Από τη θέση του θεατή: «Οιδίποδας» του Robert Icke

Από τις σκηνές της Ευρώπης και της Αμερικής, στη στέγη Ωνάση.

✍🏻 Γράφει: ο Σκηνοθέτης Σάββας Παρίτσης 📍Επιμέλεια κείμενου: η Φιλόλογος Μαρία Παρίτση

Ο Οιδίποδας ως σύγχρονο πολιτικό πρόσωπο παίρνει μέρος σε έναν προεκλογικό αγώνα για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Καθώς οι κάλπες κλείνουν όλα δείχνουν ότι εκείνος είναι ο απόλυτος νικητής.
Κι όμως… Το βαρύ παρελθόν του, σαν εκείνο τού ήρωα της αρχαίας τραγωδίας, καραδοκεί και εμφανίζεται τη στιγμή της απόλυτης δόξας του, οδηγώντας τον στην κατάρρευση.

Ο βραβευμένος Άγγλος θεατρικός σκηνοθέτης και συγγραφέας,Ρόμπερτ ΆικRobert Icke (από τις πιο σημαντικές φωνές του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου) ξαναγράφει την τραγωδία του Σοφοκλή
τοποθετώντας την στον σύγχρονο κόσμο.

Η δράση του έργου διαδραματίζεται τη νύχτα πριν από τα αποτελέσματα των εκλογών.
Ξεδιπλώνεται όλο το προεκλογικό κλίμα.
H οικογένεια του υποψήφιου, ίδια με την οικογένεια του σοφόκλειου Οιδίποδα, η γυναίκα του Ιοκάστη, οι δύο γιοί Ετεοκλής και Πολυνείκης, μια κόρη η Αντιγόνη. Η άλλη κόρη
η Ισμήνη έχει αντικατασταθεί με την γιαγιά Μερόπη.Είναι η γυναίκα που υιοθέτησε τον Οιδίποδα και στην κατά τον Ρόμπερτ Άικ εκδοχή θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας
του Οιδίποδα.

Ποιες είναι οι αντιστοιχίες του αρχαίου ελληνικού δράματος με το έργο του Ρόμπερτ Άικ;
Ο Οιδίποδας κουβαλάει ένα «βαρύ» παρελθόν.
Στέκει στέρεος και βέβαιος για το ποιος είναι, αλλά εντός ολίγου όλα καταρρέουν.
Αυτός που θα έσωζε τον κόσμο τώρα δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του.

Στον «Οιδίποδα» που παρουσιάζεται στη Στέγη Ωνάση, τα πρόσωπα που συνθέτουν την Ελληνική Τραγωδία εμφανίζονται σε έναν σύγχρονο κόσμο και ξεδιπλώνουν τις αναζητήσεις τους, τις ανασφάλειές τους, τον ερωτισμό τους.

Η Ιοκάστη μιλάει για τα πρώτα νεανικά της χρόνια όταν ανήλικη υποχρεώνεται να παντρευτεί έναν κατά πολύ μεγαλύτερο κακοποιητικό άντρα, τον Λάιο, ενώ αναφέρεται με οδύνη στο παιδί που γέννησε και τής το πήρανε. Η Μερόπη (θετή μητέρα του Οιδίποδα) ανατρέχει στα πρώτα χρόνια του γάμου της και στην αδυναμία της
να αποκτήσει παιδιά. Ακολουθεί η υιοθεσία τού Οιδίποδα.

Οι δυο γιοί Ετεοκλήςκαι Πολυνείκης μιλάνε για τις σχέσεις τους στον σύγχρονο τρόπο ζωής και σκέψης. Ο ένας απατάει την σύντροφό του και
ο άλλος έχει σχέση με άτομο του ίδιου φύλου.

Η Αντιγόνη είναι η τρυφερή κόρη απέναντι στον πατέρα Οιδίποδα και στέκεται με στάση αντίρρησης και αμφισβήτησης απέναντι στην μάνα Ιοκάστη.

Ο Κρέοντας υποστηρικτής του πολιτικού Οιδίποδα αμφισβητείται από τον ίδιο για τις προθέσεις του, που τον κατηγορεί ως υπονομευτή.

Ο Τειρεσίας είναι ένας νέος τυφλός οραματιστής, που εισβάλλει απρόσκλητος και προειδοποιεί.
Μιλάει για εκείνα που πρόκειται να συμβούν συνέπεια του παρελθόντος που αγνοείται ή είναι θαμμένο
στο υποσυνείδητο των ηρώων ηθελημένα και αθέλητα.

Το σκηνικό ψυχρό και απρόσωπο με έπιπλα καθημερινής χρήσης σε δημόσιες υπηρεσίες συμβάλλουν στη σύγχρονημεταφορά του έργου αλλά παράλληλα αφαιρούν (ίσως αυτό να είναι το επιδιωκόμενο) την θεατρικότητα. Στην ίδια αντίληψη και οι φωτισμοί, σε λευκό χρώμα όμοιο με αυτό που εκπέμπουν οι λάμπες νέον. Μια μουσική υπόκρουση συνοδεύει τη δράση του έργου διατηρώντας τη διακριτική συμμετοχή της.
Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών κρατούν εν πολλοίς αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή σε ένα έργο που ισορροπεί μεταξύ φιλοσοφικού- κοινωνικού δοκιμίου και θρίλερ.

Από τη θέση του θεατή: «Οιδίποδας» του Robert Icke

Επικοινωνία