Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Ψ.» της Άλκηστης Ηλιάδη , στο Studio Μαυρομιχάλη

Μετά τη μεγάλη θεατρική επιτυχία, το πρωτότυπο έργο της Άλκηστης Ηλιάδη με τίτλο «Ψ.» παρουσιάζεται ξανά με ανανεωμένη διανομή από 10 Δεκεμβρίου 2025 στο Studio Μαυρομιχάλη κάθε Τετάρτη και Πέμπτη για λίγες παραστάσεις! Το «Ψ.» είναι ένα σύγχρονο θεατρικό έργο για δύο πρόσωπα, που με χιούμορ, συγκίνηση, ανατροπές και τραγούδια, που ερμηνεύονται ζωντανά. Μέσα από το έργο μπαίνουμε στον εσωτερικό κόσμο, τον δικό μας και των γύρω μας και εξιχνιάζουμε και ξαραχνιάζουμε τις σκοτεινές γωνιές του. Πλήρως ανανεωμένη η παράσταση, με νέα διανομή και σκηνοθετική ματιά, το Ψ. πλάθει ανάγλυφα μια ιστορία για τα στόματα που (μας) κλείνουν και (μας) κλείνουμε και αναρωτιέται «Ως πότε;» Μια αποκαλυπτική παράσταση ,με μια γλυκόπικρη γεύση σχετικά με όσα δεν αφήνουμε να εκφραστούν και μένουν μέσα μας απωθημένα. Διανθίζονται δε όλα με τραγούδι και χορό δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο μιούζικαλ.

Το έργο

Το «Ψ.» είναι ένα θεατρικό «pasodoble», ένας χορός δηλαδή αντιπαλότητας με τον εαυτό, τη μόνη παράμετρο, από την οποία κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Μια νεαρή γυναίκα συναντά αναπάντεχα ένα υπερβατικό μα και οικείο Πλά-σμα τον Ψ. Την βοηθά να βγει από τη φυλακή της «ντουλάπας» κκαι επιτέλους να σηκωσει το ανάστημά της. Να μιλήσει. Εκείνος της προσφέρει τρυφερά ως μίτο το ταξίδι τους προς το Μέσα.

Ψ. Το παρελθόν είναι άτακτο παιδί. Δε βολεύεται σε συρταράκια. Καθαρί-ζεις και τακτοποιείς συνέχεια νομίζοντας πως έχεις τον έλεγχο της ζωής σου. Κι έτσι τα συρταράκια σου μένουν κλειστά. Τίποτα δε σε αιφνιδιάζει. Γιατί φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα την αλήθεια. Το ίδιο κάνει και η στρουθοκάμηλος.

ΨΟΥΨΟΥΛΑ: Μπα, καθαρίζει συνέχεια κι η στρουθοκάμηλος;

Οι ήρωες:

Ψουψούλα Καθαρίζου – Παρκετέζα

Το καλύτερο Φτερό στην πιάτσα. Βρωμίζει τα καθαρά για να τα ξανακαθα-ρίζει. Μεγαλωμένη τη δεκαετία του ’90, αγαπάει τον Πάτρικ Σουέιζι και το Χάρη Χάρμα. Ζει πολλές παράλληλες ζωές (μέσα στη ντουλάπα της) αλλά έξω από αυτήν…σιωπή. Καλή η φαντασία, αλλά και η πραγματικότητα-πραγματικότητα.

Ψ.

Μυστήριος τύπος με πολλά πρόσωπα. Εμφανίζεται απρόσκλητος και ρωτάει ασταμάτητα.

Συνέντευξη, συνεδρία, συγκατοίκηση ή συνενοχή; Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια σχέση βίαια ιαματική.

Χάρης Χάρμας

Ο δάσκαλος της 6ης Δημοτικού. Ο Χάρης ήταν Χάρμα, αλλά είχε χάλια κάρμα. Η Λιλίκα Καλημέρη, Influencer της Ανατολικής Πελοποννήσου. Οι Λιλίκες και οι Αυλές έχουν τις τύχες τις καλές.

