Παρακολουθήσαμε το αφιέρωμα στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο θέατρο Διθύραμβος στο Μαρούσι

Η Έφη Νιχωρίτη είναι η ψυχή του Θεάτρου Διθύραμβος στην οδό Λητούς 6 στο Μαρούσι. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε αυτόν τον θησαυρό στο Μαρούσι. Η ίδια ηθοποιός, δασκάλα σε διάφορες ομάδες ερασιτεχνών, σκηνοθέτης και κυρίως ένας άνθρωπος , που διαπνέεται από δημοκρατικά ιδεώδη, μιας και αναγνωρίζει ότι το θέατρο διαμορφώνει συνειδήσεις και προάγει τη δημοκρατία.

Φέτος έχει επιλέξει για τις ομάδες της, που εκπαιδεύει, έργα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Έτσι παίχτηκε ο Ματωμένος γάμος από την ομάδα Ανοικτίρμονες στις 5,6,7, και 12,13,14 Ιουνίου 2026 και Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα 19,20,21 και 26,27,28 2026.

Κοινός παρονομαστής και στα δυο έργα η καταπίεση της γυναίκας, η πατριαρχία, η ελευθερία, τα κρυμμένα πάθη και τα κοινωνικά ταμπού.

Ματωμένος γάμος

Σε μια κλειστή αγροτική κοινωνία, ένας γάμος ετοιμάζεται να ενώσει δύο οικογένειες. Η Νύφη υπακούει στις κοινωνικές επιταγές, ενώ μέσα της επιμένει ένας απαγορευμένος έρωτας, που πυροδοτείται από την επιστροφή του Λεονάρντο, παλιά παθιασμένη σχέση της, που τώρα είναι παντρεμένος και περιμένει το δεύτερο παιδί του. Μια παλιά βεντέτα, οδηγεί στην ανατροπή. Την ημέρα του γάμου, το πάθος υπερισχύει του καθήκοντος και πυροδοτεί μια αλυσίδα εκδίκησης.

Η φυγή του παράνομου ζευγαριού προκαλεί την καταδίωξή του. Ο Γαμπρός, παγιδευμένος στον κώδικα τιμής και στις κοινωνικές επιταγές, που τον περιβάλλουν, ακολουθεί τον δρόμο της εκδίκησης. Δεν μπορεί να κυριαρχήσει στη φύση, να τιθασεύσει το πάθος. Φέρεται απότομα στη γυναίκα του, ταλανίζεται εσωτερικά και πηγαίνει και επισκέπτεται την κοπέλα, που ετοιμάζεται να παντρευτεί. Ο «Ματωμένος Γάμος» αφηγείται την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του στο όνομα του έρωτα.

Η παράσταση

Η σκηνοθέτης Έφη Νιχωρίτη έχει διασκευάσει το έργο, κρατώντας όμως τα δυνατά του σημεία και μην παραλείποντας κάτι που μπορεί να απομακρύνει από την κατανόηση του έργου του Λόρκα. Από την αρχή γίνεται φανερή η απειλή του θανάτου. Η μητέρα του γαμπρού (Αριάδνη Σούκου) μοιράζεται την ανησυχία της με τη γειτόνισσα (Μιμίκα Παναγιωτοπούλου) .

Εμφανές και το αδιέξοδο του Λεονάρντο (Σάββας Πετρίδης) με τον εκνευρισμό του προς τη γυναίκα του (Πάολα Νταπέι) και την πεθερά του (Ελένη Παπούλη) , που της λέει να το βουλώσει.

Όπως συνήθως στα έργα της η Έφη Νιχωρίτη επιλέγει πολύ στοχευμένα τη μουσική, έτσι που να σχολιάζει και μουσικά τα τεκταινόμενα στην σκηνή.

Η Νύφη (Άννα Κρίστιανσεν) έχει έναν εκνευρισμό, δεν θέλει καν να ανοίξει τα δώρα του γάμου, που της έστειλε ο γαμπρός (Χρήστος Μανιατόπουλος). Η παραμάνα της της λέει ότι σα να άκουσε το βράδυ τον Λεονάρντο.

Οι σκηνές στήνονται σιγά σιγά και το περιβάλλον δομείται επιτυχώς.

