Είδαμε την παράσταση " Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία " των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε με την Νικολέττα Βλαβιανού στον Μικρό Κεραμεικό.

" Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία " των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε με την Νικολέττα Βλαβιανού στον Μικρό Κεραμεικό.

Στην παράσταση παρουσιάζονται δύο μονόλογοι γραμμένοι το 1977 από τον Ντάριο Φο και τη Φράνκα Ράμε. Στα έργα τους είχαν ασκήσει κριτική, μεταξύ των άλλων, στην πολιτική της Καθολικής εκκλησίας , τις πολιτικές δολοφονίες, το οργανωμένο έγκλημα, την πολιτική διαφθορά.
Το «Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και εκκλησία» αφορά την κατάσταση της γυναίκας και το θέμα της σεξουαλική δουλείας της, που ο Φο και η Ράμε αντιμετωπίζουν με την κωμικό-γκροτέσκα ματιά τους, ενώ βασίζουν του έργο τους στον αυτοσχεδιασμό και στο ύφος της commedia dell' arte.

Με βαθιά γνώση της γυναικείας ψυχολογίας πετυχαίνουν να δημιουργήσουν ένα έργο που αν και σε προβληματίζει, μέσα από τον σαρκασμό και το μαύρο χιούμορ συγχρόνως διασκεδάζει !

Το έργο

Η φράση «Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία» αποτελεί μια σύγχρονη λαϊκή έκφραση (slang)
που χρησιμοποιείται κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να περιγράψει έναν τρόπο ζωής που χαρακτηρίζεται από απόλυτη ηρεμία, αποχή από την έντονη κοινωνική ζωή και έμφαση στην εσωτερικότητα. Μια κανονικότητα δηλαδή , που κρύβει πολλούς κινδύνους και απειλές για την ευρυθμία μιας γυναίκας , την ισορροπία της και την σωματική της ακεραιότητα.

Το σπίτι είναι η ασφάλεια, όμως και ο εγκλεισμός, η απομόνωση. Μένει σε έναν χώρο σε απόλυτη αταξία, που δεν εννοεί να την επαναφέρει παρ όλες τις προσπάθειες που κάνει. Το κρεβάτι είναι
η ξεκούραση, αλλά και ο ρόλος της γυναίκας, σαν σαρκικό όργανο σεξουαλικής ικανοποίησης . τονίζεται ο ρόλος αυτός με τον σεξομανή κουνιάδο, τον ματάκια γείτονα από απέναντι και τον ανώμαλο φαρσέρ στο τηλέφωνο . Η εκκλησία αναφέρεται συχνά χιουμοριστικά ή ειρωνικά. Ένας τρόπος για να ζητά κάποιος συγχώρεση, για να κρυφτεί υποκριτικά πίσω από τη συγχώρεση αυτή , ένας θεσμός, που μέχρι πρότινος υπέθαλπε την πατριαρχία. Όλα τα περιστατικά που βιώνει, κωμικά αλλά και λίγο-πολύ βίαια, σατιρίζονται μέσα από την εξιστόρησή τους στην καινούργια γειτόνισσα απέναντι.

Η παράσταση

Η παράσταση ξεκινά με το τραγούδι της Rafaella Carrà “A far l'amore comincia tu” δίνοντας το στίγμα του έργου ότι μια γυναίκα αποφασίζει πώς θα είναι η ζωή της.
Το τραγούδι συμπυκνώνει το έργο, τη μοναξιά και τον ευνουχισμό της γυναίκας σε μια πατριαρχική οικογένεια. Με το τραγούδι Caruso του Lucio Dalla γίνεται αναφορά στην αγάπη και τη σημασία της αγάπης στη ζωή του ανθρώπου. Η μουσική επιμέλεια του Βασίλη Κωνσταντουλάκη προλειαίνει το έδαφος για την εξέλιξη του έργου.

«Μια γυναίκα μόνη στο σπίτι όλη μέρα»
Είναι η στερεοτυπική νοικοκυρά, η σύζυγος ενός άνδρα που της παρέχει τα πάντα, πλυντήριο, ψυγείο, σίδερο ατμού κλπ. Η ζωή της την κάνει να ασφυκτιά και να εκνευρίζεται. Υπάρχει παράλληλα ο μόνιμος έλεγχος ενός απόντα συζύγου, στον οποίο πρέπει κάθε φορά, που εμφανίζεται τηλεφωνικώς πρέπει να δίνει αναφορά και να δείχνει ικανοποιημένη και ευγνώμων. Πρόκειται για μια ασφυκτική κατάσταση που την οδηγεί σε αδιέξοδο. Απαγορεύονται οι συναναστροφές , όμως κατορθώνει και πιάνει κουβέντα με την γειτόνισσα απέναντι και μας αποκαλύπτει έτσι το αδιέξοδό της.

