Είδαμε την παράσταση Linda στο θέατρο Επί Κολωνώ

Η Penelope Skinner (1978), μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της βρετανικής δραματουργίας που έχει χαρακτηριστεί από τον Τύπο ως η πιο σημαντική φεμινίστρια συγγραφέας της γενιάς της, έγινε γνωστή με το έργο της Fucked που παρουσιάστηκε το 2008 στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Στη συνέχεια τα έργα της γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στις σκηνές του Λονδίνου και του εξωτερικού ενώ το 2011 τιμήθηκε με το βραβείο Evening Standard Award για τον πιο υποσχόμενο συγγραφέα. Είναι επίσης διακεκριμένη σεναριογράφος.Η «Linda» πρωτοπαρουσιάστηκε το 2015 στο Royal Court Theater του Λονδίνου και απέσπασε το βραβείο Berwin Lee, ενώ επιλέχθηκε και ως υποψήφιο για το βραβείο Susan Smith Blackburn. Η παράσταση επαναλήφθηκε με επιτυχία στη Νέα Υόρκη και σε πολλές άλλες θεατρικές σκηνές της Ευρώπης
και της Αμερικής.

Το έργο

«Βραβευμένη για τις δράσεις μου στην επιχείρηση χωρίς καν να έχω βγάλει πανεπιστήμιο. Μητέρα δύο παιδιών. Με έναν υπέροχο σύζυγο. Που ξέρω να αλλάζω λάστιχο, που έχω δικό μου σπίτι, που όλοι θαυμάζουν την μαγειρική μου και που μπορώ να φοράω το ίδιο νούμερο ρούχα όπως πριν από 15 χρόνια. Τ
α κατάφερα. Έφτασα πλέον στην κορυφή!».

Λόγια της Λίντα Γουάιλντ, μιας πετυχημένης γυναίκας, που πιστεύει ότι έχει κατακτήσει την κορυφή και ότι αυτή θα της ανήκει στο διηνεκές. Κι όμως το έργο της Skinner δεν αποτελεί ένα success story. Πρόκειται για την ιστορία της εκκωφαντικής πτώσης μιας σύγχρονης τραγικής ηρωίδας.

Η Skinner δημιούργησε μια « μηχανή», ένα σύμπαν όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν εξαρτήματα μιας απάνθρωπης παραγωγικής διαδικασίας και όπου αντικαθίστανται όταν αρχίσουν να «παλιώνουν». Πρόκειται για ένα αδυσώπητο σύμπαν, ανήλεο , που περιμένει να γίνει το λάθος και να υπάρξει τιμωρία. Αποδίδεται
η αγωνία της ανεργίας, η αξία της εργασίας, η κοινωνική θέση και η απελπισία των ανθρώπων μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες, με σκοτεινό χιούμορ και σάτιρα, όπως ακριβώς και στην ταινία του Γαβρά «Το τσεκούρι» βασισμένη πάνω στο βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Donald E. Westlake, όπου ο Μπρουνό, μετά από 15 χρόνια αφοσιωμένης εργασίας, απολύεται και σχεδιάζει να εξαλείψει τον ανταγωνισμό του, σκοτώνοντας τους συνυποψήφιους και τους προϊσταμένους του, ώστε να μείνουν κενές οι θέσεις και να διεκδικήσει ο ίδιος μια θέση εργασίας. Εδώ η ηρωίδα είναι τόσο αγκιστρωμένη πάνω στην υψηλή της θέση, που την καθορίζει σε απόλυτο βαθμό και πνίγεται μέσα στην πληγωμένη της ματαιοδοξία. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο με άτομα που ανακυκλώνονται μοιραία, με πορείες που διαγράφονται, ολοκληρώνονται και τελειώνουν. Σε αναμονή πάντα άλλοτε απειλητικά με ένα τσεκούρι, άλλοτε μόνο μια υπέροχη πανέμορφη, νέα παρουσία, που αναμένει και προωθείται έρποντας , γλυκά και εκμαυλιστικά. Πολύ δύσκολα ένας μαχητής μπορεί να δεχθεί την « ήττα» του χρόνου και την υποχώρηση.

