Είδαμε την παράσταση "Δικαίωμα στη λήθη" της Δέσποινας Αποστολίδου
Στο Θέατρο Άβατον | Σε σκηνοθεσία της Νάνσυς Ρηγοπούλου
✍🏻 Γράφει: η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή
Ένα σύγχρονο έργο, εμπνευσμένο από πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων με ψυχική ασθένεια. Ένα έργο που προκύπτει μέσα από έρευνα σε μια σύγχρονη εκπομπή, όπου οι ψυχικές ασθένειες αποκαλύπτονται πια, ενώ μέχρι πρότινος μόνο και μόνο από φόβο και από ντροπή αποκρύπτονταν. Πώς αισθάνονται οι ψυχικά νοσούντες, ποιοι είναι αυτοί ; Μήπως είναι περισσότεροι από όσο νομίζουμε; Πώς τους αντιμετωπίζουμε; Πώς νιώθουν εκείνοι; Πόσο κοινωνικά περιχαρακωμένοι είναι; Πολλά τα ερωτήματα, που προσπαθούν αν θιγούν μέσα στην παράσταση με ευαισθησία και ενσυναίσθηση.


Το έργο
Σε ένα ιδιόμορφο πλατό τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες , μια καλεσμένη και μια παρουσιάστρια θίγουν το θέμα της ψυχικής ασθένειας στο οικογενειακό και στο εγγύτερο περιβάλλον τους. Μιλούν για την εμπειρία τους, ενώ απενοχοποιούν την ψυχική ασθένεια διαπιστώνοντας ότι απαντάται συχνά γύρω μας.
Σκοπός της εκπομπής είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης μέσα από πραγματικές εμπειρίες ανθρώπων.
Με οδηγό το χιούμορ, την συγκίνηση, την ένταση, τις παύσεις οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται. Πόσο εύκολο είναι να μιλήσει κάποιος χωρίς ντροπή και φόβο και προκατάληψη για την ψυχική ασθένεια;
Πόσο καθορίζεται αυτό από την κοινωνική αποδοχή;
Η ροή της εκπομπής διακόπτεται από μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών, εργαζομένων
ψυχικής υγείας, από την Ελλάδα του 1924 μέχρι και σήμερα. Κλεφτές ματιές σε μια
διαφορετική πραγματικότητα.
Η παράσταση
Το έργο εξελίσσεται σε ένα λευκό δωμάτιο ενός στούντιο, όπου γίνεται η εκπομπή γύρω από την ψυχική ταραχή και ασθένεια διαφόρων ανθρώπων.
Το σκηνικό της Τζίας Τσουρουνάκη παραπέμπει σε ένα ουδέτερο σκηνικό, όπου πάνω σε αυτό αποκαλύπτονται οι ιστορίες, ή ακόμα και ένα λευκό κελί φυλακής, εννοώντας τον εγκλεισμό και τους περιορισμούς της ψυχικής ασθένειας, ή ένα λευκό κελί ψυχιατρείου.
Στην αρχή «ανακρίνεται» ή μάλλον ερωτάται η καλεσμένη της εκπομπής (Δέσποινα Αποστολίδου), παραθέτοντας τη δική της ιστορία, πώς εκδηλώθηκε η ψυχική ταραχή, πώς αγνόησε τα red flags, γιατί δεν τα αξιολόγησε σωστά, πώς διέλαθε της προσοχής της η ψυχική ασθένεια και τελικά πώς επέτρεψε να γίνει το ανεπανόρθωτο, γεγονός που τη γέμισε τύψεις και πόνο. Οι ιστορίες που διηγείται είναι πραγματικές και ο τρόπος με τον οποίο έρχονται πάνω στην σκηνή ρεαλιστικός. Το ύφος της ηθοποιού είναι ανήσυχο, προβληματισμένο, έως φοβισμένο.
Όσο εξελίσσονται οι ιστορίες που διηγείται η ηρωίδα κινητοποιεί αντίστοιχα στην παρουσιάστρια (Νάνσυ Ρηγοπούλου ) εσωτερικά ερωτήματα και την καλεί να αναλάβει τη δική της ευθύνη για ό,τι διαμείβεται στη δική της ζωή.
Η πρωτότυπη μουσική της Ελισάβετ Γούναρη δημιουργεί ακριβώς το κλίμα που χρειάζεται για ένα τέτοιο ψυχικό λαβύρινθο με τις σκοτεινές διαδρομές του.
