Είδαμε την παράσταση «Το Χελιδόνι» του Γκιλιέμ Κλούα στο Θέατρο ΕΛΕΡ σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αναστασάκη

Το σπουδαίο έργο «Το Χελιδόνι» του Ισπανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα παρουσιάζεται από τις 20 Απριλίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη. Τους δυο ρόλους του έργου ερμηνεύουν η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος.

Το «Χελιδόνι» έχει διαγράψει μια σημαντική διεθνή πορεία, με επιτυχημένες παραστάσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας, στο Λονδίνο, στην Ιταλία, στη Ρουμανία, στην Ουρουγουάη, στη Βραζιλία, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στην Κύπρο, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες (Μαϊάμι, Νέα Υόρκη, Σικάγο). Στην Αθήνα έχει ανέβει δύο φορές, γνωρίζοντας ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση από το κοινό και την κριτική. Το έργο— γραμμένο με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο «Pulse» nightclub στο Ορλάντο το 2016 — δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου.

Το έργο

Το έργο εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, που επισκέπτεται ο Ραμόν για να συναντήσει την Αμέλια, καθηγήτρια φωνητικής για ένα μάθημα φωνητικής. Αρχικά η Αμέλια καταλαβαίνει ότι είναι αρχάριος και δεν τον δέχεται για μαθητή, δεν έχει χρόνο για χάσιμο, του συστήνει έναν συνάδελφό της. Εκείνος όμως επιμένει και της παρουσιάζει μια καλή δικαιολογία, ότι θέλει να τραγουδήσει ένα τραγούδι για να τιμήσει σε μια τελετή τη νεκρή από ατύχημα μητέρα του.

Ένα έργο που αφορά τον φόβο, την άρνηση, τον πόνο, τη βία και τις συνέπειές της και τελικά την αγάπη και την ανάγκη όσων αγαπούν να βυθιστούν σε αυτή.

Η παράσταση

Ξέροντας τον πόνο της Αμέλια, ο πληγωμένος Ραμόν σκέφτηκε μια δικαιολογία για να επικοινωνήσει μαζί της σε ένα βασικό επίπεδο, αυτό της απώλειας, εκείνη είχε χάσει τον γιο της και εκείνος τη μητέρα του. Σταδιακά και ανθρώπινα και κυρίως, γιατί έχουν και οι δυο ανάγκη να μοιραστούν τον πόνο τους, αρχίζουν με έναν υπέροχο και μαγικό τρόπο να ξεδιπλώνουν την ιστορία τους.

Από την αρχή, με ένα παράδειγμα λόγου, που δίνει η Αμέλια, ξεκαθαρίζει τη θέση της απέναντι στη ζωή. Ρωτά χαρακτηριστικά τον Ραμόν πώς θα δεχόταν στη σουίτα στο ξενοδοχείο που δουλεύει έναν βρωμιάρη άστεγο, έτσι και αυτή δεν μπορεί να ασχοληθεί μαζί του και κατά συνέπεια με οτιδήποτε δεν μπορεί αυτός να κατανοήσει. ( οξύμωρο)

Το τραγούδι που διαλέγει να προετοιμάσουν είναι κομβικό.

Είναι μια καθωσπρέπει καθηγήτρια μουσικής συντηρητικά ντυμένη και εκείνος ένας ογκόλιθος μπροστά της, που κάνει προσπάθεια να γίνει γλυκός. Του μαθαίνει βήμα βήμα πώς να τοποθετήσει τη φωνή του και τον βοηθά, χωρίς να το ξέρει, να βρει θάρρος να μιλήσει και τελικά να λειτουργήσει σαν κάθαρση για εκείνη και για τον ίδιο βέβαια. Ο πόνος μετακινεί τους ανθρώπους.

Είναι και οι δυο ηθοποιοί η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος καταπληκτικό στον ρόλο τους. Το χελιδόνι, που περιγράφεται και στο τραγούδι που τραγουδούν, είναι ένα αποδημητικό πουλί που ανακοινώνει την άφιξη της Άνοιξης, ένα σύμβολο αλλαγής και αποδοχής.

Υπάρχει μια ιστορία που τους συνδέει. Ο Ντάνιελ, ο γιος της ήταν στο ίδιο σχολείο με τον Ραμόν και μέσα στα χρόνια, έγινε θύμα τρομοκρατικής επίθεσης. Ήταν ένα υπέροχο άτομο με ιδανικά και κοινωνικές ανησυχίες, που δεν ήταν ορατές από τη μητέρα του, με αποτέλεσμα και εκείνος να μην εκδηλώνεται μπροστά της.