Η παράσταση

Σε ένα πατριαρχικό καθεστώς είναι πολύ σκληρό να παλεύει μια γυναίκα να διατηρηθεί νέα, δυνατή και κραταιή σε έναν αδυσώπητο χώρο. Να είναι αφοσιωμένη σύζυγος, στοργική μητέρα και καριερίστα. Στα πενήντα πέντε της η Λίντα (Μυρτώ Αλικάκη) έχει επωμιστεί όλους αυτούς τους ρόλους και εργασιακά νιώθει απειλή από την τεχνολογία, που την ξεπερνά και τα νέα προϊόντα ομορφιάς που πλασάρει. Νιώθει
να κλονίζεται η θέση της, αρχικά αδιόρατα, στη συνέχεια όμως ρεαλιστικά με την επέλαση στην εταιρία της νεώτερης και υπερβολικά φιλόδοξης και χειριστικής νεαρής υπαλλήλου, της Έϊμι (Ηρώ Πεκτέση). Την προσεγγίζει με τρόπο ύπουλο, με σκακιστική στρατηγική, ώστε να αποτελειώσει το θύμα της και να καθίσει φιλόδοξα στον « θρόνο» της Λίντα. Ο σύζυγός της (Μιχάλης Μαρκάτης), αδιάφορος και αμέτοχος δεν θα αργήσει να αναζητήσει παρηγοριά σε μια νεώτερη γυναίκα και το σαθρό οικοδόμημά της μοιάζει να σείεται επικίνδυνα. Σε αυτό βοηθούν και οι άλλοι ρόλοι. Ακόμα και εκείνο το αλητήριο πλάσμα (Γιώργος Σαββίδης ), που κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της μέσα στην εταιρία , μαζί με τους υπόλοιπους
τη Χριστίνα Μαριάνου και τη Μαριέλα Δουμπού βάζουν το λιθαράκι τους στην αποδόμηση της ηρωίδας.Η Λίντα ( Μυρτώ Αλικάκη) ξεσπά κάποια στιγμή, αλλά γρήγορα επανέρχεται γιατί δεν έχει περιθώρια. Το γραφείο με την τέλεια θέα, στην πιο κομβική θέση μέσα στην εταιρία, πρέπει να φιλοξενεί στέλεχος που δεν κάμπτεται εύκολα. Βρίσκεται σε αδιέξοδο. Η παρτίδα είναι ρουά ματ. Νιώθει και είναι παγιδευμένη αρχικά από τον ίδιο της τον εαυτό και μετά από ένα κόσμο θηρίων, που την έχει εγκλωβίσει. Δεν προτίθεται να δείξει ότι υπολείπεται από οποιονδήποτε συνάδελφο ούτε λόγω ηλικίας, ούτε λόγω ανεπάρκειας, ούτε βέβαια λόγω προσωπικών ή οικογενειακών προβλημάτων. Συνέχεια θέλει να αποδεικνύει τις ηγετικές της ικανότητες. Σε αυτό μεγάλο ρόλο πέρα από την κίνηση και τον δυναμικό της λόγο παίζουν και τα ανάλογα κοστούμια της Μαρίας Αναματερού. Με ποιο τρόπο πέφτει ένας αητός; Ούτε η ίδια δεν ξέρει. Θα πρέπει να ενεργήσει
με αποφασιστικότητα, όπως πάντα στη ζωή της, κρατώντας το επίπεδο και το ύψος της.

Η σκηνοθέτης Ελένη Σκότη εισβάλλει στον πυρήνα του κάθε χαρακτήρα και είναι καταπληκτικό που εμφανίζει τον «Μεγάλο Αδελφό», τον πανεπόπτη, τον διευθυντή της εταιρίας, Ντέιβ (Άλκης Κούρκουλος), μονίμως μέσα από μια βιντεοκλήση», να ρυθμίζει την εξέλιξη της πλοκής, να καθησυχάζει την ηρωίδα ή να την στρεσάρει κατά πως τον βολεύει. Είναι αυτός που κινεί την μαριονέττα. Εκπροσωπεί άψογα δια της οθόνης το απρόσωπο πατριαρχικό καθεστώς.

Η σκηνογραφία του Γιώργου Χατζηνικολάου δημιουργεί το κλίμα της πολυεθνικής, της απρόσωπης εκείνης εταιρίας, όπου όλοι εργάζονται πυρετωδώς, κάτω από έναν αόρατο, αλλά υποθάλποντα ψυχαναγκασμό,
μια αόρατη απειλή που υποβοηθείται και ενισχύεται από τους φωτισμούς του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.

Μια παράσταση που προκαλεί πολλούς από τους θεατές, να σκεφτούν και ίσως να επανατοποθετηθούν απέναντι στη ζωή και τις επιλογές τους.

Ταυτότητα της παράστασης

Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

Σκηνικά, συνεργάτης σκηνοθεσίας: Γιώργος Χατζηνικολάου

Κοστούμια: Μαρία Αναματερού

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική & Sound design: Αντώνης Παπακωνσταντίνου

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Μυρτώ Αλικάκη, Άλκης Κούρκουλος (επί οθόνης), Μιχάλης Μαρκάτης, Χριστίνα Μαριάνου, Ηρώ Πεκτέση,
Γιώργος Σαββίδης, Μαριέλα Δουμπού

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Βοηθοί σκηνοθέτιδος: Ελένη Μελιγκάρη, Βάλια Ιωαννίδου, Ελωρίς Αλπανίδου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ελεωνόρα Κατσού

Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας:
Ιωάννης Κ. Τσίγκας

Τρέιλερ παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας

Social Media: Loox Media

Υπεύθυνοι επικοινωνίας παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Αναματερού

Εκτέλεση παραγωγής: Μαρία Φιλοπούλου

Παραγωγή: Ομάδα Νάμα