Είδαμε την παράσταση "GIRLS & BOYS" του Dennis Kelly στο Θέατρο Αλάμπρα

Η παράσταση παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, μετά τη θερμή υποδοχή κοινού και κριτικών και τα συνεχόμενα sold out, καθώς και την επιτυχημένη πορεία της στη Θεσσαλονίκη και την περιοδεία της σε πόλεις της Ελλάδας.

Το έργο

Μια τυχαία γνωριμία σε ένα αεροδρόμιο γίνεται η αρχή μιας κοινής ζωής: Έρωτας, οικογένεια, παιδιά, καριέρα — μια καθημερινότητα που μοιάζει γνώριμη και ασφαλής. Όμως, όσο η αφήγηση προχωρά, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει και η ιστορία παίρνει μια απροσδόκητα σκοτεινή τροπή.

Ξεκινά μια γνωριμία στο αεροδρόμιο, όπου η ηρωίδα του έργου παρατήρησε έναν άνδρα, που αργότερα θα γινόταν ο σύντροφός της. Κέρδισε το ενδιαφέρον της το γεγονός ότι τον είδε να απωθεί δυο μοντέλα, δυο πανέμορφες, πλαστικές γυναίκες, που τον πλεύρισαν μόνο και μόνο για να προωθηθούν σε μια ατελείωτη ουρά. Εκείνος τις απώθησε με σαρκασμό, χωρίς να γίνει φιλικός με τις « χειριστικές σκρόφες» λέγοντας τους ότι αν άρχιζαν να μιλάνε, όπως του ζήτησαν εκείνες, τελικά θα έπρεπε «να γαμηθούν». Σοκαρισμένες απάντησαν ότι δεν θα έκαναν ποτέ σεξ μαζί του, αλλά και εκείνος τους ξεκαθάρισε ότι ούτε κι αυτός θα το ήθελε γιατί ο έρωτας είναι πράξη αγάπης για τη ζωή και δεν την βλέπει σε αυτές τη ζωή, οπότε το σεξ μαζί τους θα ήταν μια πράξη νεκροφιλίας, «σα να τράβαγε μαλακία πάνω σε ένα όμορφο φόρεμα» είπε χαρακτηριστικά.

Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό μονόλογο που ξεκινά σαν μια έξυπνη ιστορία αγάπης, γεμάτη χιούμορ, που μετατρέπεται σταδιακά σε μια ανατομία της απώλειας, της μνήμης και του τρόπου.

Ο Βρετανός συγγραφέας Dennis Kelly, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το έργο Τα Ορφανά, δημιουργεί ένα κείμενο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, αποκαλύπτοντας τις αθέατες μορφές αγριότητας που διαπερνούν την καθημερινότητα των σχέσεων. Τα βιώματά του στις εργατικές πολυκατοικίες που ζούσε και οι εμπειρίες του κοντά σε εργάτες, αλλά και σε λούμπεν ανθρώπους διαμόρφωσαν την σκέψη του και τη γραφή του, έτσι που ακόμα κι αν κάτι ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι, που εμφιλοχωρούν και αποκαλύπτουν τον άγριο πυρήνα του ανθρώπου. Αγαπημένα του θέματα η έμφυλη ανισότητα και οι κοινωνικοί μηχανισμοί, που ευνοούν και εγκαθιδρύουν τη βία.

Η παράσταση

Η ηρωίδα μέσα σε σκηνικό που έχει επιμεληθεί ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης, γραφείο, σπίτι, ψυχοθεραπεία, βρίσκει από την αρχή τα πατήματά της για να μπορέσει να ανακαλέσει μόνη της επί σκηνής μια ολόκληρη ζωή.

Σκέφτεται όλες τις φάσεις της ζωής της, τους άνδρες που γνώρισε, τα νεανικά της χρόνια, τα ποτά, τα ναρκωτικά, τους εμετούς, «τον μαλάκα που την πήδαγε στο πάτωμα και την πήγαινε γαμιώντας ως τους εμετούς της.»

Καθώς η αφήγηση ξεδιπλώνεται, αποκαλύπτεται σταδιακά η βία, διαβρώνοντας κάθε στιγμή μιας επιφανειακά ευτυχισμένης ζωής. Μικρές και φαινομενικά ακίνδυνες οικογενειακές στιγμές θα αποκαλυφθούν εκ των υστέρων ως προειδοποιητικά σημάδια μιας σκοτεινής πραγματικότητας.

Ενώ ο σύντροφός της την ενθαρρύνει να κυνηγήσει τα όνειρά της και τις φιλοδοξίες της στον εργασιακό τομέα, είναι και εκείνη πείσμων και δηλώνει χαρακτηριστικά ότι «θα συνεχίσει να περνά συνεντεύξεις, θα κοπανάει το κεφάλι της στον τοίχο, μέχρι να σπάσει ο τοίχος».

Όταν πήρε πια τη δουλειά, που ήθελε, απόκτησε επιτέλους εμπιστοσύνη στον εαυτό της και αφέθηκε να την απορροφήσει η δουλειά της. Ως ζευγάρι απομακρύνθηκαν μοιραία και εκείνος κυρίως δεν έβλεπε πια και τόσο σημαντικό «να τρίβουν τα σώματά τους». Εκείνη άρχισε να νιώθει άσχημη, αν και ήταν μια χαρά κοπέλα. Υπάρχει μια ανθρώπινη κίνηση για να μας κρατά ζωντανούς και να μας αποτρέψει να βλάψουμε ο ένας τον άλλον.

Το έργο εξελίσσεται σε ένα είδος stand up tragedy, ένα θεατρικό "παιχνίδι" που με σαρκασμό, ειρωνεία και κωμικά στοιχεία αναδεικνύει τις τραγικές, υπαρξιακές καταστάσεις, αποσκοπώντας στο να ξεβολέψει τον θεατή από τη θέση του και να τον αναγκάσει να σκεφτεί πάνω στις τραγικές πτυχές της καθημερινότητάς του.

Τα καλά παλιά χρόνια, όταν υπήρχε διαφωνία, έκαναν οι σύζυγοι έναν καυγά και το λύνανε. Τώρα πια μιλούμε για γυναικοκτονίες και ανδρικό ευνουχισμό.

Η ηρωίδα του έργου αποφασίζει να μην θεωρείται απούσα από τη ζωή της, να μην δέχεται να βάλλεται από την χειριστική συμπεριφορά του συντρόφου της, που αίφνης αποφασίζει να περιποιείται και καλά τον εαυτό του, να φορά κοστούμια και να κάνει λεύκανση στα δόντια του, μόνο και μόνο για να εγείρει ζήλεια και μιαν ανασφάλεια σε εκείνη. Οι κινήσεις του μυρίζουν πόλεμο, όχι γιατί δεν είναι γενικά αποδεκτές, αλλά γιατί γίνονται επί τούτου, σαν μια στάση ζωής εναντίον της. Η απόφασή της να εγκαταλείψει ένα κοινωνικό πλαίσιο, όταν αυτό γίνεται επιζήμιο για εκείνη και τα παιδιά της επιφέρει την ολική καταστροφή.

Στο Stand up tragedy υπάρχει η πολυπροσωπία μέσω ενός προσώπου. Ο ερμηνευτής υποδύεται διαφορετικές φιγούρες – ρόλους που αντιπροσωπεύουν κοινωνικές ή ψυχολογικές δυνάμεις. Εδώ η ηρωίδα με την αναστροφή του κεφαλιού, γίνεται πότε ο σύντροφός της, πότε η ίδια με διαφορετική φωνή και ερμηνεία. Της δηλώνει αυτός ότι την αγαπά και ότι «δεν θα πάρει ποτέ τα παιδιά από εκείνον».

Η ερμηνεία της Νατάσας Εξηνταβελώνη είναι συγκλονιστική, ρεαλιστική, επιθετική σε μια κοινωνία φτιαγμένη από τους άνδρες για τους ίδιους. Είναι μαγικό πώς επεξεργάζεται μπροστά στα μάτια των θεατών τον ρόλο της και τον γεννά επί σκηνής, ενώ φροντίζει και την απαραίτητη αποστασιοποίηση.

Έχοντας προετοιμάσει τους θεατές της να μην τρομάξουν, ανοίγοντας τα φώτα στην πλατεία, λέγοντάς τους ότι, ό, τι θα τους διηγηθεί «δεν συμβαίνει τώρα κι ούτε στους ίδιους,» ξεκινά την διήγηση ενός ειδεχθούς εγκλήματος. Ένα προμελετημένο έγκλημα, καλά σχεδιασμένο, ένα έγκλημα εκδίκησης, ενός άρρωστου μυαλού, ενός μυαλού που αρρωσταίνει από τις κοινωνικές συμβάσεις , την αποτυχία, που δεν δικαιολογείται στον άνδρα και αυτό έχει σαν συνέπεια να κατεδαφίσει το οικοδόμημα, που θεωρεί δική του κατασκευή και προσωπικό του επίτευγμα.

Ένα συγκλονιστικό έργο, που καλεί σε συλλογισμό για το πού οδεύει μια πατριαρχική κοινωνία, που κυρίως ρυθμίζεται με κώδικα τη βία της επικράτησης.

Μια παράσταση, που δεν πρέπει να χάσει κανείς, μήπως και αναλογιστούμε πάνω στην ανθρώπινη φύση, τις κοινωνικές επιταγές, τον καπιταλισμό και τις μακάβριες προεκτάσεις τους.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Girls & Boys του Dennis Kelly
Με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Φωτογραφίες – Βίντεο: Δέσποινα Σπύρου
Video Editing: Μαριάνα Τρούμπη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση
Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης

Social Media: Renegade Media

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Στα βίντεο της παράστασης εμφανίζονται η Κάτια και ο Νικόλας.

Θερμές ευχαριστίες στους: Δημήτρη Πασσά, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ολυμπία Γαϊτανίδη, Μπάμπη Χριστακόπουλο και Κατερίνα Μάμαλη.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Αλάμπρα,

Στουρνάρη 53, Αθήνα

21 0522 0120

Παραστάσεις: από 17 Απριλίου
Παρασκευή & Σάββατο | 21:00
Κυριακή | 19:00

Διάρκεια: 90’

Τιμές εισιτηρίων:
18€ κανονικό | 16€ μειωμένο

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/girls-boys/

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
kokolakispr@yahoo.gr | kokolakispr@gmail.com