Μιλά για τον Άλντο, τον σύζυγό της σα να είναι παρών. Αναφέρει ότι την έχει κλειδωμένη στο σπίτι με ένα μωρό και τον καθυστερημένο κουνιάδο της, που της την « πέφτει» κάθε τόσο και με την συγκατάθεση του άντρα της, του προσφέρει τις υπηρεσίες της. Σε κάθε δωμάτιο έχει τοποθετήσει ένα ραδιόφωνο, ώστε ανοίγοντας την πόρτα να ακούει μια διαφορετική μουσική.

Η ταραχή της, η παράνοιά της εκφράζεται από τον τρόπο που πετά τα ρούχα από τη μια μεριά στην άλλη, από τον τρόπο που υποτίθεται σιδερώνει, από την νευρωτική κίνησή της. Τραγουδά, χορεύει. Έχει ζωή, είναι όμορφη. Έχει ανάγκη να μιλήσει για τον εραστή της τον Ρικάρντο, έναν παίδαρο πολύ μικρότερό της, που της έδωσε ζωή. Ίσως και η μόνη αναλαμπή στη θαμπή ζωή της, η πράξη που θα την οδηγήσει στον αντίστοιχο της «Αντιγόνης» τάφο.

Με ακραίο μπουφόνικο παίξιμο η υπέροχη Νικολέττα Βλαβιανού προσπαθεί να φέρει επί σκηνής την κακοποιητική συμπεριφορά του άνδρα απέναντι στη γυναίκα. Η ερμηνεία της άλλοτε νευρική, άλλοτε γλυκιά, άλλοτε θυμωμένη, άλλοτε απολογητική και φανερά συγκρατημένη επί τούτου, την οδηγεί στην απελπισία. Ο θεατής, βρίσκεται από την αρχή με ένα πικρό χαμόγελο και στο τέλος με ένα ψυχρό δάκρυ σοκαρισμένος και προβληματισμένος μπροστά στην αήττητη πατριαρχία.Η ερμηνεία της Νικολέττας Βλαβιανού είναι καθηλωτική. Μόνη της στη σκηνή δίνει ζωή στο παρελθόν της ηρωίδας, στο παρόν και προδιαγράφει το μέλλον της. Όχι μόνο ερμηνεύει με εμβάθυνση τον ρόλο της, έχει κάνει την δραματουργική επεξεργασία και μαζί με την Μόνικα Κολοκοτρώνη σκηνοθετούν την παράσταση παρουσιάζοντας ένα πραγματικό, λαϊκό, ιταλικό σπίτι γεγονός, που υποστηρίζεται από τα μαγικά σκηνικά του Βασίλη Θέου.

Μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς, μια παράσταση, που δηλώνει πόσο σύγχρονοι είναι ο Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε. Συγκινεί και θέτει με ελαφρύ τρόπο πολύ σοβαρά θέματα για προβληματισμό αφήνοντας ένα ανοιχτό τέλος για κάθε παρόμοια περίπτωση.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο : Ντάριο Φο / Φράνκα Ράμε
Απόδοση και δραματουργική επεξεργασία / Ερμηνεία : Νικολέττα Βλαβιανού

Σκηνοθεσία: Νικολέττα Βλαβιανού και Μόνικα Κολοκοτρώνη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαργαρίτα Τρίφτη
Εικαστική Επιμέλεια / Σκηνικά: Βασίλης Θέος
Δημόσιες Σχέσεις και Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
Social Media: Ελένη Βαζάκα
Φωτογράφιση , Σχεδιασμός Φωτισμών: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Ενδυματολογία: Δάφνη Τσακώτα
Γραφιστική Επιμελεια: Δανάη Παππά
Μουσική Επιμέλεια: Βασίλης Κωνσταντουλάκης
Τρέιλερ Παράστασης: Βαγγέλης Κάλοου
Μακιγιάζ φωτογράφισης: Βασιλης Θέος

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 18:45 (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 18:45
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 18:45
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 18:45
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 18:45
Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 18:45
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 18:45
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 20:00

Εισιτηρια ticketservices.gr και στο ταμείο του θεάτρου Μικρός Κεραμεικός