Συνέντευξη θεατρικών ομάδων OFF OFF Τheater Athens Festival στο θέατρο Επί Κολωνώ Vol 1

Απαντούν οι ομάδες: Ομάδα 9η | Κατερίνα Κας & Ομάδα 10η | Ομάδα Χωρίς Όνομα

📍Επιμέλεια συνέντευξης : Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

Εδώ και 16 χρόνια το θέατρο Επί Κολωνώ προσφέρει σε νέους δημιουργούς και θεατρικές ομάδες, που βρίσκονται στην αρχή ή σε μια κρίσιμη καμπή της καλλιτεχνικής τους πορείας ένα σημείο συνάντησης, για να αρθρώσουν το δικό τους προσωπικό λόγο και να πειραματιστούν.
Το φεστιβάλ λειτουργεί ως πεδίο δοκιμής, ανταλλαγής και παρουσίας.

Ένας τόπος όπου διαφορετικές φωνές, αισθητικές και αναζητήσεις συνυπάρχουν, συγκρούονται, συνομιλούν — και αφήνουν το αποτύπωμά τους, έστω και στιγμιαία.

Οι παραστάσεις που θα ξεχωρίσουν στο πλαίσιο του φεστιβάλ, θα συνεχίσουν την πορεία τους στο ΜΠΙΖΖΖ 2027…! σε συμπαραγωγή με το θέατρο Επί Κολωνώ, ως μια φυσική συνέχεια της πρώτης αυτής εμφάνισης.

ΑΠΑΝΤΟΥΝ:

Ομάδα 9η | Κατερίνα Κας
Τετάρτη 3 Ιουνίου στις 20:15 & Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 22:00
«Καλά! Ευχαριστώ!»
Μια ιστορία για όσ@ μια μέρα δεν ξύπνησαν καλά

Ομάδα 10η | Ομάδα Χωρίς Όνομα
Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 20:15 & Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 22:00
«Λυσιστράτες» εμπνευσμένο από την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη

- Πόσο η οικονομική κρίση, η αγωνία εύρεσης εργασίας αποτυπώνεται τόσο στο έργο σας, όσο και στη συμμετοχή σας στο φεστιβάλ και βέβαια στην ερμηνεία σας; Το θέατρο είναι δουλειά;
Τί περιμένει κάποιος από αυτή τη δουλειά. Μας θέλουν να ζούμε για να δουλεύουμε, όμως στην τέχνη είναι κάπως διαφορετικά; Για ποιο λόγο «μετοικούν» οι άνθρωποι από τόπο σε τόπο; Τί αναζητούν;
Να ξεφύγουν από τον πόλεμο; Να βρουν καλύτερη ζωή;

Κατερίνα Κας
Τετάρτη 3 Ιουνίου στις 20:15 & Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 22:00
«Καλά! Ευχαριστώ!»
Μια ιστορία για όσ@ μια μέρα δεν ξύπνησαν καλά

Η οικονομική κρίση αποτελεί ένα ευρύτερο πλαίσιο πάνω στο οποίο οι καλλιτέχνες του σήμερα καλούνται να εργαστούν εκ προοιμίου. Η επιλογή των υλικών που χρησιμοποιούνται γίνεται με γνώμονα τόσο τα αισθητικά όσο και τα οικονομικά τους χαρακτηριστικά ώστε να καταλήξουμε σε ένα έργο βιώσιμο κατά την παραγωγή του. Η οικονομική κρίση δε συσχετίζεται, όμως, άμεσα με το έργο μου αλλά ένα έργο το οποίο αφορά την ψυχική υγεία των σύγχρονων ανθρώπων σίγουρα μακροσκοπικά επηρεάζεται και από την οικονομική κρίση.

Φυσικά το θέατρο είναι δουλειά. Δυστυχώς, όμως, όπως και αρκετές άλλες μορφές εργασίας στις μέρες μας, η συγκεκριμένη “δουλειά” είναι δύσκολο να “σηκώσει” μόνη της την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών. Έτσι οι ηθοποιοί και δημιουργοί στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν δουλεύουν σε διάφορους άλλους τομείς πέραν του θεάτρου. Το φαινόμενο αυτό δεν πιστεύω πως είναι τοπικό εάν αναλογιστούμε τις διαμαρτυρίες που έχουν γίνει στην Ευρώπη (για παράδειγμα στη Γαλλία ) για τις συνθήκες ζωής των καλλιτεχνών την τελευταία δεκαετία.

