Είδαμε την παράσταση "Ο δράκος μέσα μου"

Η παράσταση προσεγγίζει τη νοσηρή προσωπικότητα του Δράκου. Το τραύμα του είναι τέτοιο, που τον ωθεί στο έγκλημα. Όλα τα έργα της Παρασκευής Ανεβλαβή έχουν σκληρό περιεχόμενο και βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Είναι τρομερό πόσο έχουμε εξοικειωθεί με τη βία και τη θέα του αίματος.

Η κακία θα υπάρχει πάντα στο κόσμο , το σημαντικό είναι να υπάρχουν και αυτά τα στοιχεία, που θα την καταπολεμούν. Είναι τρομερό πώς αντιμετωπίζουν τη γυναίκα, που εισπράττει τη βία, σα να την κατηγορούν ότι τα γύρευε και εκείνη. Η πατριαρχική κοινωνία, επιρρίπτει ευθύνες στο ντύσιμό της , στις ώρες και τα μέρη, στα οποία κυκλοφορεί

Το έργο

Το έργο είναι χωρίς συγκεκριμένο χρόνο, χωρίς συγκεκριμένο τόπο, γιατί το θέμα δυστυχώς μοιάζει να είναι διαχρονικό. Ένας άντρας αποφασισμένος να νιώσει ανώτερος, φορώντας τη στρατιωτική στολή του σκορπίζει τρόμο, αίμα, πόνο και πανικό σε όλη τη βόρεια Ελλάδα. Καθώς βλέπει το έργο ο θεατής κάνει συνειρμούς με πολλές γνωστές περιπτώσεις από τα αστυνομικά δελτία. Τα βήματά του βαριά και αργά και απειλητικά, ενώ των γυναικών ανάλαφρα. Ο στόχος του να τραβήξει την προσοχή τους, να κερδίσει τη δική του ικανοποίηση μέσα απ' τον πόνο τους, απ' τα τρομαγμένα μάτια τους. Και το καταφέρνει ξανά και ξανά. Δεν σταμάτησε να σκορπίζει τρόμο και πόνο. Η ζωή του ένας ατελείωτος ήχος από τακούνια γυναικών, αίμα, μίσος και λαχτάρα για εξουσία πάνω σε κάτι που θεωρεί εύκολο θήραμα. Κανένας δε μπορεί να τον σώσει, κανένας δε μπορεί να σωθεί. Φοράει τη στολή και νιώθει... Θεός, κυρίαρχος.

Η παράσταση

Η σκηνή μοιράζεται σε αυτόν τον δράκο (Θανάσης Καφενταράκης), που παίζει μανιωδώς ηλεκτρική κιθάρα, προσπαθώντας μέσα από τον ήχο να αποδώσει την ταραγμένη του ψυχή και παραδίπλα γίνονται τα εγκλήματα. Η κάμερα μπροστά στη βιασμένη γυναίκα προβάλλει στο εσωτερικό της μπανιέρας το βασανισμένο αιματοβαμμένο πρόσωπό της, ώστε να το βλέπουν όλοι οι θεατές, να γίνει κατανοητή η βία σε όλο το θέατρο.

Μια μπανιέρα είναι η δεξαμενή αίματος, που φιλοξενεί το γυμνό σώμα της πρωταγωνίστριας (Βασιλεία Φουρλή). Πολύ προσεγμένη η κίνηση και των δύο ηθοποιών, που έχει επιμεληθεί η Νεφέλη Καφενταράκη. Η γυναίκα αλλάζει ρούχα, πέφτει, σηκώνεται, όσο εκείνος παίζει κιθάρα, την ακουμπά, της προκαλεί τρόμο, με απόλυτα μελετημένη κίνηση.

Το σκηνικό είναι αποπνικτικό. Νάιλον κάτω, μια μπανιέρα, νεκρικό κρεβάτι. Τα φώτα ενθαρρύνουν το σκηνικό αυτό του εκφοβισμού. Κλίμα απειλής και φόνου. Όλοι θυμούνται τον Δράστη, αλλά δεν θυμούνται τα ονόματα των βιασμένων και σκοτωμένων γυναικών, των αθώων αυτών θυμάτων.