Η παράσταση έχει έναν ρυθμό, που δημιουργεί αγωνία στον θεατή για την εξέλιξή της, ώστε να διαπιστώσει πώς οι άνθρωποι αυτοί, που αναφέρονται στην παράσταση αντιμετώπισαν το ψυχικό τους νόσημα.
Θα κάνουν χρήση του δικαιώματος στη λήθη; Το δικαίωμα στη λήθη είναι νομικός όρος. Εν προκειμένω επιφέρει το τέλος της συζήτησης και τη διαγραφή όλων όσων μέχρι εκείνη την ώρα έχουν αναφερθεί. Αφορά τη διαγραφή των προσωπικών δεδομένων ενός ανθρώπου, δεδομένων που τον χαρακτηρίζουν και αποτελούν υπόμνηση του παρελθόντος του, που έχει επιπτώσεις στην αξίωση του ατόμου αυτού. Πρόκειται για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και το δικαίωμα του ατόμου να ζει και να ενεργεί χωρίς να αφήνει μόνιμα «ψηφιακά ίχνη» και «ψηφιακές σκιές». Αφορά το έννομο συμφέρον ενός προσώπου να μην είναι εσαεί εκτεθειμένο σε βλάβη της τιμής και της υπόληψής του λόγω της διαρκούς δημοσιοποίησης πληροφοριών που είχαν νομίμως δημοσιευτεί στο παρελθόν. Το δικαίωμα αυτό αναφέρεται στο δικαίωμα διαγραφής μιας πληροφορίας ύστερα από ένα χρονικό διάστημα αλλά και στο δικαίωμα να μη συσχετίζεται κανείς με πληροφορίες που δεν είναι πλέον επίκαιρες.
Η ερωτηθείσα, Δέσποινα Αποστολίδου, θα χρησιμοποιήσει το νόμιμο δικαίωμά της τη λήθη;
Θα ζητήσει να διακοπεί η συζήτηση;
Η συνεργασία των δυο κοριτσιών, της Δέσποινας Αποστολίδου , που κρατά το ρόλο της προσκεκλημένης στην εκπομπή, και είναι και η συγγραφέας τους έργου και της Νάνσυς Ρηγοπούλου, που είναι η παρουσιάστρια, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης της παράστασης φαίνεται να είναι αγαστή και απόλυτα λειτουργική.
Δημιουργείται η ανάλογη ένταση, ώστε να δούμε που καταλήγει αυτή η ανασκαφή στα εσώψυχα της καλεσμένης στην εκπομπή, αλλά και τί ερωτήματα προκύπτουν για την δημοσιογράφο και ενδεχομένως για το κοινό.
Ένα πραγματικά ευαίσθητο κείμενο και μια λεπτή χειρουργική σκηνική παρουσίαση.
Συντελεστές:
Κείμενο: Δέσποινα Αποστολίδου
Σκηνοθεσία: Νάνσυ Ρηγοπούλου
Παίζουν: Νάνσυ Ρηγοπούλου, Δέσποινα Αποστολίδου
Πρωτότυπη μουσική: Ελισάβετ Γούναρη
Σκηνικά: Τζία Τσουρουνάκη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Νάνσυ Ρηγοπούλου
Κοστούμια: Niccolò Patissi
Βοηθός σκηνοθέτη / social media: Άκης Χαλκιάς
Φωτογραφίες: Μαρία Μονάντερου
Trailer: Μύρα Δοϊτσίδου, Θάνος Κοφινάς
Γραφιστική επιμέλεια: Λασκαρίνα Καπετοπούλου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Πληροφορίες Παράστασης:
Από Τρίτη 17/02 έως Τρίτη 17/03.
Ώρα έναρξης 21.00
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική Είσοδος: 12€
Φοιτητικό, Άνω των 65 ετών: 10€
Ανέργων, ΑΜΕΑ, Ατέλειες: 7€
*Ειδικές τιμές εισιτηρίων για ομαδικές κρατήσεις κατόπιν συνεννόησης.
* Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-3412689, 6949681428
Προπώληση εισιτηρίων : more.com
Διάρκεια παράστασης : 70 λεπτά
ΘΕΑΤΡΟ ΑΒΑΤΟΝ
ΕΥΠΑΤΡΙΔΩΝ 3, 11854 ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ (300μ. από το μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210-3412689
Email: avatontheatre@gmail.com
Social Media:
Επικοινωνία
“Είμαστε κοντά σε κάθε σκηνή
που ζωντανεύει τον πολιτισμό.”
Ακολουθήστε μας
Newsletter
© 2025. All rights reserved.


