Είδαμε την παράσταση "Η κατάρρευση του Φ. Σ. Φιτζέραλντ" στο RABBITHOLE

Η ομάδα Νοσταλγία, που δημιουργεί στο Rabbithole έχει ένα διακριτικό στυλ, ανεβάζει πρωτοποριακές παραστάσεις, χρησιμοποιούν πολυμέσα και απλώνουν τη δράση σε όλο το μήκος της σκηνής, δίνοντας άλλη διάσταση και προοπτική στο έργο.

Όταν σώσεις κάποιον, κάποιος θα σε σώσει.»

Το έργο

Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ (1896-1940) ήταν μια πληθωρική, ρομαντική αλλά και βαθιά τραγική προσωπικότητα, που ενσάρκωσε τις υπερβολές της «Εποχής της Τζαζ». Αντιφατικός και πολυσχιδής, ρομαντικός και οραματιστής, αλκοολικός και αυτοκαταστροφικός, ευαίσθητος και παρατηρητικός ένας χαρισματικός συγγραφέας, γνωστός για το λυρικό του ύφος. Έζησε μια ταραχώδη ζωή γεμάτη αλκοολισμό, οικονομικές δυσκολίες και την ψυχική κατάρρευση της συζύγου του, Ζέλντα, πεθαίνοντας στα 44 του, θεωρώντας τον εαυτό του αποτυχημένο. Λόγω της μέτριας οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του, ένιωθε κοινωνική κατωτερότητα, επιδιώκοντας επίμονα τον πλούτο και την αποδοχή της ελίτ. Παρά τη φήμη του ως «άτακτου» συγγραφέα, ήταν εξαιρετικά επιμελής στη γραφή του.

Το ζεύγος Φιτζέραλντ Ζέλντα και Φράνσις Σκοτ, η ιστορία ενός παράφορου έρωτα. Το χρονικό μιας σημαντικής εποχής. Το «αμερικάνικο όνειρο» και η «χαμένη γενιά» που έγινε από κείνον, λογοτεχνικό ρεύμα, είδος. Ένα μαύρο παραμύθι, τελικά. Οι δυο τους «κάηκαν» και οι δυο σαν πεταλούδες στην λάμπα, η τελική αίσθηση είναι ότι τελικά, τους συνέβη κάτι υπέροχο, μεγαλειώδες. Διότι για την ζωή και των δυο «εκείνο που είχε σημασία ήταν αυτή η Συνάντηση».

Στα περισσότερα βιβλία του, μιλάει για ανθρώπους που έμπλεξαν με τη διαφθορά και το ποτό. ... Η υπόθεση των βιβλίων του έχει αρκετές ομοιότητες με τη ζωή του. όπως για παράδειγμα το βιβλίο του «Η άλλη όψη του παραδείσου» ( 1920).
Αν και πέθανε πιστεύοντας ότι το έργο του θα ξεχαστεί, η προσωπικότητά του όπως αποτυπώνεται στους χαρακτήρες του, π.χ. στον Γκάτσμπι— τον καθιστά τον απόλυτο χρονικογράφο της "χαμένης γενιάς".
«Ο μεγάλος Γκάτσμπι» αφορά έναν στοχασμό σχετικά με το αμερικανικό όνειρο. Ο πλούτος, το στυλ,
η πολυτέλεια, το ποτό, η μοιχεία και ο θάνατος ξετυλίγονται περίφημα στο βιβλίο που έγινε κλασικό....

Η παράσταση

Στην παράσταση ένας μεσήλικας συγγραφέας, ο Σκοτ Φιτζέραλντ (Γιάννης Γιαννούλης), με ένδοξο παρελθόν, μετακομίζει σε καινούργια μεγαλούπολη με στόχο να συνδεθεί με παραγωγούς του Χόλυγουντ ώστε να γράψει ένα σενάριο που θα του εξασφαλίσει οικονομική άνεση και θα τον επαναφέρει στην δημοσιότητα.
Στην πορεία όμως η καθημερινότητά του θα μετατραπεί σε εφιάλτη και θα τον φέρει αντιμέτωπο με μια σταδιακή κατάρρευση νοητική αλλά και ψυχολογική.

Ο Σκοτ θέλει να κερδίσει αυτοεκτίμηση. Εκείνος σχεδόν πάντα στο γραφείο του η γραμματέας του και βοηθός του Σεσίλια (Ματίνα Περγιουδάκη), που ελαφρώς κουτσαίνει. Τον προσέχει και συμμετέχει ενεργά σε ό,τι διαμείβεται στο χώρο του γραφείου. Όταν ρωτήθηκε για το κούτσαμα είπε ότι πρόκειται για εκφυλιστική νόσο, ενώ στο τέλος θα περπάτα φυσιολογικά. Όλα στήνονται στο μυαλό του συγγραφέα, σε μια σφαίρα, που δεν σταματά να γυρίζει ποτέ. Γράφει για έναν άνδρα που μισούσε τους πάντες. Έχει την αίσθηση ότι η αποτυχία είναι αναπόφευκτη. Πρέπει να γράφει σενάριο για ένα κολασμένο μποξέρ. Από τη γραμματέα του αντλεί ιδέα για ένα σενάριο, που κάποιος θα γεννιέται γέρος και θα πεθαίνει μωρό, το σενάριο του Μπέντζαμιν Μπάτον.