Η παράσταση

Από την αρχή η παράσταση έχει έναν ρυθμό, που συνεπαίρνει αμέσως τον θεατή.
Έχει ανατρεπτική μορφή, δυνατό αλλά λεπτό χιούμορ, που σταδιακά αφήνει τον θεατή να εισέλθει στη «ντουλάπα» του, για να ξεσκαρτάρει ό, τι του είναι οδυνηρό, άχρηστο πια και ψυχοφθόρο. Ό, τι κρατά πολύτιμο χώρο και δεν επιτρέπει την είσοδο σε κάτι νέο και πιο χρήσιμο . Η πρωταγωνίστρια συστήνεται. «Ψουψούλου, Καθαρίζου Παρκετέζα! Το καλύτερο φτερό της πιάτσας»[ …] Ξαραχνιάζω τα ψηλά
( και τα’ απόκρυφα) […] Παρκετέζα για να μην πέσεις τέζα! Κάτω η Χούντα του λεκέ! […] Τα καθαρά βρομίζω, κι έτσι έχω λόγο ισχυρό να ξανακαθαρίζω». Όλη η παράσταση εκτυλίσσεται γύρω από ένα ευέλικτο σκηνικό, που επιμελήθηκε η Πηνελόπη Μωρούτ, μια κατασκευή δίκην ντουλάπας, χώρου απομόνωσης, καταφύγιο και φυλακή. Τα τραγούδια, που κάθε τόσο «σχολιάζουν» τα τεκταινόμενα, έχουν πανέξυπνους και σκωπτικούς στίχους της Άλκηστης Ηλιάδη, της συγγραφέως του έργου, που διατηρεί και τον ρόλο της Ψουψούλας και του αρνητικού αυτής, της Λιλίκας Καλημέρη, φιλόδοξη συμμαθήτρια . Η πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση του Οδυσσέα Αποστολόπουλου ακολουθεί ακριβώς την πρόθεση του έργου, όπως και η αποκαλυπτική, υπέροχη κίνηση και χορογραφία της Πηνελόπης Μωρούτ.

Ο Ψ. (Τάσος Αλατζάς), βλέποντας την Ψουψούλα να δηλώνει ότι νιώθει το κεφάλι της βαρύ, σαν αν έχει καθίσει πάνω του ένας ελέφαντας και βλέποντας την να μην θέλει να βγει από την «ντουλάπα» της, διαγνώνει παραίτηση και την καλεί να εξιχνιάζουν τα παιδικά της χρόνια. Να βρουν δηλαδή το τραύμα, αυτό που όλοι κουβαλάμε και είτε το αντιμετωπίζουμε , είτε επιλέγουμε να το σπρώξουμε κάτω από το χαλί, μέχρι την ώρα που θα σκοντάψουμε πάλι πάνω του. Η σκηνή με τον πλατωνικό παιδικό έρωτα στη δεκαετία του ’90, με γνωστό ηθοποιό, η ταύτιση, η πρώτη απογοήτευση με την εξέλιξη του σήριαλ, την στρέφει προς τους συμμαθητές της. Το body shaming, η πρώτη χυλόπιτα, η αντιζηλία την αποθαρρύνουν και την ευνουχίζουν. Με αυτά και αυτά οδηγήθηκε σε «παιδοψυχολόγους και παιδοθηριοδαμαστές». Μετά από κάθε απογοήτευση έπνιγε τον πόνο της στα γαριδάκια και τα γλυκά. Κληρονομικότητα, ίδια ο πατέρας της έλεγε δηκτικά η μητέρα της. Μικροί τραυματισμοί που συσσωρεύονται και διαμορφώνουν την μετέπειτα πορεία. Στις σχολικές εορτές δεν είχε ποτέ ρόλο, ενώ εκείνη ήθελε πολύ να πρωταγωνιστήσει.

