Από τη Θέση του Θεατή: "Αντιγόνη" σε σκηνοθεσία και χορογραφία Άλαν Λουσιέν Όγεν
✍🏻 Γράφει: η Μαρίτα Βλάχου
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Αντιγόνη» του Νορβηγού σκηνοθέτη Alan Lucien Øyen, βασισμένη στο έργο του Σοφοκλή, όχι όμως όπως το γνωρίζουμε. Αποτελεί μια ριζοσπαστική ερμηνεία της Αντιγόνης με κείμενο διαφορετικό, σύγχρονο, διαλλακτικό, το οποίο αγκαλιάζεται από την ποίηση του χορού και της μουσικής. Η εναλλαγή του φωτισμού, των χρωμάτων, των ήχων αναδεικνύουν τη λυρικότητα και τον συναισθηματισμό του έργου. Η σκηνή περικλείεται από επτά μεμονωμένες ξύλινες κατασκευές που παραπέμπουν στις πύλες της Θήβας. Τα σκηνικά αξιοποιούνται ενεργά καθ’όλη τη διάρκεια του έργου από τους ερμηνευτές, ενισχύοντας τη δυναμική των κινήσεών τους. Αξίζει να σημειωθεί πως ένας ερμηνευτής βιντεοσκοπεί σε πραγματικό χρόνο συγκεκριμένες χορευτικές σκηνές της παράστασης, δημιουργώντας μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση, καθώς αναδεικνύεται η λεπτότητα των κινήσεων και λεπτομέρεια των εκφράσεων στο πρόσωπο και στο σώμα των χορευτών. Ερμηνεύει ο θίασος winter guests, μια ομάδα παραστατικών τεχνών που ιδρύθηκε από τον σκηνοθέτη και έχει αναγνωριστεί διεθνώς για τη ριζοσπαστική προσέγγισή της στη σκηνική φόρμα.
Στο έργο παρουσιάζεται «[…] μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας της Αντιγόνης […] Όχι μόνο τα λόγια, αλλά και το βάρος τους. Όχι μόνο τη σύγκρουση, αλλά και το κόστος της». Η γυναίκα καλείται να φροντίσει, να υπερασπιστεί και να προστατεύσει την τιμή της οικογένειας, ακόμα κι αν χρειάζεται να εναντιωθεί σε κάθε είδος εξουσίας, να δράσει με αυτοθυσία, να απαρνηθεί τον εαυτό και το σώμα της, προκειμένου να εκπληρώσει κάθε ευθύνη και ρόλο που της έχει ανατεθεί ως αδελφή, κόρη, σύντροφος, σύζυγος, μητέρα, γιαγιά. Η κοινωνία καταγράφει και παρακολουθεί μέσα από μια κάμερα άπραγη, άφωνη και στο τέλος την εξυψώνει ως ηρωίδα στη συλλογική μνήμη, αφού ήταν αδύνατο να την προστατέψει όταν το χρειαζόταν.
Στο έργο, θίγονται ποικίλα ζητήματα που εκκινούν από την αρχαία Ελλάδα και συναντούν τον σύγχρονο κόσμο απαράλλαχτα. Η κακοποίηση, η εκδίωξη όσων διαφέρουν από τη νόρμα, η επιβολή της ανισορροπίας στις δυναμικές των ανθρώπινων σχέσεων, η ανάγκη για πόλεμο, για κατάκτηση, για κέρδος ακολουθούν διαγενεακά την ανθρωπότητα. Τα λάθη των προγόνων συνοδεύουν τους νέους ως βάρος, το οποίο καλούνται να σηκώσουν ατομικά. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να κατακτά (υλικά, σωματικά, συναισθηματικά), προκειμένου να τροφοδοτεί τη ματαιοδοξία της παντοδυναμίας του, ξεχνώντας πως, στο τέλος, το όνομά του θα χαραχθεί ως ουλή στον λαιμό της ιστορίας και το μόνο που θα απομείνει θα είναι κόκαλα και δέρμα που, τελικά, θα δεχθούν τη σήψη στο χώμα, όπως ορίζει η φύση. Ο πόνος, τα δάκρυα, η αβάσταχτη θλίψη, η απελπισία, οι ατέλειωτες κοινωνικές επιταγές που προστάζουν την ανθρώπινη συνείδηση, όλα τελικά θα βυθιστούν στο απόλυτο σκοτάδι, θυμίζοντάς μας πως ο θάνατος είναι αυτός που εξισώνει κάθε έμβιο ον.
Τελικά τι αντιπροσωπεύει η Αντιγόνη; Ανθρωπιά, ταπεινότητα, αξιοπρέπεια. Η τελευταία, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, βρίσκεται συνεχώς υπό αίρεση και διάβρωση, έτσι η ανάδειξη των αντιπαραθέσεων και των συγκρούσεων των παλαιότερων, ίσως μπορούν να μας διδάξουν κάτι και σήμερα. Μέσα στο σκοτάδι της καθημερινότητας, κρύβεται ένα μικρό φως ελπίδας που μπορεί να φωτίσει ένα νέο μονοπάτι που να ενώνεται με ολοένα και περισσότερα. Όταν είμαστε ενωμένοι, δεν αφήνεται χώρος για το σάπιο και μαραμένο κομμάτι της ανθρωπότητας, αλλά για κάθε τι καινούργιο, κάθε τι ελεύθερο.
Επικοινωνία
“Είμαστε κοντά σε κάθε σκηνή
που ζωντανεύει τον πολιτισμό.”
Ακολουθήστε μας
Newsletter
© 2025. All rights reserved.