Ο σκηνοθέτης Βασίλης Τριανταφύλλου αποδίδει το άγριο αυτό κυνήγι του εκάστοτε αθώου θύματος από το άρρωστο αυτό κτήνος, που μέσα από τη βία ξεπλένει την ακόρεστη παθογένειά του.

Τώρα πια, αντιδρώντας, αναφέρουμε τα ονόματα των θυμάτων για να αποπέμπουμε τη βία, για να μην ξεχνάμε, να μην συγχωρούμε, να την αποτρέπουμε, να την ξορκίζουμε.

Εξαιρετικοί και οι δυο ηθοποιοί. Εκείνος παίζει με την κιθάρα του μια μουσική που ο ίδιος έχει γράψει, μουσική, που αποτυπώνει το άρρωστο μυαλό του. Εκείνη λυγερόκορμη με ένα γυμνό, που αποτελεί ύμνο στο γυναικείο σώμα και από μόνο του αντιστέκεται σθεναρά στη βία. Η κίνησή της πολύ χαρακτηριστική ερμηνεύει την τύχη πολλών διαφορετικών γυναικών.

Μια παράσταση καταγγελία που υπηρετείται όμορφα από δύο ηθοποιούς και έναν σκηνοθέτη. Το ζήτημα που τίθεται είναι πώς παράγεται το κακό; Πώς ένας άνθρωπος που φαινομενικά είναι αγαθός, μπορεί να μεταλλαχτεί σε έναν εγκληματία. Μήπως αυτή η δυαδική φύση υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους;

Το Εγώ είναι η συνειδητή προσωπικότητα, το κοσμικό, κοινωνικά αποδεκτό προφίλ, ενώ το άλλο, Εκείνο, αντιπροσωπεύει το ασυνείδητο. Το Υπερεγώ κρατά τον άνθρωπο εγκλωβισμένο σε κοινωνικά πρέπει. Το Εκείνο όμως αντιπροσωπεύει τα επιθετικά του ένστικτα, την σκοτεινή πλευρά του εαυτού, που καταπιέζεται από την κοινωνία και που υπάρχει στο καθένα από εμάς. Πολύ συχνά αυτό δημιουργεί ανισορροπία και απώλεια ελέγχου, που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στο έγκλημα. Για την συγγραφέα, Παρασκευή Ανεβλαβή, αυτή η συνύπαρξη των στοιχείων αυτών έχει πολύ ενδιαφέρον και αποδόθηκε πλήρως με την παράσταση του Βασίλη Τριανταφυλλίδη, αφήνοντας πάντα σκοτεινά τα κίνητρα μιας τέτοιας πράξης, που μοιάζει να μην αφορά μόνο μια εγκληματική φύση, αλλά οποιαδήποτε διαταραχή.

Ευχόμαστε η παράσταση αυτή να συνεχιστεί και την επόμενη θεατρική σαιζόν 2026-2027, ειδικά τώρα με αυτές τις αλλεπάλληλες γυναικοκτονίες και τα επεισόδια έμφυλης βίας.

Ταυτότητα της παράστασης

Συγγραφέας: Παρασκευή Ανεβλαβή
Καλλιτεχνική επιμέλεια/ Σκηνοθεσία : Βασίλης Τριανταφύλλου
Πρωτότυπη μουσική: Θανάσης Καφενταράκης
Κινησιολογία: Νεφέλη Καφενταράκη

Ηθοποιοί: Θανάσης Καφενταράκης , Βασιλεία Φουρλή

Φωτογραφίες: Ειρήνη Αγγελίδη – ΑΠStudio
Graphic design – Video: Στάθης Στασινός - ΑΠStudio
Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη
Παραγωγή: NOŪS PRODUCTION

Επικοινωνία

“Είμαστε κοντά σε κάθε σκηνή
που ζωντανεύει τον πολιτισμό.”

Ακολουθήστε μας

Newsletter

📧 artistico.theater@gmail.com

© 2025. All rights reserved.