Πώς μπορεί να εξελιχθεί οποιαδήποτε σχέση αν δεν υπάρχει αλήθεια και ειλικρίνεια; Αυτό δεν αφορά μόνο τον Ραμόν και την Αμέλια, αλλά σε αντικατοπτρισμό την Αμέλια με τον γιο της. Πόσο ήξερε το παιδί της ; Τί περιθώρια έκφρασης του παρείχε; Πόσο ήταν έτοιμη να αποδεχτεί αυτό που φανταζόταν αλλά δεν το ομολογούσε;

Η τελευταία κουβέντα του Ντάνυ « μαμά θα πεθάνω!» ήταν μια δήλωση στον άνθρωπο που αγαπούσε και με τον οποίο θα ήθελε να μπορούσε να μοιραστεί την ευτυχία του, αλλά ποτέ δεν τόλμησε, έτσι μοιράστηκε το τέλος της ζωής της , ενώνοντας το τέλος με την αρχή.

Τελικά το τραγούδι υπάρχει για να τους ενώσει. Για να αγαπηθούν και να είναι πάντα μαζί, σαν μια αόρατη συνέργεια για να απαλύνει τον πόνο, για να συνεχιστεί ομαλότερα η ζωή.

Ένας που πεθαίνει για τις αξίες του είναι πάντα ένας ήρωας και ως τέτοιος πρέπει να αναφέρεται. Όπως και να έχει ο πόνος ενώνει τους ανθρώπους ακόμα και αν έχουν διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα.

Και ο Ραμόν και η μητέρα του Ντάνιελ, που τον αποκαλούσε πάντα Ντάνυ, υποκοριστικά, γιατί για αυτήν ήταν πάντα το μικρό της το παιδί, βρίσκονται σε απόγνωση για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Μετά τη απώλεια τί; Χάνονται και οι δύο σε μια πληθώρα φωτογραφιών και αναμνήσεων ό,τι αναλογεί στον καθένα; ή βουτούν εξιλεωτικά στην ίδια τη ζωή και τις ανατροπές της;

Τελικά ο θάνατος, ως κατάληξη της ζωής των πάντων, μπορεί να ενώσει; Αν η απώλεια δεν μπορεί να ενώσει τί μπορεί αναρωτιέται ο συγγραφέας. Πότε μπορούμε επιτέλους να αποδεχτούμε τον διπλανό μας;

Υπέροχη ατμόσφαιρα από τον σκηνοθέτη Γιάννη Αναστασάκη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Αλέγιας Παπαγεωργίου, τη μουσική του Αντώνη Παπανικολάτου, πάντα στοχευμένη στη στιγμή και βέβαια ο σχεδιασμός των φωτισμών από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την Εβίνα Βασιλακοπούλου.

Οι ηθοποιοί έπαιξαν φυσικά και αυθεντικά. Μπόρεσαν να αποδώσουν την εφιαλτική ατμόσφαιρα της απώλειας και την προσπάθειά τους να επιβιώσουν μετά από αυτή.

Ένα συγκλονιστικό κείμενο στις αρχές του 21ου αιώνα, που απευθύνεται στην ενσυναίσθηση του ατόμου . Δεν θα χάλαγε κανένας τη φωλιά των χελιδονιών και κατ’ αντιστοιχία αυτή των ανθρώπων που αγαπά.

Αυτόν τον αγώνα περιγράφει το έργο με τρόπο άμεσο, σύγχρονο και σχεδόν προσωπικό. Οι ηθοποιοί υπηρετούν τις εκφάνσεις του έργου με συνέπεια και σκηνοθετική καθοδήγηση, που λειτούργησε σε πρώτο επίπεδο με τους θεατές.

Αναμένοντας τα χελιδόνια , που θα φέρουν την Άνοιξη δραστηριοποιηθείτε και δείτε αρχικά την παράσταση και μετά τη ζωή σας.

Μην το χάσετε! Μια λυρική, συγκλονιστική και ανατρεπτική παράσταση με έντονη σκηνοθετική και ερμηνευτική απόδοση , που τελικά συγκλονίζει.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης

Σκηνικά – Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου

Μουσική: Αντώνης Παπανικολάτος

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Εβίνα Βασιλακοπούλου

Graphic Designer: Όλγα Κουτρουμάνου

Φωτογραφίες: Θεόφιλος Τσιμάς

Τρέιλερ: Χρήστος Συμεωνίδης

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Κουρή

Βοηθός σκηνογράφου: Δανάη Αλιφραγκή

Παραγωγή: MEMENTO MORRI ΑΜΚΕ

Οργάνωση παραγωγής: Μαρία Κουρή

Επικοινωνία – Δημόσιες σχέσεις: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Παίζουν: Μαρία Τσιμά – Κυριάκος Μαρκάτος

Τους στίχους του τραγουδιού «Το χελιδόνι» έγραψε η Μαρία Τσιμά

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Θέατρο ΕΛΕΡ

Φρυνίχου 10, Πλάκα (Στάση Μετρό: Ακρόπολη)

Από Δευτέρα 20 Απριλίου

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Online προπώληση: «Το χελιδόνι» | Εισιτήρια εδώ!

Τιμές εισιτηρίων: 15€ γενική είσοδος | 12€ μειωμένο | 5€ ατέλειες ΣΕΗ: (έκδοση μόνο στο ταμείο του θεάτρου)