Είδαμε την παράσταση "Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας" στο θέατρο Τζένη Καρέζη

Ο Εντουάρ Λουί (Édouard Louis), γεννημένος το 1992, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς και πολυσυζητημένους συγγραφείς της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας. είναι γνωστός για τα «κοινωνικά μυθιστορήματά» του, όπως το "Η Ιστορία της βίας" και το "Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου", έργα πάντα με θέμα την εμπειρία της φτωχής εργατικής τάξης. Ο συγγραφέας εξερευνά τη βία (κοινωνική, ταξική και οικογενειακή), τη μητρότητα, την σιωπή, τη ντροπή, και την αναζήτηση της ελευθερίας μέσα από ένα έργο που μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και σήμερα, το να είσαι γυναίκα δεν είναι αυτονόητο. Είναι αγώνας. Είναι μεταμόρφωση.

Το έργο

Το «Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας» είναι ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό έργο του Γάλλου συγγραφέα Εντουάρ Λουί, που αφηγείται την ιστορία της μητέρας του, που ζει σε συνθήκες φτώχειας και ανδρικής κυριαρχίας, και στα 44 της αποφασίζει να αλλάξει τη μοίρα της. Από την αρχή ξεκαθαρίζει, « Ας τελειώνουμε με την Αλλενκούρ (Hallencourt), την περιοχή της Γαλλίας, όπου γεννήθηκε. Θέλει να ξεκαθαρίσει το προσωπικό του τραύμα, που συνδέεται με το τραύμα και τη δυστυχισμένη ζωή της μητέρας του. Πρόκειται για το χρονικό μιας γυναίκας που παλεύει
να επιβιώσει –και τελικά να υπάρξει– σε έναν κόσμο που της έμαθε από παιδί να σωπαίνει.
Από την καταπιεστική επαρχία μέχρι τη μάχη της καθημερινής επιβίωσης, η διαδρομή της είναι γεμάτη μικρές εξεγέρσεις, σιωπές, θυσίες και αλήθειες που καίνε. Αυτή η διαδρομή της έει ενδιαφέρον και για τη διαμόρφωση του ίδιου του συγγραφέα.

Η μητέρα του εξεγείρεται ενάντια στην καταπίεση της φτώχειας, της τάξης και της πατριαρχίας. Μέσα από τις θυσίες της αναζητά με τον τρόπο της την ελευθερία της. μεταμορφώνοντας τη ζωή της μέσα από μικρές και μεγάλες πράξεις αντίστασης, θυσίες και την αναζήτηση της ελευθερίας, ένα έργο που τιμά τη δύναμη της γυναικείας επιβίωσης και αυτοδιάθεσης.

Η παράσταση

« Ήταν σίγουρη πως άξιζε μια άλλη ζωή, πως αυτή η ζωή υπήρχε κάπου αφηρημένα σε έναν εικονικό κόσμο, πως ένα τίποτα θα αρκούσε για να την αγγίξει, και πως η ζωή στον πραγματικό κόσμο ήταν αυτό που ήταν κατά λάθος.»

Ο γιος της (Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος), ο ίδιος ο συγγραφέας, ανακαλεί τη ζωή της στη σκηνή. « Όλα άρχισαν από μια φωτογραφία. Την είχες τραβήξει εσύ πριν γεννηθώ.[…] Νομίζω πως είχα ξεχάσει πως είχες υπάρξει ελεύθερη πριν τη γέννησή μου. Ευτυχισμένη. […] Πέρασες από την αδελφική βία και εξαθλίωση σε εκείνη της κοινωνίας και της “αρρενωπότητας” του πατέρα.»

Η μητέρα (Ελένη Κοκκίδου), συγκλονιστική στην εγκατάλειψή της, με ένα τσιγάρο στο στόμα να είναι ένα ον που απλά υπηρετεί την οικογένεια, ενώ μοιάζει μέσα της να συσσωρεύει αγανάκτηση και να γιγαντώνει ένα μεγάλο «γιατί», που θα την ωθήσει ακολουθώντας την επιλογή του γιού της να απελευθερωθεί τελικά.

Πώς θα μπορούσαν τέτοιες σκηνές να καθορίσουν τον συγγραφέα και τις πολιτικές, κοινωνικές και ερωτικές του επιλογές; Θεωρεί ότι και εκείνος ακόμα ήταν μέρος της καταστροφής της, χωρίς τη θέλησή του. To “always somewhere” των Scorpions συνοδεύει την σκέψη και την κίνησή του. Αυτός χαϊδεύει μια στάχτη στην άκρη της σκηνής και η μητέρα έρχεται στην σκηνή καπνίζοντας. Αυτός τη φέρνει στη σκηνή από εσωτερική του ανάγκη.