Η Νύφη νιώθει εγκλωβισμένη, όπως όλοι σε αυτόν τον ζεστό τόπο. Η παραμάνα της μιλά για τον γάμο και αυτή βγάζει από το κεφάλι της και πετά κάτω το στεφάνι της. Τότε η παραμάνα της λέει ότι αν δεν θέλει να παντρευτεί, ας το πει. Ο Λεονάρντο συναντά τη νύφη και στον απολογισμό που επιχειρεί, της χρεώνει ότι αυτή με τον τρόπο της σκηνοθέτησε τον γάμο του και έτσι βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια σύμβαση που δεν την αντέχει. Ο Λεονάρντο βασανίζεται, ο Σάββας Πετρίδης είναι εξαιρετικός στο ρόλο αυτό. Βιώνει εσωτερικά το δράμα του προσωπικού του εγκλωβισμού, που γίνεται πολύ χειρότερο γιατί εμπεριέχει υποχρεώσεις όπως γυναίκα και παιδιά. Όμως όπως και ο ίδιος πολύ σωστά λέει «σε τί ωφελεί η περηφάνια, όταν αγνοείς τον πόθο;» Η παραμάνα της Νύφης (Σοφία Μανίκα) τον διώχνει, γιατί ψυχανεμίζεται ότι θα γίνει το κακό.

Τα σχοινιά , σκηνικό αντικείμενο, στοιχείο σταθερό και στις δυο παραστάσεις του Λόρκα στον Διθύραμβο, δηλαδή και στο Ματωμένο γάμο και στο Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα . Είναι τα δεσμά της εξουσίας του Φράνκο, είναι τα δεσμά της πατριαρχίας, των συμβάσεων του καθωσπρεπισμού, που φυλακίζει τον άνθρωπο και τον εξοντώνει. Στο Ματωμένο γάμο είναι υπέροχη η σκηνή του Λεονάρντο κάτω από τα ματωμένα σχοινιά.

Η γυναίκα του Λεονάρντο (Πάολα Νταπέι) του λέει ότι στο γάμο θα πρέπει να πάνε μαζί με το κάρο και όχι αυτός μόνος του με το άλογο, τον εγκαλεί, είναι οικογένεια, έχουν ένα παιδί και περιμένουν άλλο ένα.

Η πεθερά (Αριάδνη Σούκου ) βλέπει ότι οι ευχές βαραίνουν τη Νύφη, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένη και ελαφριά σαν περιστέρα.

Την ημέρα του γάμου η γυναίκα του Λεονάρντο ψάχνει τον άντρα της. Η Νύφη δηλώνει κουρασμένη και ότι θέλει να ξαπλώσει, ενώ θα έπρεπε να χορεύει με τον άντρα της. Η γυναίκα του Λεονάρντο ανακοινώνει ότι ο άνδρας της και η Νύφη έφυγαν μαζί αγκαλιασμένοι. Τρέξτε πίσω τους φωνάζει η Μάνα. Έτσι ξεκινά η αντεκδίκηση. Η γυναίκα βρίσκεται στα θεμέλια της πατριαρχίας. Οι εργάτες στο δάσος , οι ξυλοκόποι (Γιάννης Δρίτουλας και Μιμίκα Παναγιωτοπούλου) λένε ότι καλά έκαναν οι ερωτευμένοι και έφυγαν τώρα μέσα στο σκοτάδι, γιατί όταν ο Έρως βγει στο φως της ημέρας, τότε τους ρουφά. Η σκηνή θυμίζει τη σαιξπηρική σκηνή με τα μαστόρια στο δάσος στο « Όνειρο Καλοκαιρινής νύχτας». Όσο αυτοί κόβουν δέντρα μιλούν με το Φεγγάρι ( Ρίτσα Καρναβά), που προμηνύει τραγικό τέλος. Η Ζητιάνα (Μίκα Φιλοπούλου), που εκπροσωπεί τη μοίρα, τον θάνατο λέει ότι ο θάνατος δεν μπορεί να περιμένει, αυτός τώρα οδηγεί το ζευγάρι.