Οι άνθρωποι μετοικούν ψάχνοντας τρόπους να νικήσουν το “απόλυτο “ μιας οικονομικής κρίσης και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, έννοια η οποία στη χώρα μας, δυστυχώς, μοιάζει να καταπατάται συχνά. Κάποιες φορές λοιπόν σε διώχνει ένα επικίνδυνος πόλεμος άλλες φορές, εάν όντας πιο “τυχερός” προέρχεσαι από τη σύγχρονη Δύση, σε διώχνει ο κίνδυνος να ξεχάσεις τα όνειρά σου στην προσπάθεια να επιβιώσεις.

Ομάδα 10η | Ομάδα Χωρίς Όνομα
Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 20:15 & Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 22:00
«Λυσιστράτες» εμπνευσμένο από την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη

Κατ’ αρχάς το κείμενο της παράστασης είναι άμεσα επηρεασμένο από την εποχή της κρίσης και της εργασιακής αβεβαιότητας. Είναι μία σάτιρα που διαδραματίζεται σε ένα εργασιακό περιβάλλον, συγκεκριμένα σε ένα γραφείο. Δεν σχολιάζουμε μόνο τις αντιξοότητες στην αγορά εργασίας, αλλά και το πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες σήμερα σε έναν χώρο εργασίας. Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μειώσεις, άδικες απολύσεις λόγω περικοπών, νόμους που απειλούν το οκτάωρο και την πενθήμερη εργασία, κι όλα αυτά σε συνθήκες που η τεχνολογία εξελίσσεται ώστε να μπορεί να διευκολύνει την ζωή του εργαζομένου. Παρ’ όλα αυτά συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό είναι το θέμα της παράστασής μας!

Όσον αφορά το θέατρο, τα πράγματα δεν λειτουργούν ακριβώς διαφορετικά. Οι πρόβες είναι συνήθως πολύωρες και εξαντλητικές, οι συντελεστές καταβάλλουν υπεράνθρωπη προσπάθεια για να ετοιμαστεί μία παράσταση. Υπάρχουν και στο θέατρο αντεργατικές συνθήκες. Απλώς στο θέατρο χαιρόμαστε που κάνουμε τέχνη, το οποίο μπορεί να είναι πολύ σπουδαίο. Αλλά γίνεται και αλλιώς.

Η μετοίκηση αποτελεί ένα φαινόμενο αρκετά σύνθετο. Σίγουρα ο πόλεμος λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, να οδηγεί ανθρώπους στην μετανάστευση. Αυτό είναι πολύ σκληρό, να αφήνεις τα πάντα πίσω και να καταλήγεις-άμα είσαι τυχερός-σε μία χώρα όπου είσαι ανεπιθύμητος. Αλλά οι άνθρωποι φεύγουν κι από χώρες που δεν γίνεται πόλεμος. Βέβαια, και στις χώρες που δεν γίνεται πόλεμος δεν περνάμε ζωή και κότα. Δεν περνάμε τις μέρες μας σε κότερα, να ανοίγουμε σαμπάνιες και να το γλεντάμε. Παντού υπάρχει μια μετριότητα και οι άνθρωποι εκτός κότερων ψάχνουν να βρουν το ένα τσικ παραπάνω.

- Το θέμα της ταυτότητας και της μνήμης πόσο καθοριστικό είναι στη ζωή μας; Πόσο μας κυβερνούν τα στερεότυπα που μας έχουν καρφωθεί παιδιόθεν; Το τραύμα μας ενώνει; Μας δυναμώνει ή μας καταστρέφει; Είναι σημαντική η ενδοσκόπηση, η εύρεση ενός κοινού τόπου; Ο Έρωτας, η Αγάπη, η Φιλία πόσο βοηθούν για να γίνει αυτή η μέθεξη, η επικοινωνία και τελικά η ανατροπή; Μέσα από την εμπλοκή σε αυτά πόσο διαμορφώνει, καθορίζει ο ένας τον άλλον; Η απώλεια από την άλλη είναι δοκιμασία ή τιμωρία;
Η θυσία, τί ρόλο παίζει στη ζωή ενός ανθρώπου; Πού βρίσκεται σε αυτό ο ίδιος ο άνθρωπος; Η ανελευθερία, η έλλειψη σεβασμού τί θέση έχει στον «πολιτισμένο» 21 ο αιώνα; Πόσο όλα κατακρημνίζονται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, κάτω από την επιβολή της εξουσίας; Μπορεί κάποιος να τιμωρήσει αναδρομικά; Ό,τι επιχειρείται φερ’ ειπείν στο έργο της Αγκάθα Κρίστι «Δέκα μικροί νέγροι»; Τί νόημα θα είχε αυτό; Υπάρχει κάθαρση;