Μια σερβιτόρα (Δημήτρης Μπαλασάκη) και άλλοι ήρωες, κάποοιοι μπράβοι, ραβίνοι και άλλοι βγαίνουν από την μπούκα μπροστά από το γραφείο του συγγραφέα, ένα άνοιγμα που εκπροσωπεί όλες τις σκέψεις του, τους ήρωες, την ταραχή του, την παράνοιά του.

Τα μυθιστορήματά του δεν εκδίδονταν αμέσως , καθώς οι εκδοτικοί οίκοι ζήταγαν μεταβολές. Έκανε ταξίδια στην Ευρώπη όπου γνωρίστηκε με εξόριστους αμερικάνους συγγραφείς, που θαύμαζε.

Ο Χέμινγουεϊ έγραψε για το ταλέντο του Φιτζέραλντ πως ήταν "τόσο φυσικό όσο το σχήμα που αφήνουν στη σκόνη τα φτερά μιας πεταλούδας".

Στα τέλη της δεκαετίας του '20, ξεκίνησε να επεξεργάζεται το τέταρτο μυθιστόρημά του, ωστόσο αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει παράλληλα οικονομικές δυσχέρειες αλλά και τη σχιζοφρένεια της Ζέλντα, της συζύγου του, που εκδηλώθηκε εκείνη την εποχή. Η ψυχική της υγεία παρέμεινε εύθραυστη μέχρι το τέλος της ζωής της. Μετά από νευρική κατάρρευση, το 1930 εισήχθη σε κλινικές.

Το 1937, με πολλά οικονομικά προβλήματα να τον βαραίνουν, ο Φιτζέραλντ υπέγραψε με την Metro-Goldwyn-Mayer, συμβόλαιο εξάμηνης διάρκειας και με αμοιβή 1.000 δολάρια την εβδομάδα. Αργότερα ανανέωσε το συμβόλαιο του για έναν ακόμα χρόνο, γεγονός που του επέτρεψε να αντιμετωπίσει τις οικονομικές του δυσκολίες. Εργάστηκε ως σεναριογράφος χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Αποξενώθηκε από την Ζέλντα, η οποία συνέχισε να ζει σε ιδρύματα, ενώ εκείνος συνδέθηκε με την δημοσιογράφο Σίλα Γκράχαμ (Ιφιγένεια Γρίβα), μια εκρηκτική προσωπικότητα, μια δυναμική γυναίκα. Σταμάτησε τελείως να πίνει και εργάστηκε με ζήλο στο τελευταίο του μυθιστόρημα. Τέλη Ιουλίου ολοκλήρωσε το "Κοσμοπόλιταν" που ήταν και το τελευταίο του σενάριο για το Χόλυγουντ, το οποίο αν και δεν γυρίστηκε σε ταινία, θεωρήθηκε μετά το θάνατό του, ένα από τα καλύτερα σενάρια που είχε δει ποτέ το Χόλυγουντ.

Έχει εμμονές και πλάθει ιστορίες με το μυαλό του. Νομίζει ότι η Φράνσις, η κόρη του (Σίσσυ Μαράθου), ο θηλυκός Φιτζέραλντ έχει σχέση με το Αντζέντη του. Δημιουργεί μια ολόκληρη ιστορία με το μυαλό του μέχρι ο Αντζέντης του να του πει ότι είναι ομοφυλόφιλος. Όλα είναι δικές του μυθοπλασίες. Η αλήθεια είναι ότι οι δυο τους κάνουν παρέα και μόνο και μάλιστα εκείνος της λέει ότι από μόνη της είναι μια ιστορία και όχι μια ιστορία για τον Σκοτ. Αναλύονται οι σχέσεις, παρουσιάζονται πρόσωπα εμμονές, φόβοι όλα προβάλλουν από αυτή την μπούκα.

Ο Σκοτ μέσα στη σίγουρη κατάθλιψή του πίστευε και έλεγε « εγώ της μοίρας μου αφέντης και ο καπετάνιος της ζωής μου εγώ".

Ο Φιτζέραλντ υπήρξε αλκοολικός ήδη από νεαρή ηλικία, ενώ κατά τη δεκαετία του '20, ο προσωπικός του μύθος ήταν συνδεδεμένος με την ιδιότητα αυτή. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της υγείας του, ειδικά κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Το 1940 υπέστη δύο καρδιακές προσβολές. Η τελευταία, στις 21 Δεκεμβρίου προκάλεσε και το θάνατό του σε ηλικία 44 ετών στα χέρια της Σίλα Γκράχαμ.