Υπέροχη η σκηνή αφοσίωσης και αγάπης ανάμεσα στον Λεονάρντο (Σάββας Πετρίδης) και τη Νύφη (Άννα Κρίστιανσεν). Ποιητική σκηνή, όπου αναζητούν μια κρυφή γωνιά να αγαπηθούν παντοτινά. Η ώρα περνά, το ρολόι το υπενθυμίζει, ο θάνατος αγγελιαφόρος με χέρι βαμμένο με αίμα εξιστορεί την τραγική σκηνή της τελικής αναμέτρησης. Όσο διηγείται ο θάνατος, η Μάνα (Αριάδνη Σούκου) παίρνει ικανοπποίηση. «Έτσι ήταν γραφτό να γίνει, τον χρυσαφένιο τον ανθό να τον σκεπάσει μαύρη σκόνη». Η Νύφη έρχεται να της δηλώσει ότι αυτή είναι τίμια, δεν τον γέλασε τον γιο της, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, παρά να φύγει με τον Λεονάρντο.

Η παράσταση έχει κυκλική πορεία. Μερικά πράγματα είναι προδιαγεγραμμένα. Δεν γίνεται να καταπιέσει κάποιος το ελεύθερο συναίσθημα, δεν μπαίνει τριχιά στο λαιμό του ελεύθερου ανθρώπου και δυστυχώς η έκβαση είναι συγκεκριμένη δυστυχώς, γιατί η δράση φέρνει την αντίδραση.

Πρόκειται για μια παράσταση, διδασκαλία για τους ηθοποιούς και το κοινό , που αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν ερασιτέχνες ηθοποιοί καταθέτουν το ταλέντο τους, το χρόνο τους και την παιδεία τους.

Ταυτότητα της παράστασης

Απόδοση - Σκηνοθεσία: Έφη Νιχωρίτη

Παίζουν

Μάνα: Αριάδνη Σούκου

Γαμπρός: Χρήστος Μανιατόπουλος

Νύφη: Άννα Κρίστιανσεν

Λεονάρντο: Σάββας Πετρίδης

Σύζυγος: Πάολα Νταπέι

Πεθερά: Ελένη Παπούλη

Υπηρέτρια & Τρίτος Ξυλοκόπος: Σοφία Μανίκα

Γειτόνισσα & Δεύτερος Ξυλοκόπος: Μιμίκα Παναγιωτοπούλου

Πρώτος Ξυλοκόπος: Γιάννης Δρίτουλας

Φεγγάρι: Ρίτσα Καρναβά

Ζητιάνα: Μίκα Φιλοπούλου

Κοπέλα: Αθανασία Κοντελέ

5, 6, 7 και 12, 13, 14 Ιουνίου 2026 , στις 9μμ.
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6977357799

Το Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Το δεύτερο έργο του Λόρκα που ανέβηκε στον Διθύραμβο έχει να κάνει με τον φασισμό του Φράνκο, αλλά και με τον φασισμό γενικότερα, που αναγνωρίζουμε γύρω μας σε διάφορες περιπτώσεις, σε περιστατικά, σε γειτονικές χώρες, γεγονός που δηλώνει την τρωτή, την άρρωστη φύση του ανθρώπου.

Το έργο

«Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (1936) είναι ένα αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή κοινωνία της Ανδαλουσίας, όπου μετά τον θάνατο του συζύγου της, η αυταρχική Μπερνάρντα επιβάλλει στις πέντε κόρες της οκταετή εγκλεισμό και αυστηρό πένθος. Ο εγκλεισμός πυροδοτεί καταπιεσμένα πάθη, ερωτικές αντιζηλίες με επίκεντρο τον Πέπε Ρομάνο και τελικά οδηγεί στην τραγωδία. Ο εγκλεισμός στο σπίτι λειτουργεί ως αλληγορία για την καταπίεση της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης, προϊδεάζοντας τον επερχόμενο Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Το έργο αφορά τη φύση του Λόρκα και τα ιδανικά του. Πώς μπορείς να καταπιέσεις το πάθος; Και για ποιο λόγο να το κάνει κάποιος, παρά μόνο για να χειραγωγήσει τον κόσμο.

