Είδαμε την παράσταση "ΜΠΛΕ ΥΓΡΟ" της Βίβιαν Στεργίου σε σκηνοθεσία : Κώστας Κουτρούλης

Το βιβλίο «Μπλε Υγρό» της Βίβιαν Στεργίου, έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μένη Κουμανταρέα της Εταιρείας Συγγραφέων και ζωντανεύει στη σκηνή σε σκηνοθεσία και δραματοποίηση του Κώστα Κουτρούλη, μεταμορφώνεται σε μια παράσταση με «street» διάθεση, hip pop ρυθμό
και νεανική ενέργεια με την Έλενα Αϊβαλιώτου και την Πέπη Γιαννιώτη.

Η Βίβιαν Στεργίου, μέσα από τις ιστορίες της, καταφέρνει να ψυχογραφήσει με μοναδικό τρόπο την ελληνική κοινωνία, δίνοντας φωνή σε ήρωες που χαρακτηρίζονται από σύγχυση, αγωνία και από διάθεση για μια επαναστατημένη ευτυχία. Είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσει κάποιος έναν χαρακτήρα γνωστό ή στοιχεία του εαυτού του.

Το έργο

Οι δυο ηρωίδες είναι οι δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου προσώπου. Η μια ακούει χαλαρωτική μουσική και κάνει γιόγκα, ενώ η άλλη δυνατή ροκ και χορεύει δυναμικά. Είναι εξαιρετικό, πώς αυτός ο συγχρωτισμός θα δώσει μια άλλη εικόνα των δυο κοριτσιών καθώς η μία θα πάρει στοιχεία από την άλλη.

«Χωρίς εσένα θα με καταπιεί το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Εσύ, εσύ είσαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Αν δεν ήσουν εσύ, θα ήταν κάτι άλλο. Όχι, λάθος. Εγώ είμαι το μπλε υγρό. Όχι, λάθος. Το μπλε υγρό είναι όλα. Η ζωή είναι ένα κολλώδες μπλε υγρό.»

Ένα μπλε υγρό που γίνεται αγωνία, ανάμνηση, οικογένεια, πόλη.
Ένα κομμάτι ζωής που κολλάει πάνω μας.