Ο μικρός του αδελφός δεν παραλείπει να του λέει ότι όλος ο κόσμος γελά μαζί του γιατί είναι “αδελφή”. Το κάθε πρόσωπο αυτής της οικογένειας έκανε τον δικό του αγώνα. Ο συγγραφέας το δικό του , ο άλλος αδελφός για να μην δείξει ότι του μοιάζει και η μάνα μια σκλάβα να καπνίζει σε αυτή την καλύβα. Ήταν μια σκατοζωή για τη μάνα του, αλλά και για τον ίδιο, που θα ήθελε να είχε γεννηθεί κάποιος άλλος. Κάνει ό,τι μπορεί για να μην μοιάσει στον πατέρα του και τα άλλα του αδέλφια, έτσι έφτασε να του αρέσουν τα αγόρια. Όλη του τη ζωή ο Εντουάρ προσπαθούσε να καταλάβει ποια είναι η μητέρα του και τί έχει βιώσει. Η μάνα μαγειρεύει μόνο μακαρόνια, φτώχεια καταραμένη. Μικρός που ήταν τη ρώταγε τη μητέρα του «αν κοιμούνται τα εργοστάσια τη νύχτα» και εκείνη απαντούσε ότι ποτέ δεν κοιμούνται. Ο αδελφός του θα γινόταν όπως ο πατέρας τους αλκοολικός και βίαιος. Η μάνα όλο έλεγε ότι ήταν από αρχοντική οικογένεια, αλλά μετά ήταν πάντα δυστυχισμένη, ως την ώρα που αποφάσισε ότι «τέρμα τα ψέματα, τέρμα οι έρωτες, τέρμα το ξύλο». Και ο δεύτερός της άντρας ήταν και αυτός αλκοολικός. Στην αρχή όλα καλά, αλλά στη συνέχεια την ξευτίλιζε μπροστά σε όλους, καθώς την αποκαλούσε «χοντρή, βουβάλα και λαϊκή» . Πέρναγε πολύ δύσκολα και για να κερδίζει κάποια χρήματα ξεσκάτιζε τους γέρους του χωριού. Ο συγγραφέας τη νιώθει, τη συμπονά, την ακολουθεί στα δύσκολα βήματά της. Η τηλεόραση ήταν η πρώτη διαφυγή έως τελικά να ακολουθήσει τον γιο της στο Παρίσι. Θα καταφέρει να αλλάξει ζωή. Το τραγούδι των Scorpions” in trance “ δηλώνει αυτή την μετάβαση και των δυο τους. Στο Παρίσι θα μπορούν και οι δυο να ζήσουν όπως θέλουν.

Οι κινήσεις και των δυο είναι προσωπικές, έχουν μια δομημένη συγγενική σχέση , που αντανακλά από μεριά του γιου σεβασμό και νοιάξιμο, ευθύνη και συμπόνια και από τη μεριά της ταραγμένης μητέρας, ανησυχία, εκνευρισμό, προσπάθεια να παραμείνουν αυτή και τα παιδιά της σε καλή κατάσταση, με την ελπίδα ότι θα σωθεί. Το πατριαρχικό καθεστώς είναι σαρωτικό για τις γυναίκες και τους ομοφυλόφιλους, δυστυχώς μοιράζονται την ίδια βία. Το έργο έχει κυκλική πορεία. Δεν θα ξαναμείνουν πια στην Αλλενκούρ (Hallencourt). Τέρμα η αποχαύνωση μπροστά στην TV, μια άλλη ζωή αφύπνισης μπορεί να ξεκινήσει. Εξαιρετική η μετάφραση της Στέλας Ζουμπουλάκη έχει μεταφράσει και άλλα έργο του Εντουάρ Λουί για τις εκδόσεις Αντίποδες όπως « Η Ιστορία της βίας», «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», « Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική», «Αλλαγή : μέθοδος» και η «Μονίκ δραπετεύει» και νομίζω ότι η μεταφράστρια έχει αφουγκραστεί ουσιαστικά τον συγγραφέα. Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Σωτηρίου για άλλη μια φορά, καταπιάνεται με ένα ακόμη τολμηρό και βαθιά συγκινητικό σύγχρονο γαλλικό έργο και πέτυχε να να δημιουργήσει μια πραγματικά στοργική και προσωπική σκηνή . Συνέδραμε σε αυτό με τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Κέννυ Μακλέλαν, με το εσωτερικό ενός σπιτιού, με τον εσωτερικό φωτισμό του ο Νίκος Σωτηρόπουλος και ο Αλέξανδρος Καζάκος με τη μουσική του. Εξαιρετική η κίνηση του Έντι Λάμε, με ωραίο διαχωρισμό της ηλικίας των δυο πρωταγωνιστών με μεγάλη ευελιξία και ειλικρίνεια για τον υπέροχο Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο και βαριά, κούραση και απελπισία καταβεβλημένου ανθρώπου για την Ελένη Κοκκίδου , τη μητέρα του στην επαρχία, αλλά και την άλλη, την διαφορετική, την πιο δυναμική με τη νέα της περούκα, με πιο περιποιημένο στυλ για τη νέα ζωή της ίδιας στην πόλη.

Ένα εσωτερικό έργο, πολύ συγκινητικό, με σπάνια ατμόσφαιρα, που απέδωσαν με το ιδιαίτερο στυλ του ο καθένας από τους δυο πρωταγωνιστές.

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο: Εντουάρ Λουί

Μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Σωτηρίου

Σκηνογράφος − Ενδυματολόγος: Κέννυ Μακλέλαν

Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Σωτηρόπουλος

Μουσική: Αλέξανδρος Καζάκος

Κινησιολογία: Έντι Λάμε

Βοηθός σκηνοθέτη: Ιουλιέτα Καραχάλιου

Παίζουν: Ελένη Κοκκίδου, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Τζένη Κόλλια

Οργάνωση παραγωγής: Ελένη Σταυροπούλου

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Graphic Design: Δημήτρης Παγγές

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Digital Marketing: Minor 6 media

Υπεύθυνη Θεάτρου: Κατερίνα Κόλλια

Παραγωγή: Midnight Sun Productions - ARTINFO

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Θέατρο Τζένη Καρέζη | Ακαδημίας 3, Αθήνα

Από 12 Νοεμβρίου

Τετάρτη στις 19:00 | Πέμπτη στις 21:00

Διάρκεια: 90΄ |Για επιπλέον πληροφορίες: 210 363 61 44

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Στο ταμείο του Θεάτρου

Στο More.com: «Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας» | Εισιτήρια εδώ!

Τιμές εισιτηρίων: € 15.00 - € 22.00