Ένας μόνο δάσκαλος στο σχολείο ο Χάρης Χάρμας (Τάσος Αλατζάς) της έδωσε ρόλο και μάλιστα αυτό του σκιάχτρου, σπάνιο το σκιάχτρο να είναι παχύ. Η αντίζηλος συμμαθήτρια η Λιλίκα Καλημέρη (Άλκηστη Ηλιάδη), κόρη του Δημάρχου, που μονοπωλούσε μέχρι εκείνη την στιγμή όλες τις παραστάσεις και όλους τους πρώτους ρόλους στις γιορτές, της στήνει παγίδα και σωριάζεται στην σκηνή. Κι άλλο τραύμα. Όλοι όμως καλούνται να ζήσουν τις επιλογές τους.

Άλλωστε όπως θα πουν στο τέλος « οι Λιλίκες και οι Αυλές έχουν τις τύχες τις καλές». Τι θα επέλεγε κάποιος να είναι Λιλίκα, καθυποταγμένη μικροαστή με όλα λυμένα, ή μια καημένη αυλικός, ήρωας του ’21 ;
Η καλύτερη διαδρομή τη ζωή είναι η προσωπική διαδρομή για τον καθένα.
Το διαφορετικό πάντα ξενίζει. «Στην ομοιόμορφη κοινωνία, είναι δύσκολη η πολυφωνία.» Τα όνειρα είναι για να τα κυνηγάμε όπως και να έχει και να προσαρμοζόμαστε. Οι δυσκολίες και πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε, τα κριτήρια που διαμορφώνουμε, μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Μια εξαιρετική παράσταση από δυο πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς την Άλκηστη Ηλιάδη και τον Τάσο Αλατζά. Υπέροχες φωνές, εκφραστική κίνηση, βλέμματα με νόημα, ένα πανέξυπνο κείμενο, με αναφορές σε κάθε θεατή, χορογραφία με σημαίνοντα. Ένα μικρό μιούζικαλ, όπου ο θεατής περνά όμορφα με τραγούδια και χορό. Αντίθετα με τη ζωή, εδώ δεν υπάρχει τυχαιότητα, όταν κάποιος αγαπήσει τον εαυτό του, οδηγείται φυσικά εκεί που θέλει και που πρέπει . Μια παράσταση που είναι καλό να τη δουν όλοι από εφηβία και μετά, όλοι όσοι αγαπούν τη μουσική, την εκφραστικότητα, τον υγιή προβληματισμό.

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Άλκηστη Ηλιάδη

Σκηνογραφική επιμέλεια: Πηνελόπη Μωρούτ

Σχεδιασμός φωτισμού: Άλκηστη Ηλιάδη|Τάσος Αλατζάς

Κινησιολογία – Χορός: Πηνελόπη Μωρούτ

Πρωτότυπη μουσική & ενορχήστρωση: Οδυσσέας Αποστολόπουλος

Στίχοι- Ερμηνεία τραγουδιών: Άλκηστη Ηλιάδη

Παίζουν: Τάσος Αλατζάς | Άλκηστη Ηλιάδη

Artwork: Δήμητρα Αποστολοπούλου

Ειδικές κατασκευές: Χρήστος Αποστολόπουλος | Αναστασία Κουρή

Φωτογραφία: Δώρα Δημητρίου

Φωτογραφία: Elisabeth Papagiannidi

Videography - Video editing : Γεράσιμος Δ. Κολαΐτης

Υπεύθυνος Social Media: Δημήτρης Μιχαηλίδης

Make-up artist: Μαρία Νόρρα

Ηχογραφήσεις|Μastering: PROVA MUSIC STUDIOS – Λουκάς Λυμπέρης | Χρήστος Βεντουράς

Κιθάρες: Νίκος Αρβανίτης

Φωνητικά: Οδυσσέας Αποστολόπουλος - Άρις Λεοντόπουλος

Οργάνωση παραγωγής: CICADART

Δείτε το trailer της παράστασης εδώ

Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από τις Eκδόσεις Σοκόλη

Πληροφορίες

Studio Mαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα 11472 , 210 6453330

Πρεμιέρα : 10 Δεκεμβρίου

Παραστάσεις : κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00

Τιμές εισιτηρίων : 18 ευρώ (γενική είσοδος),15 ευρώ (μειωμένο)

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Προπώληση εισιτηρίων: more.com