Η «Κατάρρευση» του Φ. Σ. Φιτζέραλντ είναι ένα αυτοβιογραφικό κολάζ άρθρων, που εν τέλει διατυπώθηκε και εκδόθηκε σε ενιαίο κείμενο, για το περιοδικό Esquire, αρχικά δημοσιευμένο σε τρεις συνέχειες, τέσσερα μόλις χρόνια πριν τον απροσδόκητο θάνατο του συγγραφέα και ενώ είχε εισέλθει σε μια περίοδο αγωνιώδους ενδοσκόπησης και καταστροφικών καταχρήσεων.

Η διασκευή και η σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα ήταν απόλυτα λειτουργικές, καθώς κατόρθωσε να αναβιώσει επί σκηνής το σύμπαν του Φιτζέραλντ, με το στήσιμο, τις προβολές, την ερμηνεία των ηθοποιών. Υπέροχα τα κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα, ανάλογη η μουσική της Τώνιας Ράλλη. Καθοριστικοί οι φωτισμοί και τα Video του Γιώργου Βλαχονικολού.

Οι ηθοποιοί Γιάννης Γιαννούλης ( Σκοτ), Ματίνα Περγιουδάκη (Σεσίλια), Ιφιγένεια Γρίβα (Σέιλα), Σίσσυ Μαράθου ( Φράνσις), Αχιλλέας Βατρικάς (Χάρολντ), Μιχάλης Ζαχαρίας ( Εντ), Δημήτρης Μπαλασάκη (Ραβίνος 1, σερβιτόρα), Γιώργος Σίμωνας (Ραβίνος 2) λειτούργησαν σαν ένα καλά συντονισμένο σύνολο όντας πάντα σε μια εποχή και υπηρετώντας τη διαδρομή αυτού του ιδιαίτερου συγγραφέα.

Πάντα πρωτότυπες οι παραστάσεις στο Rabbithole, με ευανάγνωστο πια θεατρικό στίγμα και προσωπικό ύφος.

Ταυτότητα της παράστασης

Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Φ. Σ. Φιτζέραλντ

Διασκευή - σκηνοθεσία - σκηνογραφία: Γιώργος Σίμωνας

Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Φροντιστήριο: Ηώς Αντωνοπούλου

Μουσική: Τώνια Ράλλη

Φωτισμοί - Video: Γιώργος Βλαχονικολός

Προβολές - Video mapping: Ελεάννα Γιασεμή, Παναγιώτης Λαμπής

Τίτλοι Video: Παναγιώτης Λαμπής

Ειδικά εφέ: Αλέξανδρος Λόγγος

Ηθοποιοί: Γιάννης Γιαννούλης ( Σκοτ), Ματίνα Περγιουδάκη (Σεσίλια), Ιφιγένεια Γρίβα (Σέιλα), Σίσσυ Μαράθου ( Φράνσις), Αχιλλέας Βατρικάς (Χάρολντ), Μιχάλης Ζαχαρίας ( Εντ), Δημήτρης Μπαλασάκη (Ραβίνος 1, σερβιτόρα), Γιώργος Σίμωνας (Ραβίνος 2)

Ηθοποιοί ηχογραφήσεων- γυρισμάτων:

Ηώς Αντωνοπούλου. Γιάννης Γιαννούλης, Όλγα Ζιάζιαρη, Ματίνα Περγιουδάκη, Τώνια Ράλλη, Γιώργος Σίμωνας, Socos, Γιώργος Τζαβάρας

Graphic Design: Ηλίας Πανταλέων

Φωτογραφία: Μαρία Τούλτσα

Δάσκαλος Γεωργιανών: Λουκάς Τριανταφυλλίδης

Βοηθός σκηνοθέτη: Όλγα Ζιάζιαρη

Βοηθός ενδυματολόγου & αντικειμένων: Γιάννης Τσούχλος

Κατασκευή σκηνικού: Sickmyduck.lab

Φωτιστικές κατασκευές: Γιώργος Βλαχονικολός, Γιώργος Ιεραπετρίτης

Ηχογραφήσεις - Sound Design: Socos

Χειρισμός φωτισμού - ήχου - προβολών: Ελεάννα Γιασεμή, Γιώργος Βλαχονικολός

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Social Media: Χρύσα Παριανού

Οργάνωση παραγωγής: Ιωάννα Μακαβέι

Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

RABBITHOLE, Γερμανικού 20, Αθήνα 104 35, Μεταξουργείο

27 Φεβ - 5 Απρ 2026

Μια παραγωγή της ομάδας Νοσταλγία

Η παράσταση "Η κατάρρευση" πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού