Είδαμε την παράσταση "Εκτροφείο τεράτων" του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παπαδογιάννη

Σε παγκόσμια πρώτη ανέβηκε το θεατρικό έργο "Εκτροφείο Τεράτων" του Γιάννη Παπάζογλου, την σκηνοθεσία του οποίου υπογράφει ο Γιάννης Παπαδογιάννης ("Οι Αρουραίοι", "Το Φως του Γκαζιού"). Από 31 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή παιζόταν στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός (Μετρό Κεραμεικός) για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων και μετά στο θέατρο Αργώ.

Ο Γιάννης Παπάζογλου είναι Έλληνας συγγραφέας και δικηγόρος, γνωστός κυρίως για τα θεατρικά του έργα, όπως τα "Ταξίδι στην έρημο", "Εξόριστοι" και "Εκτροφείο Τεράτων", τα οποία συχνά πραγματεύονται σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας με ωμή αλλά και ποιητική γλώσσα, εστιάζοντας στην κρίση αξιών, τη βία και την αφύπνιση των ανθρώπων προκειμένου να αντιληφθούν τον κίνδυνο και να αντιδράσουν.

Το "Εκτροφείο Τεράτων" πρόκειται για ένα απόλυτα σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό θρίλερ με ψυχολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, που δυστυχώς είναι πολύ γνωστές σε όλους μας, σε κάποιους δε ανάλογα με το πόσο ανταγωνιστικός είναι ο χώρος είναι ιδιαίτερα καθοριστικές για τη ζωή τους . Το έργο διερευνά τα διλήμματα, τους φόβους, τις υποχρεώσεις και τις θυσίες μιας μοντέρνας γυναίκας προκειμένου να πετύχει να ανέβει στην ιεραρχία της καριέρας της. Θα απαρνηθεί τον εαυτό της και τις ηθικές της αρχές; Τελικά η ζωή που κυνηγά τόσο σθεναρά είναι επιτυχία πραγματική ή κατάρα;

Μπορεί να αναρωτηθεί ο καθένας από εμάς μέχρι που θα έφτανε για να «πετύχει στην καριέρα του»; Πόσο υπερεκτιμημένο είναι αυτό τελικά; Μήπως ένα ολόκληρο σύστημα μας έχει αιχμαλωτίσει σε ένα άρρωστο γρανάζι;

Το έργο

Μια γυναίκα. Υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος. Νυχτερινές υπερωρίες. Καταναγκαστικές. Παρέλαση φαντασμάτων. Οι άνδρες που την έχουν στοιχειώσει. Οι θύτες και τα θύματα. Σε διαρκή εναλλαγή ρόλων. Απολογισμός ζωής. Η καριέρα υπεράνω όλων. Ο έρωτας ως ανάμνηση. Η κρίση γιγαντώνεται. Υπαρξιακή… Οικονομική… Κοινωνική… Ο κόσμος εξεγείρεται. Διαδηλώνει. Πολιορκεί στην τράπεζα. Μολότοφ και χημικά. Γύρω γύρω η νεολαία που εξαγριώνεται, που σηκώνει το ανάστημά της διεκδικώντας τη ζωή που της έκλεψαν. Το ισοζύγιο του βίου παθητικό. Λύτρωση πουθενά. Αρπάζεται απ’ τα ξέφτια της μνήμης. Ένα κομμάτι τζαζ και οι παιδικές ζωγραφιές. Το πατρικό της σπίτι με το φοίνικα, Η ασφάλεια, αφέλεια που έχει πια στερηθεί. Ο κλοιός σφίγγει. Ασφυξία. Μια ανάσα. Ανέβασμα στην ταράτσα. Καθόλου τυχαία η επιλογή της τράπεζας, που θεωρείται πυλώνας ενός τοξικού συστήματος. Ήχοι από ερπύστριες. Οι καπνοί της ήττας απλώνονται στην πόλη. Ήττας προσωπικής και συλλογικής.
Η νύχτα αποδεικνύεται ένα απέραντο εκτροφείο τεράτων.

Το τέρας γιγαντώνεται μέσα μας, ενώ η νύχτα έξω αλυχτά την απελπισία του νέου ανθρώπου , που νιώθει να ασφυκτιά ήδη βλέποντας την παγίδα που του έχουν στήσει και την οποία δεν φαίνεται να μπορεί να αποφύγει. Το περιβάλλον γίνεται ο καθρέφτης της ηρωίδας και η ηρωίδα του περιβάλλοντος .

