Είδαμε την παράσταση "Η Ήμερη και το εικόνισμα" στον Πολυχώρο Αλεξάνδρεια

Το έργο εξερευνά την ψυχολογία ενός ενεχυροδανειστή (Βασίλης Βλάχος) μετά την αυτοκτονία της κατά πολύ νεώτερής του συζύγου του (Τερέζα Καζιτόρη). Η παράσταση αποτελεί μια βαθιά βουτιά στις ενοχές και τα αίτια της τραγωδίας, με τον ήρωα να απευθύνεται στον θεατή.

Το έργο

Η ιστορία είναι ένας εσωτερικός μονόλογος ενός ανώνυμου ενεχυροδανειστή, ο οποίος στέκεται πάνω από το άψυχο σώμα της νεαρής συζύγου του (της «Ήμερης»), που μόλις αυτοκτόνησε πηδώντας από ένα παράθυρο. Ο άνδρας, σοκαρισμένος και απεγνωσμένος, προσπαθεί να ανασυνθέσει τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγωδία, αναζητώντας απαντήσεις και δικαιολόγηση για τη συμπεριφορά του.

Η παράσταση

Τι σε ωθεί στη βουτιά στο κενό; Τί περίμενε να ζήσει ; Κρατά και το εικόνισμα στα χέρια της, σα να ζητά συγχώρεση. Καιγόταν η ψυχούλα της.
Η υπηρέτριά της (Αιμιλιανή Σταυριανίδου )
σε ταραχή.

Η γνωριμία με τον ενεχυροδανειστή έγινε όταν εκείνη καλά κρυμμένη , ντροπιασμένη ερχόταν για να πουλήσει τα πράγματά της. Στην αρχή στις συναλλαγές τους δεν μιλούσαν καθόλου. Έδινε το αντικείμενο και έπαιρνε τα χρήματα.
Όταν πήγε να πουλήσει μια εικόνα Εκείνος της είπε ότι θα την κρατήσει για εκείνη και όταν αυτή βρει χρήματα θα της την επιστρέψει.

Η πρώτη εικόνα που της έδειξε ήταν εκείνη του φιλεύσπλαχνου ανθρώπου, με ενσυναίσθηση, εκείνου που ενσκήπτει πάνω στον πόνο του άλλου, τον αφουγκράζεται και παραστέκεται.

Όταν ζητά να την παντρευτεί είναι τόσο ανάρμοστο αυτό ηλικιακά και οπτικά, ωστόσο
το καταφέρνει και εκείνη δεν μπορεί παρά
να το δεχτεί, ελπίζοντας ότι θα την περιβάλλει με στοργή και αγάπη, όπως της έδειξε από την πρώτη εκείνη στιγμή, όταν ακόμα του ήταν
μια άγνωστη.

Ο έγγαμος βίος φαίνεται να δίνει την εντύπωση στον άνθρωπο ότι αποκτά δικαιώματα ιδιοκτησίας πάνω στον άλλον. Αν και μεγαλύτερος και άσχημος της τονίζει ότι ο γάμος απαιτεί θυσίες . Γίνεται αυταρχικός, τσιγκούνης, αποκαλύπτει τον εαυτό του.

Θέλει να την ελέγχει. Η Ήμερη υπέμεινε τη θεία (Έφη Κεραμίδα ), που την εκμεταλλεύτηκε μετά που πέθαναν οι δική της, που της αφαίμαξε την περιουσία και που τώρα τη δίνει νύφη για να την ξεφορτωθεί, υπομένει την καταπίεση του συζύγου της πλέον και βέβαια τη μη αποδοχή του περιβάλλοντός, που για αυτούς θα είναι πάντα μια φτωχή, που θα πρέπει να ζει υπό την επήρεια και τον έλεγχό του αδιαμαρτύρητα. Δεν της επιτρέπει καν να δείχνει λίγη συμπόνια στους αναξιοπαθούντες που έρχονται στο μαγαζί τους.

Η ευαίσθητη ψυχή της πόσο να αντέξει;