Μια σοκολάτα υγείας ξεχασμένη στο ψυγείο , ένας αδικαίωτος έρωτας, ένα φιλί που δεν ολοκληρώθηκε, μια σχέση που δεν τόλμησε να κοινοποιηθεί, οπότε και ίσως να μην έπρεπε να υπάρχει κιόλας. Μια επιθυμία, που δεν ικανοποιήθηκε ποτέ, παρόλη την υπέροχη επαφή και το δυνατό αίσθημα, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, κανείς δεν μπορούσε να την υποστηρίξει. Έμεινε να κολυμπά στο μπλε κολλώδες υγρό που ήθελε το βλέμμα καθηλωμένο σε έναν φωταγωγό. Ούτε ταινία να ήταν. Η αναζήτηση του ποπ κορν ήταν σα να συνόδευε κάτι ξένο, πάντως όχι οικείο. Η μια ιστορία μπαίνει μέσα στην άλλη, σαν συνέχειά της, σαν προέκταση. Αναφέρθηκαν με τα φτερά χήνας, ένα σίγουρα βιωματικό διήγημα που αφορά στην γιαγιά
και οι δύο ερμηνεύτριες είχαν κάτι να θυμηθούν από τη δική τους γιαγιά. Η είδηση του θανάτου της γιαγιάς την βρήκε στο εξωτερικό και το έμαθε από ένα μήνυμα στο Facebook.
Τέτοια γεγονότα ευνοούν έναν απολογισμό ζωής. Πόσο συντηρητικά την μεγάλωνε η γιαγιά και πόσο επιτέλους νιώθει τη δύναμη της νεότητας και της ελευθερίας, τώρα στα φοιτητικά της χρόνια; Η επαναφορά στο σπίτι της γιαγιάς για το μνημόσυνο, και η ανάκληση στη μνήμη των γευμάτων της γιαγιάς, μόνο τραυματική μπορεί να είναι. Ένας φασίστας θείος, ένας άλλος αλκοολικός, οι θείες ντυμένες στα μαύρα να ζουν τη δική τους καταδικασμένη ζωή, υποχρεωμένες να « ξυπνάνε δίπλα στους άντρες τους, να μυρίζουν τον ιδρώτα τους που ζέχνει». Ξέρει καλά ότι δεν θέλει να ζήσει τις ζωές τους. Οι συζητήσεις του μεσημεριανού τραπεζιού, συχνά βασανιστικές και οπωσδήποτε ανιαρές. Η συζήτηση σκαλώνει στο δυστύχημα του εξαδέλφου που τραυμάτισε έναν Πακιστανό, γεγονός, που προκαλεί γέλιο. Η θεία είπε ξεκάθαρα ότι το παιδί της «πάτησε» με το αυτοκίνητο έναν Πακιστανό, όχι έναν άνθρωπο.
Η συζήτηση την φέρνει πίσω σε μια μικρή ηλικία. Συρρικνώνεται και μια εμετική διάθεση εμφανίζεται έντονα. Ο εξάδελφος πήγε με τους φίλους του να φοβερίζουν κάποιους Πακιστανούς, εκεί που μένουν. Ένας, πετάχτηκε έξω και τον χτύπησαν. Οι θείες που νηστεύουν το βρίσκουν καλό αυτό γιατί αυτός ο καταυλισμός πρέπει να αδειάσει, διαφορετικά εκεί θα μαζευτούν και τσιγγάνοι και άλλοι πρόσφυγες. Ο αλκοολικός θείος είναι πεπεισμένος ότι τους χρειάζονται κάποια σκάγια στον κώλο, ενώ η μητέρα της τους σερβίρει γλυκό, αλλά στο αυτί της σιγοψιθυρίζει να μην δίνει σημασία καθώς « αυτοί οι συγγενείς είναι κατώτεροι άνθρωποι» . Αυτός ο ρατσισμός την αποσυντονίζει. Ένας εμετός. « Αν δεν αντέχεις την κριτική, καλύτερα να μάθεις να το βουλώνεις το στόμα στο , γλωσσού» θα πει ο θείος. Η ιψενική σκηνή που ακολουθεί την ωθεί να θέλει να γυρίσει πίσω στο φοιτητικό της σπίτι.

Η παράσταση

Η επιστροφή είναι συχνά επίπονη , αλλά το ίδιο και η διαφυγή, νιώθεις σα να ξεριζώνεις κάτι από μέσα σου, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι της αποδοχής σου. Μαζί του ξεριζώνεις χρόνια δική σου ζωής.Ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης Κώστας Κουτρούλης έχει δουλέψει αφορά σίγουρα την ανάκληση βιωμάτων , γεγονός που ακολουθεί και την τάση του βιβλίου της Βίβιαν Στεργίου. Η σκηνοθετική του άποψη είναι μοντέρνα και λιτή, όμως με πολλά σημαίνοντα, που αμέσως οδηγούν στους κατάλληλους συνειρμούς. Το παλαιικό τραπεζομάντηλο για το τραπέζι της γιαγιάς, η μηχανή του ποπ κορν να μας κάνει όλους στο ίδιο έργο θεατές.

Η χορογραφημένη κίνηση των ηθοποιών προσπαθεί με υπέροχο τρόπο να δείξει την πολυμορφία του ατόμου. Η ερμηνεία τους είναι σχεδόν ενορχηστρωμένη. Στίξη, αντίστιξη . Εξαιρετική κίνηση και πληρότητα πάνω στην σκηνή.