Η Παράσταση

Γίνεται μια αναδρομή από το παρόν στο παρελθόν για να φτάσουμε στην τραγική μοίρα της κάθε ηρωίδας, είτε αυτή καπνίζει στην ταράτσα της τράπεζας, είτε φωνάζει στους δρόμους, θρηνώντας τη μοίρα , που δεν θέλει να πιστέψει ότι θα την υποστεί.

Τα τέρατα γεννιόνται μέσα στις εταιρίες και θεραπεύονται, όσο αυτό είναι εφικτό μέσα σε θεραπευτήρια.

Όταν κάποιος αφιερώνεται στην εργασία του, στο κυνήγι της καριέρας χάνει φίλους, συγγενείς και μένει να πορεύεται με μια μοναξιά, που ευνουχίζει και την προσωπική του ανυπόστατη ζωή.

Η Αθηνά Ασημάκη στο ρόλο της ηρωίδας προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο τεράτων. Ζει όλες τις καταστάσεις πίεσης και αυταπάρνησης. Ακούγεται το τραγούδι του "Les Feuilles Mortes" σε στίχους του Jacques Prévert « Quand tu m’ aimais et je t’ aimais», καθώς θυμάται έναν έρωτα όταν τον αγαπούσε και την αγαπούσε, αλλά « η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο τα βήματα των χωρισμένων εραστών. Η ηρωίδα είναι αποφασισμένη να τρέξει με οποιοδήποτε κόστος στην κορυφή της ιεραρχίας. Είναι μια κανονική γυναίκα, που το μόνο που θα την ξεχώριζε από άλλες θα ήταν η θέση που θα μπορούσε να διεκδικήσει στον χώρο εργασίας της, στην τράπεζα. Θα ήταν η λάμψη μια υψηλής θέσης. Αυτό και μόνο είχε ανάγκη.
Ο Γιάννης Παπαδογιάννης επιδίδεται σε μια γκάμα διαφορετικών ερμηνειών σε διαφορετικούς ρόλους, εκείνο του νοσηλευτή, του προέδρου στην τράπεζα, του φύλακα, του διαδηλωτή, του εκβιαστή .

Η ηρωίδα με τον διευθυντή της απολαμβάνουν το καινούργιο Beaujolais Nouveau ενώ έξω από την τράπεζα γίνονται βίαια επεισόδια. Η ανησυχία της ηρωίδας για την περιρρέουσα βία καθησυχάζεται από τον διευθυντή της, καθώς «η τράπεζα είναι ένα απόρθητο φρούριο». Μπορεί να γίνεται έξω κοινωνική ταραχή και να νιώθει κάποιος προφυλαγμένος σα να είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας;

Εκείνη διαδέχτηκε στη θέση της την παλιά διευθύντρια, που « χάθηκε» μυστηριωδώς. Το τηλέφωνο του διευθυντή χτυπά με τον ήχο των Pink Floyd – Money. Όλα για το χρήμα πια. Ο μόνος θεός, Η μόνη αξία. Αποφεύγει να επιστρέψει στο σπίτι του επικαλούμενος τις αναταραχές, γύρω από την τράπεζα. Μιλά για τον βαλτωμένο του γάμο με την κόρη του Αντιπροέδρου της τράπεζας. Ένας γάμος συμφέροντος, που κρατά τα προσχήματα. Η νεαρή αισθάνεται η πουτάνα του καθώς λέει και κάπως έτσι την αντιμετωπίζει και αυτός. Με αυτό που λέει δείχνει πόσο στερημένος αισθημάτων είναι και εκείνος. Συμφωνούν ότι αυτοί είναι πραγματιστές και υπακούουν στην εξουσία των αριθμών, ενώ οι καλλιτέχνες είναι αιθεροβάμονες.
Εκείνη είναι προσκολλημένη σε έναν παλιό ρομαντικό έρωτα με έναν πιανίστα πριν από χρόνια. Αυτή η εμμονική της ανάμνηση αντιπροσωπεύει τον ανεκπλήρωτο πια για εκείνη έρωτα μετά τις επιλογές που έχει κάνει. Πέρα από τον συναισθηματικό και σεξουαλικό ευνουχισμό τώρα καλείται ως διευθύντρια του τομέα της και εκείνη να επιλέξει πέντε άτομα για απόλυση ως ανεπαρκή για τις περικοπές της εταιρίας . Εκείνη αισθάνεται ότι προδίδει, ενώ από την άλλη φοβάται για την ασφάλειά της.