Η παράσταση

Κύριο μέλημα της Μπερνάρντα (Άντα Αγαδάκου) είναι η διατήρηση των «προσχημάτων» και της οικογενειακής τιμής απέναντι στο αδηφάγο μάτι της κοινωνίας, την οποία αντιμετωπίζει ως μόνιμη απειλή. Φοβούνται την κακογλωσσιά. Η Μπερνάντα είναι μια όμορφη γυναίκα , που παίζει κόντρα ρόλο. Εξαιρετική η ηθοποιός, πολύ δυναμική και ακραία αυστηρή.

Η γιαγιά, η μητέρα της Μπερνάντα, Μαρία Χοσέφα (Ηρώ Σπύρου), που ζει κλειδωμένη σε έναν χώρο, είναι εκπληκτική μέσα στην πνευματική της ταραχή. Αναζητά το γιορντάνι με τα μαργαριτάρια της. Είναι πολύ εκφραστική. Θέλει και εκείνη τη ζωή, την ελευθερία της, Κρατά ένα λούτρινο πρόβατο, που το έχει στην αγκαλιά της και το κανακεύει σαν παιδί της, ενώ ζητά επίμονα να παντρευτεί.

Δεν εμφανίζεται κανένας ανδρικός χαρακτήρας επί σκηνής. Ωστόσο, η παρουσία των ανδρών και η εξάρτηση των γυναικών από αυτούς είναι πανίσχυρη, ορίζοντας τις ζωές και τις επιθυμίες τους. Οι κοπέλες παρατηρούν και λαχταρούν τους αγρότες, που επιστρέφουν μετά τη δουλειά και τα νιάτα δεν γίνεται, είναι αφύσικο να αποφύγουν τον έρωτα. Ο Πέπε είναι ακριβώς το σύμβολο του έρωτα και της ελευθερίας, της ανατροπής, της επανάστασης.

Ο μόνος άντρας , που αναφέρεται, χωρίς να εμφανίζεται είναι ο Πέπε Ρομάνο και φαίνεται ότι ο Πέπε θέλει την πλούσια Ανγκούστιας (Κάτια Σταματοπούλου) , που είναι κόρη της Μπερνάντα από άλλο γάμο. Είναι η μεγαλύτερη κόρη, δεν είναι τόσο όμορφη, όμως έχει προίκα και μπορεί να «εξαγοράσει» τον Πέπε. Καταλαβαίνει ωστόσο ότι κάτι λείπει σε αυτή τη σχέση. Αυτός έχει αλλού το μυαλό του, όταν είναι μαζί της.

Η Μαγδαλένα (Αθανασία Κοντελέ) είναι απαισιόδοξη, υποταγμένη και θλιμμένη. Πενθεί ειλικρινά για τον θάνατο του πατέρα της και πιστεύει ότι οι γυναίκες είναι καταδικασμένες να υποφέρουν.

Το ίδιο και η Αμέλια (Πάολα Νταπέι) είναι ντροπαλή, φοβισμένη και παθητική. Συμμορφώνεται εύκολα με τις εντολές της μητέρας της για να αποφύγει τις συγκρούσεις.

Η Αδέλα ( Νάγια Φωτεινού), η μικρότερη κόρη, παθαίνει πανικό και θέλει να εγκαταλείψει το σπίτι αυτό του θανάτου. Είναι η ομορφότερη και η πιο επαναστάτρια. Αρνείται να υποταχθεί στον ζυγό της μητέρας της, της γυρνά τον λόγο, φοράει φόρεμα με χρώμα, κόντρα στο πένθος και γίνεται κρυφά ερωμένη του Πέπε, συμβολίζοντας την ελευθερία, τη ζωή, την αγάπη για την έκφραση και την αφοσίωση σε έναν άνδρα, ή σε κάποιον σκοπό.

Η Μαρτύριο (Αθηνά Ιωακείμ) θέλει και εκείνη τον Πέπε. Έχει αρπάξει την φωτογραφία του για να την έχει στο κρεβάτι της και ζηλεύει που η Αδέλα και αυτός έχουν μια τόσο δυνατή σχέση. Τις προειδοποιεί κιόλας ότι «ο Πέπε είναι γίγαντας και θα τις καταπιεί όλες.»

Η Πόνθια (Ανδρεάνα Δρίτσουλα), η έμπιστη οικονόμος της Μπερνάντα, παρά την κοινωνική της θέση, μιλάει με ειλικρίνεια στην Μπερνάρντα, προειδοποιώντας την για τους κινδύνους, λειτουργώντας ως η φωνή της λογικής. Ωστόσο της τα προλαβαίνει όλα, μαρτυρά τις κοπέλες και τις ανησυχίες τους, είναι μέγας καταδότης, γεγονός που δείχνει το δικό της έλλειμμα και τα δικά της συμπλέγματα και βέβαια την ρίζα του φασισμού. Εξαιρετική ερμηνεία σε αυτόν τον δύσκολο ρόλο. Το βλέμμα της είναι σκληρό, σαν να γίνεται το alter ego της Μπερνάντα.

Σε αντίθεση με τον Πόνθια, η Υπηρέτρια (Δήμητρα Φιλοπούλου) γίνεται ο σάκος τους μποξ για την Μπερνάντα. Βοηθά την Πόνθια, δέχεται την κακομεταχείριση της Μπερνάρντα και ξεσπά με τη σειρά της στους φτωχότερους. Έτσι γίνεται συνήθως, αυτός που εισπράττει βία με κάποιον τρόπο την αναπαράγει.

Η νεότερη κόρη, η Αδέλα, επαναστατεί ενάντια στους ασφυκτικούς κανόνες της μητέρας της και διεκδικεί τον έρωτα, πληρώνοντας το τίμημα με την ίδια της τη ζωή. Συναντιέται το βράδυ νε τον Πέπε και η Μαρτύριο, τυφλωμένη από ζήλια, την παρακολουθεί, την ανακαλύπτει και καλεί τη μητέρα τους, ξεσκεπάζοντας την κρυφή ερωτική σχέση. Η Μπερνάντα παίρνει όπλο και πυροβολεί τον Πέπε και η Μαρτύριο επίτηδες διαδίδει ότι τον σκότωσε.

Η Αδέλα έρχεται αντιμέτωπη με την Μπερνάντα, την αμφισβητεί, επαναστατεί και ανατρέπει την τυραννία της, ενώ με την είδηση του θανάτου του Πέπε δεν βρίσκει πια κανένα νόημα στη ζωή της.

Το τέλος είναι τραγικό και πάντα η Μπερνάντα θα ενδιαφέρεται να «κουκουλώσει» τα πράγματα και να επιβάλλει την σιωπή στο σπίτι της και στο περιβάλλον της, βασικά να επικρατεί η θλίψη, ο φόβος, η έλλειψη αγάπης, πάθους, ελευθερίας και ανατροπής. Ό,τι χρειάζεται για τη επικράτηση των σκοτεινών κα ανελεύθερων καθεστώτων.

Δυο υπέροχες παραστάσεις στο Θέατρο Διθύραμβος, με βαθιά και διαχρονικά νοήματα σε διδασκαλία της Έφης Νιχωρίτη, δυο παραστάσεις, που έδωσαν την ευκαιρία σε ερασιτέχνες ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και να ωριμάσουν μέσα στα χρόνια μέσα από το πολύτιμο θεατρικό αυτό εργαστήρι.

Ταυτότητα της παράστασης

Απόδοση - Σκηνοθεσία: Έφη Νιχωρίτη
Παίζουν

Μπερνάρντα: Άντα Αγαδάκου

Πόνθια : Ανδρεάνα Δρίτσουλα

Μαρτύριο: Αθηνά Ιωακείμ

Αδέλα: Νάγια Φωτεινού

Ανγκούστιας : Κάτια Σταματοπούλου

Μαγδαλένα : Αθανασία Κοντελέ

Αμέλια : Πάολα Νταπέι

Υπηρέτρια : Δήμητρα Φιλοπούλου

Μαρία Χοσέφα : Ηρώ Σπύρου

19,20,21 Ιουνίου 2026 &

26,27,28 Ιουνίου 2026, στις 9μμ.

Διεύθυνση: Λητούς 6, Μαρούσι (πλησίον Πλατείας Αγίας Λαύρας)

Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 6106897

Επικοινωνία

“Είμαστε κοντά σε κάθε σκηνή
που ζωντανεύει τον πολιτισμό.”

Ακολουθήστε μας

Newsletter

📧 artistico.theater@gmail.com

© 2025. All rights reserved.

Write your text here...