Είδαμε την παράσταση "Η Φώκια" του Μάνου Θηραίου στο θέατρο Άβατον

✍🏻 Γράφει: η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

Από την 1η Μαρτίου και κάθε Κυριακή στις 18:00 , «Η φώκια», το νέο θεατρικό έργο του Μάνου Θηραίου και του Βλάση Πασιούδη στο Θέατρο Άβατον. Οι δυο υπέροχοι και ευαίσθητοι συντελεστές συνεχίζουν την κοινή θεατρική τους πορεία μετά τις επιτυχημένες «Λέξεις των Άλλων». Η Φώκια είναι ένας μονόλογος-εμπειρία ή αλλιώς ένα πολυπρόσωπο έργο για έναν ηθοποιό που θα παιχτεί για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Το έργο

Η Φώκια είναι ένας παραληρηματικά αποκαλυπτικός μονόλογος για όλα όσα δεν κατορθώσαμε, όσα αφήσαμε να κυλήσουν μακριά, όσα λάθη διεκδικήσαμε και για όλα όσα δεν τολμήσαμε να γίνουμε.

Ένας πατέρα και ο τριών μηνών γιος του σε μία παραλία, κάποιο φθινοπωρινό δειλινό. Ο Μάνος, ο πατέρας αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει στον γιο του, να του αποκαλυφθεί. Μέσα από αυτό τον μονόλογο ανακαλύπτει και ο ίδιος τις θαμμένες του επιθυμίες. Ο Μάνος, γιος γιατρού, παιδί σάντουιτς, μεταξύ ενός μεγαλύτερου υποδειγματικού γιου του Αντώνη, που ακολούθησε τα βήματα του πατέρα και ενός μικρότερου πιο επαναστάτη αδελφού. Ο Μάνος κατακρίθηκε από τον πατέρα, που δεν προσπάθησε να γίνει γιατρός, που δεν έκανε τις κατάλληλες παρέες και βέβαια που κατάντησε μόνο υπάλληλος τραπέζης.

Ο Μάνος είχε έναν φίλο, τον Γιάννη, έναν επιστήθιο φίλο που η μητέρα του ενέκρινε και αγαπούσε, τον οποίο όμως η μελλοντική του σύντροφος , η Ελένη, ζήλευε και με τον τρόπο της τον απωθούσε.

Τώρα με τον γιο του ο Μάνος βρίσκεται στην μυστική ακρογιαλιά, που του είχε μάθει ο Γιάννης, μιαν απομονωμένη ακρογιαλιά, που με τον Γιάννη μοιράστηκαν προσωπικές στιγμές ένα Καλοκαίρι, όπου συνάντησε και εκείνη τη Φώκια με το μικρό της και κολύμπησαν μαζί.

Το ακρογιάλι αυτό είναι ένας χώρος αποδοχής του άλλου. Είναι ο χώρος, που και ο Μάνος διάλεξε να φέρει τον γιο του με τοτο βρεφικό του καλαθάκι για να του μιλήσει για τον ίδιο, για να γνωριστούν. Έχει την ανάγκη να του μιλήσει για τα βιώματά του, που τον καθόρισαν, για όσα συνειδητά θέλει πια να αποφύγει, θέλει να του αποκαλυφθεί.

Το παρελθόν επηρεάζει ή και καθορίζει το παρόν. Υπάρχει όμως πάντα και η προσωπική πρωτοβουλία, που μπορεί να αναιρέσει τα πράγματα.

Η παράσταση

Ο Βλάσης Πασιούδης παίζει τον ρόλο του Μάνου με φυσικό τρόπο. Νομίζει κάποιος ότι πραγματικά το ζει. Ό,τι διηγείται μοιάζει βέβαιο ότι το έχει ζήσει. Το συναισθηματικό φορτίο, που ερμηνεύει είναι πολύ βαρύ και αυτό δεν φαίνεται από την αρχή, αλλά εξελίσσεται στην πορεία. Φαίνεται αρχικά ένας πατέρας, που πήγε βόλτα τον γιο του χωρίς να το ξέρει η μητέρα του, η Ελένη. Εκεί στην ακρογιαλιά, μιλά για το οικογενειακό σχήμα μέσα στο οποίο μεγάλωσε, για το πώς γνώρισε τη γυναίκα του, για τον καλύτερό του φίλο τον Γιάννη, για το πώς τραυματίστηκε η σχέση του με την γυναίκα του όταν αυτή έκανε μιαν έκτρωση, χωρίς να τον ρωτήσει και μετά κατάλαβε ότι του χρωστά ένα παιδί που του το έδωσε αργότερα για να τον «ξεχρεώσει».

Σε αυτό το παιδί τώρα με παραστατικό τρόπο, με αποκαλυπτικό λόγο, με ειλικρίνεια και με περισσή αγάπη αποκαλύπτεται ο ίδιος, νιώθει την ανάγκη να ξεγυμνωθεί ψυχικά, να ταυτιστεί με το παιδί του, όπως εκείνη η Φώκια με το μικρό της εκείνη την ημέρα στο ακρογιάλι. Θέλει να τον στηρίξει, να το προστατεύσει.

