένα σημαίνει άλλο πράγμα. Σημαίνει αναζήτηση, σημαίνει απόδραση, σημαίνει επιβίωση, μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε. Ο πόλεμος είναι σίγουρα μία πτυχή, αλλά ευτυχώς όχι η μόνη.

Εδώ και 16 χρόνια το θέατρο Επί Κολωνώ προσφέρει σε νέους δημιουργούς και θεατρικές ομάδες, που βρίσκονται στην αρχή ή σε μια κρίσιμη καμπή της καλλιτεχνικής τους πορείας ένα σημείο συνάντησης, για να αρθρώσουν το δικό τους προσωπικό λόγο και να πειραματιστούν.

Το φεστιβάλ λειτουργεί ως πεδίο δοκιμής, ανταλλαγής και παρουσίας.

Ένας τόπος όπου διαφορετικές φωνές, αισθητικές και αναζητήσεις συνυπάρχουν, συγκρούονται, συνομιλούν — και αφήνουν το αποτύπωμά τους, έστω και στιγμιαία.

Οι παραστάσεις που θα ξεχωρίσουν στο πλαίσιο του φεστιβάλ, θα συνεχίσουν την πορεία τους στο ΜΠΙΖΖΖ 2027…! σε συμπαραγωγή με το θέατρο Επί Κολωνώ, ως μια φυσική συνέχεια της πρώτης αυτής εμφάνισης.

ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ:

Ομάδα 11η | Θεατρική ομάδα: Lauras
Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 20:15 & Σάββατο 6 Ιουνίου στις 22:00
«Είδα όνειρο, να στο πω;»

Ομάδα 12η | Θεατρική ομάδα: the defects
Σάββατο 6 Ιουνίου στις 20:15 & Κυριακή 7 Ιουνίου στις 22:00
«Το παιδί»

- Το θέμα της ταυτότητας και της μνήμης πόσο καθοριστικό είναι στη ζωή μας; Πόσο μας κυβερνούν τα στερεότυπα που μας έχουν καρφωθεί παιδιόθεν; Το τραύμα μας ενώνει; Μας δυναμώνει ή μας καταστρέφει; Είναι σημαντική η ενδοσκόπιση, η εύρεση ενός κοινού τόπου; Ο Έρωτας, η Αγάπη, η Φιλία πόσο βοηθούν για να γίνει αυτή η μέθεξη, η επικοινωνία και τελικά η ανατροπή; Μέσα από την εμπλοκή σε αυτά πόσο διαμορφώνει, καθορίζει ο ένας τον άλλον; Η απώλεια από την άλλη είναι δοκιμασία ή τιμωρία ; Η θυσία, τί ρόλο παίζει στη ζωή ενός ανθρώπου; Πού βρίσκεται σε αυτό ο ίδιος ο άνθρωπος; Η ανελευθερία, η έλλειψη σεβασμού τί θέση έχει στον «πολιτισμένο» 21 ο αιώνα; Πόσο όλα κατακρημνίζονται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, κάτω από την επιβολή της εξουσίας; Μπορεί κάποιος να τιμωρήσει αναδρομικά; Ό,τι επιχειρείται φερ’ ειπείν στο έργο της Αγκάθα Κρίστι « Δέκα μικροί νέγροι» ; Τί νόημα θα είχε αυτό; Υπάρχει κάθαρση;