Δημιουργώντας μια παράσταση που αφορά το βίωμα ενός καταθλιπτικού επεισοδίου και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη συλλογή ανώνυμων ερωτηματολογίων, τα ζητήματα ταυτότητας, καθώς και ατομικού και συλλογικού τραύματος με απασχόλησαν αυθόρμητα. Τελικά, τι οδηγεί έναν άνθρωπο να κλειστεί σε ένα δωμάτιο, ποιος ο σεβασμός της κοινωνίας μας απέναντι σε έναν συνάνθρωπο που νιώθει τη ζωή του να εμηδενίζεται; Υπάρχει σεβασμός ; Κι αν ναι πως εκφράζεται; Έχουμε άραγε ευθύνες απέναντι στο ξέσπασμα του τέρατος της κατάλθιψης; Αυτές και τόσες άλλες ερωτήσεις επηρεάζουν την καλλιτεχνική διαδικασία και , τελικά, τη δημιουργία. Ο έρωτας, η φιλία και η αγάπη αποτελούν έννοιες πανανθρώπινες που επιδρούν εποικοδομητικά στο άτομα όταν εμφανίζονται σθεναρά, αλλά δεν ξέρω αν αρκούν στην τωρινή μορφή τους για να σώσουν τον άνθρωπο από τον ίδιο τον εαυτό!

Όσον αφορά την έννοια της τιμωρίας, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρρωτιέται εάν η επιλογή “ το έργο μου μιλάει για όσα με απασχολούν “ αφαιρεί από την κοινωνική αλλαγή την έννοια της τιμωρίας όπως την ξέρουμε αλλά οδηγεί ταυτόχρονα στη διερεύνηση των πραγματικών κινήτρων και στην εκ βαθέων αλλαγή νοοτροπιών.

Η προσωπική μνήμη έχει μεγάλη αξία στην προσωπική ζωή και στην προσωπικότητα του καθένα. Όμως η μνήμη δεν είναι μια στεγνή ιδέα που διαθέτει μόνο προσωπική όψη. Η μνήμη μπορεί να ‘ναι κοινωνική, πολιτική, ιστορική... Κι αυτά θα έπρεπε να μας διαμορφώνουν, μαζί με τα βιώματα. Εκεί ίσως να μην παίρνουμε αριστείο. Το ίδιο πολυεπίπεδα είναι και τα στερεότυπα. Αυτοί που μας κόμπλαραν, από κάπου κομπλαρίστηκαν. Κι αυτό έχει ιστορική αναδρομή. Ίσως το να κοιτάμε μέσα μας, να μας βοηθά να τα ξεπεράσουμε τα στερεότυπα και να καταλάβουμε τι θέση πρέπει να έχουν τη σήμερον ημέρα και πόσο χώρο μπορούν να καταλαμβάνουν, και προσωπικά και κοινωνικά.

Τα τραύματά μας, μας ενώνουν και μας χωρίζουν αντίστοιχα. Για παράδειγμα, την ημέρα που κατεβήκαμε ένα εκατομμύριο άνθρωποι στο Σύνταγμα για το έγκλημα των Τεμπών, το τραύμα μας, μας ένωσε. Κι αυτό κάποιους τους δυνάμωσε και κάποιους τους κατέστρεψε. Και δικαίως. Δυστυχώς σε περιόδους όπως η καραντίνα, δεν ήμασταν τόσο ενωμένοι. Είχαν πειραχτεί και λίγο τα νεύρα μας τότε, δεν θέλαμε να δούμε κανέναν.

Η εύρεση ενός κοινού τόπου πρέπει να είναι πάντα ο άνθρωπος και το καλό του. Το πως θαευτυχήσουνοιλίγοιεναντίοντωνπολλών.Αλλά,δυστυχώς,στηνεποχήμαςπουη άμεση και γρήγορη πληροφορία έχει κανιβαλίσει την ουσιαστική γνώση, έχουμε μπερδέψει τα σύκα με τη σκάφη. Δεν ξέρουμε ποιοι είναι οι πολλοί, ποιοι είναι οι λίγοι, ποιοι είμαστε εμείς, τι πρέπει να κάνουμε, τι ήρθαμε να κάνουμε και τι έγινε πριν έρθουμε. Και πέραν της ενδοσκόπησης, καλό θα ήταν να γίνεται και μια “εξωσκόπηση”, να μπορέσει ο καθένας να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, όχι φτιάχνοντας μια δική του εξατομικευμένη λύση, αλλά ακούγοντας πως χτυπά η καρδιά του κόσμου.