Ο ηθοποιός ερμηνεύει μέσα από τον λόγο του συγγραφέα, τον πατέρα του, τη μητέρα του, τα αδέλφια του, τη γυναίκα του, την Ελένη , τον φίλο του, τον Γιάννη και βέβαια τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Μάνος ένιωθε πανίσχυρος με δυο αφοσιωμένους δίπλα του, την Ελένη, τη γυναίκα του και τον Γιάννη τον καλύτερό του φίλο. Είχαν δημιουργήσει χωρίς να το έχουν συνειδητοπιήσει ένα είδος ménage à trois, που δεν άρεσε ούτε στη γυναίκα του, ούτε στον φίλο του τον Γιάννη, που καταλάβαινε ότι η Ελένη τον θεωρούσε παρείσακτο.

Δίνει συμβουλές στο παιδί του να μην λέει ποτέ ψέματα στον εαυτό του και να αφήνει να τον αγαπούν.

Ο Μάνος μιλώντας για το λάθος πρότυπο του πατέρα του, που ήταν πολύ επικριτικός με όλους, τον διαβεβαιώνει ότι ποτέ αυτός δεν θα είχε τέτοια συμπεριφορά μαζί του. Θα ήταν καλύτερος άνθρωπος και όταν ο γιος του θα μεγάλωνε, θα διάλεγε εκείνος τα καράβια που θα παίρνανε, εννοεί τις διαδρομές και τα ταξίδια, που θα έκαναν. Μιλά πάντα υποθετικά, επιδεικνύοντας έναν καλό χαρακτήρα, ενώ στον φίλο, που έκαναν διακοπές μαζί, του φέρθηκε «άχαρα», όπως ο πατέρας του σε εκείνον.

Η Ελένη, η μητέρα του παιδιού του και γυναίκα του αποκαλούσε τον Μάνο συναισθηματικό βαμπίρ. Δύσκολες καταστάσεις, απώλειες, απορρίψεις, αναιρέσεις, θυμός, σφάλματα, ανομολόγητες αγάπες και επιθυμίες οδήγησαν σε αδιέξοδο τον ήρωα, που τώρα βρίσκεται σε ένα σημείο, που ζητά από τη φύση να τον βοηθήσει. Παίρνει αγκαλιά το μωρό του και θέλει να συναντήσει εκείνη τη φώκια, που συνάντησαν τότε με τον Γιάννη στο ίδιο ακρογιάλι, όταν έκαναν μπάνια γυμνοί και ο ήλος έκανε τα βότσαλα να μοιάζουν με διαμάντια.

Προσπαθεί να επικαλεστεί την ίδια ατμόσφαιρα, την ίδια ενέργεια και να την φέρει στο τώρα, να τη ζήσει με το παιδί του να ζήσουν μαζί την αλήθεια τους.

Σε ένα σκηνικό του Γιάννη Βουρουτζή , που είναι παραλία, ενώ παραδίπλα υπάρχει και μια προσομοίωση θάλασσας εκτυλίσσεται όλη η σκηνή. Η σκηνοθεσία του Βλάση Πασιούδη και του Μάνου Θηραίου πραγματικά αποκαλυπτική για την ψυχολογία του ήρωα και την απόδοση του περιβάλλοντός του, που τόσο τον καθόρισε, τον έκανε να καταπιέσει τις βασικές του ανάγκες, να αποσιωπήσει την εσωτερική του φωνή και να τιμωρηθεί τότε από τη φύση, από την οποία ζητά συμπαράσταση. Θέλει την υποστήριξη της θάλασσας, του φωτός και βέβαια της μητέρας φώκιας. Αυτή ξέρει, έχει τη γνώση του σύμπαντος. Ο φωτισμός, επιμέλεια των ιδίων, ακολουθεί την εξέλιξη των σκηνών και δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα, που αποκαλύπτει το βάθος των σκηνών.

Ένα ευαίσθητο κείμενο, σωστά σκηνοθετημένο με μια καταπληκτική ερμηνεία του Βλάση Πασιούδη, άλλοτε νέος, φοιτητής, άλλοτε φίλος με τον φίλο του, άλλοτε ταίρι της Ελένης, άλλοτε στοργικός πατέρας, αργότερα μεταμελημένος, αποκαθηλωμένος από τον θώκο, στον οποίο νόμιζε ότι ήταν καλά τοποθετημένος.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Μάνος Θηραίος

Σκηνοθεσία, Σχεδιασμός Φωτισμών & Εικαστική Αντίληψη Χώρου: Βλάσης Πασιούδης, Μάνος Θηραίος

Σκηνικά: Γιάννης Βουρουτζής

Μουσική & Ambient Sounds: Γρηγόρης Λιόλιος

Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά

Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Ερμηνεία: Βλάσης Πασιούδης

Παραγωγή: Θηραϊκά Θέατρα

INFO

Θέατρο Άβατον | Ευπατριδών 3, Γκάζι (μετρό: Κεραμεικός)