Ομάδα 11η | Θεατρική ομάδα: Lauras
Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 20:15 & Σάββατο 6 Ιουνίου στις 22:00
«Είδα όνειρο, να στο πω;»
Η ταυτότητα και η μνήμη είναι καθοριστικά υλικά της ύπαρξης. Διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Οι εμπειρίες, τα βιώματα και τα στερεότυπα που κουβαλάμε από την παιδική ηλικία πολλές φορές περιορίζουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, όμως η ενδοσκόπηση και η ουσιαστική επικοινωνία μπορούν και μεταστρέφουν το «στάσιμο» μέσα μας. Το τραύμα μπορεί ταυτόχρονα να μας ενώσει, να μας δυναμώσει αλλά και να μας καταστρέψει· όλα εξαρτώνται από τον άνθρωπο, τον χρόνο και τον τρόπο με τον οποίο θα επιλέξει να το διαχειριστεί. Η απώλεια, από την άλλη, ίσως να μην είναι τιμωρία ούτε απλώς δοκιμασία, αλλά μέρος μιας πορείας που όλοι αναγκαζόμαστε κάποια στιγμή να διασχίσουμε. Το ίδιο ισχύει και για τη θυσία, η οποία, παρότι έχει βαρύ φορτίο, συχνά αποτελεί προϋπόθεση τόσο για την προσωπική όσο και για τη συλλογική εξέλιξη.
Στον σύγχρονο «πολιτισμένο» κόσμο, η ανελευθερία και η έλλειψη σεβασμού εξακολουθούν να υπάρχουν, άλλοτε φανερά και άλλοτε έμμεσα, μέσα από στερεότυπα και μορφές έμμεσης (και πλέον και εξόφθαλμα άμεσης) επιβολής μιας εξουσίας που επηρεάζει τη ύπαρξη και συνύπαρξη μας. Το ερώτημα της τιμωρίας, της ενοχής και της κάθαρσης παραμένει διαχρονικό και δύσκολο να απαντηθεί με βεβαιότητα. Ίσως τελικά η τέχνη να μην δίνει οριστικές απαντήσεις, αλλά να δημιουργεί έναν κοινό χώρο όπου ο άνθρωπος μπορεί να αναμετρηθεί με τα ερωτήματα του και να φωτίσει τις αντιφάσεις του.

Ομάδα 12η | Θεατρική ομάδα: the defects
Σάββατο 6 Ιουνίου στις 20:15 & Κυριακή 7 Ιουνίου στις 22:00
«Το παιδί»

Είναι πυρηνικό. Ο καθένας χρειάζεται να κρατιέται από κάτι γιατί αλλιώς οδηγείται στην τρέλα. Χρειαζόμαστε μια άγκυρα για να ξέρουμε ποιος είναι ο εαυτός μας. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα το δούμε σε κάθε μόριο της ύπαρξής μας. Βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε επειδή ακούμε τα στερεότυπα και διαιωνίζουμε την ύπαρξή τους, αντί να μελετήσουμε την Ιστορία μας -και την ιστορία τους- για να ανακαλύψουμε την ενδογενή φύση της πραγματικότητας. Συγκεκριμένα η παράστασή μας πραγματεύεται ευθέως το ανθρώπινο τραύμα. Το τραύμα μπορεί να μας ενώσει ή να μας διαλύσει. Η επιλογή είναι δική μας και, ως επί το πλείστον, είναι συνειδητή. Το αποτέλεσμα έχει να κάνει με το θάρρος που ο καθένας κρύβει μέσα του και την ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Και πάλι έχει να κάνει με το είδος της απόφασης που θα πάρουμε. Εδώ πρέπει και να σημειωθεί πως καμία από τις δύο επιλογές δεν είναι απαραίτητα καλή ή απαραίτητα κακή.

Η ενδοσκόπηση είναι σημαντική σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Καθορίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, καθορίζει τη σχέση μας με τους άλλους, τη σχέση μας με τον εαυτό μας, τις πράξεις μας. Χωρίς αυτήν, αργά ή γρήγορα θα χάσουμε την ταυτότητά μας. Ο Έρωτας, η Αγάπη, η Φιλία, είναι έννοιες που καθορίζουν την ύπαρξή μας μέσα στην κοινωνία. Είναι οι δρόμοι που σχηματίζουμε τις σχέσεις. Χωρίς αυτούς δεν υφίσταται ορισμός επικοινωνίας, μέθεξης και χωρίς αυτά δεν υφίσταται ανατροπή Δεδομένου πως πρόκειται για τους βασικούς πυλώνες των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, είναι αυτά που Τίποτα από τα δύο. Η απώλεια είναι φυσική πορεία και διαδικασία της ζωής σε όλους τους οργανισμούς, νοήμονες ή μη. Το πώς τη μεταφράζει ο καθένας μέσα του, από την άλλη, μπορεί να της προσδώσει οποιοδήποτε πρόσημο.