Η παράσταση λαμβάνει χώρα σε μια βιτρίνα μαγαζιού κατ’ επιλογή. Όποιος περνά και είναι περίεργος κοιτάζει και ποιος ξέρει μπορεί να αναγνωρίσει εκεί μέσα τον εαυτό του. Άλλος, δεν αντέχει αποστρέφει επιδεικτικά το κεφάλι. Ο χώρος του πεζοδρομίου είναι το ζωντανό σκηνικό της παράστασης, το ίδιο η παράσταση για τους διερχόμενους στο πεζοδρόμιο. Το θέατρο ανοίγει στον κόσμο. Τα φαντάσματα, οι βρικόλακες, κυνηγιούνται στο πεζοδρόμιο, αλλά και μέσα στα σπίτια, παντού.

Η συγγραφέας το λέει στοχευμένα και ξεκάθαρα. «Η ευτυχία είναι τρομακτικότερη από τη δυστυχία, επειδή ίσως και να μην μας αξίζει.»

Τρεις από τις δεκαέξι αυτοτελείς ιστορίες του βιβλίου ανεβαίνουν στη σκηνή, καλώντας τον θεατή να νιώσει την καρδιά της πόλης και τις «συχνότητες» του σήμερα. Η πόλη ζωντανεύει μέσα από την ερμηνεία των δυο ταλαντούχων ηθοποιών της Έλενας Αϊβαλιώτου και της Πέπης Γιαννιώτη. Τα διλήμματα, οι φόβοι, οι αποφάσεις, μέσα σε μια σύγχρονη Αθήνα σε διάφορες εποχές, με διαφορετικές ιδεολογίες, με απίστευτα σκαλώματα πνευματικά, κοινωνικά, ιδεολογικά σε βαθμό που κάποιος να βρίσκεται σε απελπισία και να γεμίζει ο οργανισμός του από το μπλε αυτό υγρό, της νοσταλγίας και της συγκίνησης και την άλλη ακριβώς στιγμή το μπλε υγρό του θυμού, της αγανάκτησης , του εμετού, της αποστροφής, του αδιέξοδου.

Μια παράσταση, που πετυχαίνει να φέρει μια ολόκληρη πόλη στην σκηνή και γνωστά σε όλους μας βιώματα, συχνές σκηνές και γνώριμα συναισθήματα.

Ταυτότητα Παράστασης

Κείμενο: Βίβιαν Στεργίου

Σκηνοθεσία/Δραματοποίηση: Κώστας Κουτρούλης

Παίζουν: Έλενα Αϊβαλιώτου, Πέπη Γιαννιώτη

Πρωτότυπη Μουσική: Φώντας Φωτεινός

Φωτογραφίες | Teaser: Άκης Χρήστου

Γραφιστικά Αφίσας: Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Παραγωγή: ΚΑΠΠΑ4 ΑΜΚΕ

Πληροφορίες

Χώρος Τεχνών Κ4 (Οι Άνθρωποι που Ακολουθούν τη Γη)

Βεΐκου 28, Κουκάκι (πλησίον μετρό Ακρόπολης και Συγγρού - Φιξ)

Παραστάσεις: Από τις 6 Νοεμβρίου

Πέμπτη και Σάββατο | 21:00

Για 16 μόνο παραστάσεις

Διάρκεια: 60’.

Εισιτήρια: Στο ταμείο του θεάτρου.

Προπώληση: more.com

Τιμές: 13€ (ταμείο), 12€ (προπώληση), 10€ (μειωμένο: ΑμΕΑ, άνεργοι, ατέλεια ΣΕΗ, φοιτητικό, άνω των 65)

Για να δείτε τη συζήτηση με τους συντελεστές της παράστασης,
δείτε το νέο επεισόδιο της σειράς
“Μετά την Παράσταση”
στο YouTube του artistico.gr.
Εκεί μοιράζονται σκέψεις, διαδικασίες και όσα δεν φαίνονται στη σκηνή.