Οι φιλίες, οι έρωτες και η αγάπη είναι το προσωπικό ταξίδι του καθένα στη ζωή. Κι αυτό πέραν από χαρακτήρα, διαμορφώνει και συνείδηση. Σίγουρα, αποτελούν αξίες που θα έπρεπε να έχει ο καθένας στη βαλίτσα του, και φυσικά να τις αξιοποιεί. Ε, με μία τόσο σπουδαία βαλίτσα και με μία σωστή αξιοποίηση, μπορούν να συμβούν πολλά. Και δανειζόμαστε κομμάτια ο ένας από τον άλλον. Αυτή είναι η μαγεία. Να φτάνεις στο σημείο το “εγώ” σου να γίνεται “εμείς”.

Η απώλεια δεν είναι τίποτα, παρά η φυσιολογική και βιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Φυσικά πονάει και είναι δύσκολο, αλλά το τέλος είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Και έτσι πρέπει να είναι. Δεν αποτελεί κάποια τιμωρία ή δοκιμασία.

Η θυσία μας αφορά μέχρι και σήμερα. Το να υποχωρείς ή να δίνεις τη ζωή σου για το γενικό καλό ή για τα ανώτατα ιδανικά αυτού του κόσμου είναι κάτι πραγματικά γενναίο και σπουδαίο, ασχέτως που σήμερα ο ατομικισμός ή το ρομαντικοποιεί ή το γελοιοποιεί.

Άνθρωποι που στο παρελθόν θυσιάστηκαν για έναν καλύτερο κόσμο αποτελούν μέχρι και σήμερασημείοαναφοράς.Θαέπρεπεόλοιναμπορούμεναεμπνευστούμεαπόαυτούς και τον αγώνα τους.

Η ανελευθερία και η έλλειψη σεβασμού είναι άμεσα συσχετισμένες με τις κοινωνικές σχέσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται από την θέση του ανθρώπου σήμερα. Η ανελευθερία φαινομενικά δεν υπάρχει. Νομικά δεν υποστηρίζεται. Κι όμως, είναι ένα εξαιρετικά δραστικό μέσο καταστολής. Κι αυτό, γιατί η εξουσία είναι διεφθαρμένη. Όταν η εξουσία κυνηγά το κέρδος και όχι την εφαρμογή της δημοκρατίας, δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία. Όπως επίσης και στις παραγωγικές σχέσεις. Όταν είσαι αναγκασμένος να ανταλλάξεις τη ζωή σου με το να παράγεις τον πλούτο κάποιου τρίτου και το εργατικό δίκαιο μετατρέπεται σε θηλιά που σου περνάνε στον λαιμό, η ανελευθερία είναι απόλυτα νόμιμη και περνάει και ως απαραίτητη. Η έλλειψη σεβασμού, από την άλλη είναι ένα ακόμα εξαιρετικά δραστικό μέσο καταστολής. Να φαίνονται περισσότερα αυτά που μας χωρίζουν από αυτά που μας ενώνουν.

Δυστυχώς, η κατάχρηση και επιβολή εξουσίας είναι κάτι που μπορεί να οδηγήσει εύκολα σε περίεργα και δύσβατα μονοπάτια. Μάλιστα, πολλές φορές απειλείται άμεσα η ανθρώπινη ζωή. Αλλά τίποτα δεν τελειώνει. Πάντα ο λαός θα είναι περισσότερος και πιο δυνατός, αρκεί να καταφέρνει να ενώνεται.

Η τιμωρία είναι κάτι που οφείλει να έρχεται. Έστω κι ετεροχρονισμένα. Η δίκη της Χρυσής Αυγής και η καταδίκη της ως εγκληματική οργάνωση, για παράδειγμα, άργησε πολύ να έρθει. Κι όσοι ενοχλήθηκαν από αυτή, δεν ήταν εξ’αιτίας της αναμονής. Άρα έχει νόημα σε πολλές περιπτώσεις. Και ναι, είναι κάθαρση. Απαλλάσσεται η κοινωνία από στοιχεία που την μολύνουν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Σκηνοθεσία/Σχεδιασμός Κίνησης: Κατερίνα Κας

Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Μαριλένα Γεωργαντζή

Trailer βίντεο και μοντάζ: Κατερίνα Συναπίδου, Τόνια Στεφανάτου

Ερμηνεύουν: Κατερίνα Κας

Ακούγονται οι φωνές των: Φανή Βλάχου, reesejohanson, Αργυρώ Κεπεσίδη, Σταύρος Κολομέτσος, Κατερίνα Συναπίδου, Τόνια Στεφανάτου, Μάντυ Φλέσσα

Δείτε το trailer της παράστασης: https://youtu.be/czxNpFuObB8

Διάρκεια: 50 λεπτά

Θεατρική ομάδα: Ομάδα Χωρίς Όνομα

Συγγραφέας: Χρήστος Κούλας

Σκηνοθεσία: Χρήστος Κούλας Δραματουργία: Γιώργος Ριζόπουλος

Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Δημήτρης Καλαμπαλίκης