Εν γένει καθορίζουν και το ατομικό μέσα από το συνολικό. Πρωταρχικό. Κάθε μέρα θυσιάζουμε εαυτόν, αφήνουμε τον εαυτό της προηγούμενης μέρας κι έτσι πορευόμαστε στη ζωή. Αυτή η θυσία είναι που μας δίνει τη δύναμη να μπορούμε να θυσιαστούμε για τους ανθρώπους που αγαπάμε και να θυσιάσουμε αυτούς που μισούμε. Η θυσία είναι συνώνυμη με το μυαλό ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος μέσα σε αυτό βρίσκεται στο πλαίσιο της απόφασης ζωής και θανάτου. Κι αυτό από μόνο του είναι η μεγαλύτερη θυσία.

ΕΙΝΑΙ ο 21ος αιώνας. Είναι η προέλευσή του. Τα στερεότυπα, η Ιστορία που αναφέραμε νωρίτερα διαμόρφωσαν το 20ο αιώνα σε βαθμό σχεδόν αμετάκλητο και ο 21ος πήρε τα απομεινάρια και τους έδωσε νέα μεγαλεία. Η διαφορά είναι πως ο δικός μας αιώνας ΞΕΚΙΝΗΣΕ έτσι, δεν κατέληξε.

Επιβολή σημαίνει εξ ορισμού καταπίεση. Σε ένα πλαίσιο καταπίεσης καταρρέουν όλα όσα προσπαθεί κανείς να χτίσει σε έναν ανεξάρτητο άξονα. Σε ένα καθεστώς επιβολής, υπάρχει πάντα ένα ταβάνι, ένα πλαφόν, μια μπότα που βρίσκεται εκεί για να πατήσει και να καταστρέψει.

Μόνο αναδρομικά μπορεί κανείς να τιμωρήσει. Η φύση της τιμωρίας είναι έννοια αιτιατού και όχι παράλληλου αιτίου. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα και το μεγάλο κόλπο:: Όσο πιο πολύ αργεί κανείς να τιμωρήσει κάποιον, τόσο πιο μεγάλη είναι η τιμωρία και για αυτόν που άργησε να την επιβάλλει και για αυτόν που έζησε με τιμωρία να περιμένει την τιμωρία. Στους «Δέκα Μικρούς Νέγρους» μπορούμε να το δούμε σε πάρα πολλούς χαρακτήρες, αλλά κυρίως στον Δικαστή, που περιμένει να τιμωρήσει όλους, αλλά δεν τα καταφέρνει και αυτοτιμωρείται πριν να τελειώσει το κόλπο του και στην κυρία Μπρεντ που πέρασε όλη τη ζωή της να τιμωρείται και που πεθαίνει «καταραμένη».

Το νόημα καθ’ αυτό βρίσκεται κυρίως στην αγωνία της τιμωρίας, στον διπλασιασμό της, καθώς κανείς βιώνει τόσο το «περίμενε» κι άλλο τόσο την επίσημη τιμωρία, όταν αυτή επέρχεται.

Κάθαρση υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Το πότε θα συμβεί, με ποιον τρόπο θα συμβεί στον καθένα και με ποια αφορμή κανείς δεν ξέρει

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

Θεατρική ομάδα: Lauras

Κείμενο: Αριάδνη Χριστοφορίδου

Σκηνοθεσία: Αριάδνη Χριστοφορίδου

Σκηνογραφία και ενδυματολογία: Kykeon

Φωτισμοί: Βασίλης Σταυρόπουλος

Μουσική: Νεφέλη Γεωργιάδου

Κίνηση: Αναστασία Αντωνακάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Παχή

Σχεδιασμός αφίσας: Πάνος Κονιδάρης

Φωτογραφίες: Βασίλης Σταυρόπουλος