Στο συρτάρι της βλέπει προσωπικές φωτογραφίες, νιώθει απειλή και πανικοβάλλεται.

Με έναν τρόπο ο Γιάννης Παπαδογιάννης ως φύλακας και ως παλιός εργαζόμενος μαζί με την φοβισμένη διευθύντρια Αθηνά Ασημάκη κατορθώνουν να αποδώσουν ένα εφιαλτικό κλίμα εργασίας, όπου ο ένας φοβάται τον άλλον, όπου για να επιβιώσουν οι υπάλληλοι κάνουν όρκο σιωπής, ενώ «οι καταδότες παίρνουν bonus» και εξαγοράζονται με τρία μηνιάτικα.

Στην ταινία Ένας Υπέροχος Άνθρωπος (A Beautiful Mind, 2001), που σκηνοθέτησε ο Ρον Χάουαρντ, μια βιογραφία του μαθηματικού Τζον Νας σχετικά με τον ψυχισμό ενός ανθρώπου εγκλωβισμένου ανάμεσα στην μεγαλοφυΐα και την ψευδαίσθηση αναφέρεται ότι τα απωθημένα, οι εμμονές μας γίνονται τα φαντάσματα που μας στοιχειώνουν, μας διώκουν, μας καθορίζουν. Έτσι τα όνειρα της ηρωίδας, γίνονται σταδιακά οι εφιάλτες της. Οι όποιες παραχωρήσεις της μετατρέπονται σε ενοχές και οι κρίσεις της σε διώκτες της . Την καταδιώκει η εικόνα του ανθρώπου, που έκρινε ανεπαρκή στην εργασία, καθώς τον βλέπει να υποφέρει από την πείνα να τρώει από τα σκουπίδια, να είναι άστεγος.

Δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί αφουγκράστηκαν την εφιαλτική πραγματικότητα του βραβευμένου συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου και επιχείρησαν με επάρκεια να τη φέρουν στη θεατρική σκηνή.

Ο Γιάννης Παπαδογιάννης πέρα από την λειτουργική σκηνοθεσία ανέλαβε τα φώτα και τη μουσική επιμέλεια παράλληλα με μια ποικιλία ρόλων και διαφορετικών ερμηνειών , ενώ η Αθηνά Ασημάκη απέδωσε τον φαύλο κύκλο του θύτη και του θύματος. Έτοιμη να αδράξει την ευκαιρία και για την ανέλιξη και να απαρνηθεί την ίδια την υπόστασή της.

Ενδιαφέρουσα η πρωτότυπη μουσική του Πάνου Δορμπαράκη επέτεινε το εφιαλτικό και εναγώνιο κλίμα ενός εργασιακού θρίλερ.

Η ανερμάτιστη καπιταλιστική κοινωνία γεννά ανθρωποφαγικά τέρατα μέρα και νύχτα, χωρίς καμία αιδώ και κανένα ηθικό εμπόδιο με όποια συνέπεια αυτό συνεπάγεται.

Συντελεστές:

Κείμενο: Γιάννης Παπάζογλου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης

Σχεδιασμός φώτων/Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδογιάννης

Ενδυματολογική Επιμέλεια: Αθηνά Ασημάκη

Δημόσιες Σχέσεις - Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση

Παραγωγή: JAGProductions

Γραφικές Τέχνες: Γεώργιος Λουκόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηνά Ασημάκη

Σκηνικά: PixelForgeLaserworks

Κατασκευή κοσμημάτων: Χριστίνα Τριανταφυλλοπούλου

Φωτογραφία: ΑΠ Studio – Στάθης Στασινός

Πρωτότυπη Μουσική από τον Πάνο Δορμπαράκη

Ερμηνεύουν:

Αθηνά Ασημάκη

Γιάννης Παπαδογιάννης

Πληροφορίες:

Θέατρο ΑΡΓΩ, Ελευσινίων 13-15, Αθήνα 104 37 (πλησίον Μετρό Μεταξουργείο)

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Παραστάσεις: κάθε Πέμπτη στις 20:00

Εισιτήρια:

Γενική είσοδος: 15 €

Μειωμένο (άνω των 65 ετών, φοιτητές, άνεργοι, ΑΜΕΑ, σπουδαστές δραματικών σχολών): 12 €

Ομαδικές κρατήσεις (άνω των 6 ατόμων): 12 €

Ατέλειες ΣΕΗ: 8€

Κρατήσεις θέσεων: στο ταμείο του θεάτρου ή στο more.com:

Τηλέφωνο θεάτρου: 210- 5201684