Ο Βασίλης Βλάχος (Εκείνος -Ενεχυροδανειστής) απέδειξε ακόμα μια φορά ότι είναι ηθοποιός παλιάς κοπής, καρατερίστας, με σπάνιο ήθος. Είναι καταρρακωμένος από την απώλεια της νεαρής συζύγου του, όμως όσο ζούσε δεν δίσταξε να γίνει δυνάστης, που ήθελε να χειραγωγεί τη ζωή της και να ελέγχει τη ψυχή της, από ανασφάλεια, από φόβο, από συνήθεια. Μέχρι το τέλος δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί το κακό που προκάλεσε σε αυτό το σπάνιο, ρομαντικό, αγνό πλάσμα, την Ήμερη. Η Ήμερη (Τερέζα Καζιτόρη ) ξεκινά να εμφανίζεται σαν σκιά στο ενεχυροδανειστήριο μόνο και μόνο για να αδράξει λίγα λεφτά, και μετά αποκαλύπτει, ένα χλωμό ευαίσθητο και εύθραυστο πρόσωπο σπάνιας ομορφιάς. Η ηθοποιός μεταλλάσσεται σε μια ντοστογιεφσκική ηρωίδα, ευάλωτη, ονειροπόλα, όμως και διεκδικητική . Υποκύπτει στη μοίρα του γάμου ως μόνη λύση για επιβίωση. Διακατέχεται, όπως προφανώς και Εκείνος από θρησκευτικό δέος γι’ αυτό και Εκείνος δεν δέχεται να πουληθεί η εικόνα, γι αυτό κι η Ήμερη απευθύνεται στον Θεό, όμως και οι δυο αποδεικνύονται αντιφατικοί. Εκείνος γιατί δεν τιμά με αγάπη, αποδοχή και στοργή τη νεώτερη σύζυγό του και Εκείνη γιατί δεν τιμά τη ζωή της, δέχεται έναν κακοποιητικό γάμο και γενικά δεν σηκώνει το ανάστημά της ή δεν της επιτρέπουν και οι κοινωνικές συνθήκες να το κάνει, ωστόσο οδηγείται στη αυτοκτονία, πράξη ανίερη για τη ζωή.

Η Έφη Κεραμίδα (Θεία) είναι ο κακός ήρωας, εκπροσωπεί το σκοτεινό εκείνο περιβάλλον που ισοπεδώνει τον ήρωα, εν προκειμένω την Ήμερη, καθώς εμφανίζεται με τα πλούσια ενδύματά της έναντι της νεαρής πτωχής, την εκμεταλλεύεται και μετά δηλώνει πόσο δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή στο δικό τους περιβάλλον.
Η Αιμιλιανή Σταυριανίδου (Λουκερία), η υπηρέτρια, εκπροσωπεί το γνήσιο αυτό πλάσμα, που βλέπει τί περνά η Ήμερη, καταλαβαίνει τον πόνο της και την ευαισθησία της. Κάποιες φορές τολμά να μιλήσει όμως περνά απαρατήρητη, ακριβώς όπως θα γινόταν αν αντιδρούσε και η Ήμερη. Είναι η μόνη που πραγματικά πενθεί την Ήμερη στο τέλος και γνωρίζει καλά το τέλος όλων των φτωχών.

Τα βίντεο του Δημήτρη Ιωσηφίδη-Χοκμετίδη συμμετέχουν ενεργά στην σκηνοθετική απόδοση.

Η σκηνοθεσία της Μαρίας Φραγκή είναι ρεαλιστική και διαπνέεται από την θεολογική αγωνία του κειμένου, έτσι όπως το αντιλήφθηκε
η σκηνοθέτης, ενώ επιχειρεί και κοινωνικές προεκτάσεις.
Το κείμενο ακούγεται και οι ηθοποιοί αναπτύσσουν την ερμηνεία τους. Ωραία τα σκηνικά και ιδιαίτερα τα κοστούμια της Σάντρας Στεφανίδου.
Μια παράσταση ενός κειμένου του Ντοστογιέφσκι, που αφορά τη θέση της γυναίκας, τη μοίρα της και τις κοινωνικές ανισότητες, που προδιαγράφουν τη ζωή του καθενός.

Πληροφορίες για την παράσταση

Θέατρο:Θέατρο Αλεξάνδρεια Βασίλη Βλάχου, Σπάρτης 14, Πλ.Αμερικής

Έργο, Η Ήμερη και το εικόνισμα

Διασκευή, Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή (από την «Кроткая» του Φ.Ντοστογιέφσκι)

Σκηνικά, Κοστούμια: Σάντρα Στεφανίδου

Μουσική: Άννα Μουζάκη

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Παίζουν οι ηθοποιοί

Βασίλης Βλάχος (Εκείνος -Ενεχυροδανειστής)

Έφη Κεραμίδα (Θεία)

Αιμιλιανή Σταυριανίδου (Λουκερία)

Τερέζα Καζιτόρη (Εκείνη- Ήμερη)

Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Κεραμίδα

Φωτογραφίες -Βίντεο : Δημήτρης Ιωσηφίδης-Χοκμετίδης

Αφίσα-Έντυπα: Τάσσος Ζιάκκας

Κομμώσεις: Μάγδα Βουγιουκλή

Παραστάσεις : Σάββατο , 21.30, Κυριακή, 19.00

Πρεμιέρα: 13/2/2026

Διάρκεια: 70 λεπτά

Εισιτήρια : 16€, Μειωμένα: 12€, ΑΜΕΑ: 10€

Κρατήσεις : 2121007079

Online αγορά: www.more.com

Με την Αιγίδα και την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Κάθε Κυριακή , στις 18.00, θα γίνεται μία διάλεξη σχετικά με το έργο και την παράσταση,

με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.